Jezusi, e vetmja rrugë?

060 është mënyra e vetme jesus

Disa njerëz e hedhin poshtë besimin e krishterë se shpëtimi është i mundur vetëm përmes Jezu Krishtit. Në shoqërinë tonë pluraliste toleranca pritet, madje kërkohet, dhe koncepti i lirisë fetare, i cili lejon të gjitha fetë, nganjëherë interpretohet në mënyrë të tillë që të gjitha fetë në fund të fundit të jenë të barabarta.

Të gjitha rrugët të çojnë te i njëjti Zot. Disa njerëz e thonë këtë sikur të ishin tashmë rrugës dhe tani janë kthyer nga destinacioni i këtij udhëtimi. Njerëz të tillë nuk janë tolerantë ndaj atyre njerëzve mendje ngushtë që besojnë se ekziston vetëm një mënyrë dhe e hedhin poshtë ungjillizmin. Mbi të gjitha, ata pretendojnë, kjo është një përpjekje fyese për të ndryshuar besimet e njerëzve të tjerë. Por ata vetë duan të ndryshojnë besimin e atyre njerëzve që besojnë vetëm në një mënyrë. Si eshte tani A mëson besimi i krishterë se Jezusi është mënyra e vetme që çon drejt shpëtimit?

Fetë e tjera

Shumica e feve janë ekskluzive. Çifutët ortodoksë pohojnë se kanë rrugën e vërtetë. Muslimanët pohojnë se e njohin zbulesën më të mirë të Perëndisë. Hindusët besojnë se ata kanë të drejtë dhe budistët gjithashtu e besojnë këtë. Edhe pluralisti modern beson se pluralizmi është më i saktë se idetë e tjera.

Pra, të gjitha rrugët nuk çojnë tek i njëjti Zot. Fe të ndryshme madje përshkruajnë perëndi të ndryshme. Hindusët kanë hyjni të shumta dhe e përshkruajnë shpëtimin si një kthim të hiçit. Nga ana tjetër, muslimanët theksojnë monoteizmin dhe shpërblimet qiellore. As myslimani dhe as hindu nuk do të pajtoheshin, mënyrat e tyre çojnë në të njëjtin qëllim. Ata preferojnë të luftojnë sesa ta ndryshojnë këtë mendim. Pluralistët perëndimorë do ta shihnin veten si njerëz zhgënjyes dhe të painformuar. Por një fyerje apo edhe një sulm ndaj feve është pikërisht ajo që nuk duan pluralistët. Ne besojmë se mesazhi i krishterë është i duhuri dhe në të njëjtën kohë i lejojmë njerëzit të mos besojnë në të. Ndërsa e kuptojmë, besimi kërkon lirinë për t'i lënë njerëzit të mos besojnë në të. Por edhe nëse qëndrojmë për të drejtën e njerëzve për të zgjedhur se në çfarë të besojnë, kjo nuk do të thotë që ne besojmë se të gjitha fetë janë të vërteta. Lejimi i njerëzve të tjerë të besojnë në atë që duan nuk do të thotë që ne duhet të ndalojmë së besuari në të, sepse Jezusi është e vetmja mënyrë për shpëtim.

Deklarata / pretendime biblike

Dishepujt e parë të Jezusit na thonë se ai pretendonte se ishte e vetmja rrugë drejt Perëndisë. Ai tha se nuk mund të jetë në mbretërinë e Perëndisë nëse nuk e ndjek atë (Mateu 7,26-27) dhe ne nuk jemi me të në përjetësi nëse e mohojmë atë (Mateu 10,32-33). Jezusi tha gjithashtu si vijon: “Sepse Ati nuk gjykon askënd, por të gjithë gjykimin ia ka dhënë Birit, që të gjithë ta nderojnë Birin ashtu siç nderojnë Atin. Ai që nuk nderon Birin, nuk nderon Atin që e dërgoi "(Gjoni 5,22-23). Jezusi pohoi se ai është rruga ekskluzive e së vërtetës dhe e shpëtimit dhe njerëzit që e refuzojnë atë, për këtë arsye refuzojnë edhe Perëndinë.

Në Johannes 8,12  ai thotë "Unë jam drita e botës" dhe tek Gjoni 14,6-7 thotë «[] Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje. Kur të më njohësh, do të njohësh edhe babanë tim. Dhe tani e tutje ju e njihni atë dhe e keni parë". Vetë Jezusi tha se njerëzit që thonë se ka mënyra të tjera shpëtimi janë të gabuar. Pjetri ishte po aq i qartë kur u foli sundimtarëve judenj: "Dhe shpëtimi nuk është në asnjë tjetër, as nuk ka ndonjë emër tjetër nën qiell që u jepet njerëzve nëpërmjet të cilit ne do të shpëtohemi" (Veprat e Apostujve 4,12).

Pali e sqaroi përsëri kur tha se njerëzit që nuk e njohin Krishtin kanë vdekur për shkak të shkeljeve dhe mëkateve të tyre (Efesianëve 2,1). Ata nuk kishin asnjë shpresë dhe pavarësisht besimeve të tyre fetare, ata nuk kishin Perëndinë (v. 12). Ai tha se ka vetëm një ndërmjetës, vetëm një rrugë drejt Zotit (1. Timote 2,5). Jezusi ishte shpërblesa për të cilën të gjithë kanë nevojë (1. Timote 4,10). Nëse do të kishte ndonjë mënyrë tjetër që të çonte drejt shpëtimit, Zoti do ta kishte krijuar atë (Galatasve 3,21). Nëpërmjet Krishtit bota pajtohet me Perëndinë (Kolosianëve 1,20-22). Pali u thirr për të përhapur lajmin e mirë midis johebrenjve. Feja e tyre, tha ai, ishte e pavlerë4,15). Është shkruar tashmë në Letrën drejtuar Hebrenjve se nuk ka rrugë më të mirë se Krishti. Në ndryshim nga të gjitha mënyrat e tjera, ai është efektiv (Hebrenjve 10,11). Ky nuk është një avantazh relativ, por një ndryshim gjithçka ose asgjë. Doktrina e krishterë e shpëtimit ekskluziv bazohet në atë që tha vetë Jezusi dhe në atë që na mëson Bibla, dhe lidhet ngushtë me atë se kush është Jezusi dhe me nevojën tonë për hir.

Nevoja jonë për hirin

Bibla thotë se Jezusi është Biri i Perëndisë në një mënyrë të veçantë. Ai është Zoti në formë njerëzore. Ai dha jetën e tij për shpëtimin tonë. Jezusi u lut për një mënyrë tjetër, por nuk kishte asnjë6,39). Ne marrim shpëtimin vetëm sepse vetë Zoti hyri në botën njerëzore për të mbajtur pasojat e mëkatit dhe për të na çliruar prej tij. Kjo është dhurata e tij për ne. Shumica e feve mësojnë një lloj pune ose të bërit si rrugën drejt shpëtimit - duke thënë lutjet e duhura, duke bërë gjërat e duhura dhe duke shpresuar se kjo do të jetë e mjaftueshme. Ata mësojnë se njerëzit mund të jenë mjaft të mirë nëse përpiqen mjaftueshëm. Megjithatë, besimi i krishterë mëson se ne të gjithë kemi nevojë për hirin, sepse sado të përpiqemi, nuk do të jemi kurrë mjaftueshëm të mirë.
Shtë e pamundur pasi këto dy ide mund të jenë të vërteta në të njëjtën kohë. Doktrina e hirit na mëson, duam apo nuk duam, nuk ka asnjë rrugë tjetër drejt shpëtimit.

Hiri i së ardhmes

Po njerëzit që vdesin para se të kishin dëgjuar për Jezusin? Po njerëzit që kanë lindur para se të jetonte Jezusi? Keni edhe ju shpresë? Po, ata e bëjnë. Pikërisht sepse besimi i krishterë është një besim hiri. Njerëzit shpëtohen me hirin e Zotit dhe jo duke thënë emrin Jezus apo duke pasur një Vjenë të veçantë. Jezusi vdiq për mëkatet e gjithë botës, pavarësisht nëse dikush di për to apo jo (2. Korintasve 5,14; 1. Johannes 2,2). Vdekja e tij ishte viktimë e dëmshpërblimit për të gjithë të shkuarën, të tashmen dhe të ardhmen, qoftë palestinez apo peruan. Mund të jemi të sigurt se Zoti është besnik ndaj fjalës së tij, sepse ajo është shkruar si më poshtë: "Ai ka durim me ju dhe nuk do që askush të humbasë, por të gjithë të gjejnë pendim" (2. Peter 3,9). Edhe nëse mënyrat dhe kohët e tij janë shpesh të pakuptueshme, ne u besojmë atyre sepse ai i do njerëzit që ka krijuar. Jezusi tha: “Sepse Perëndia e deshi aq botën, kur dha Birin e tij të vetëmlindurin, që të gjithë ata që besojnë në të të mos humbasin, por të kenë jetën e përjetshme. Sepse Perëndia nuk e dërgoi Birin e tij në botë sepse ai gjykonte botën, por sepse me anë të tij bota do të shpëtohej” (Gjoni 3,16-17)

Ne besojmë se Krishti i ringjallur mundi vdekjen. Prandaj edhe vdekja nuk është një kufi midis Zotit dhe njeriut. Zoti është në gjendje t'i shtyjë njerëzit që t'ia besojnë shpëtimin e tyre. Ne nuk e dimë si dhe kur, por mund t’i besojmë fjalës së tij. Prandaj, ne mund të besojmë në të, pasi në një mënyrë apo në një tjetër ai udhëheq me dashuri dhe vendosmëri çdo person që ka jetuar ndonjëherë ose do të jetojë ndonjëherë të besojë në të për shpëtimin e tyre, ose para se të vdesin, gjatë ose pas vdekjes së saj. Nëse disa njerëz i drejtohen Krishtit me besim në ditën e gjykimit të fundit, ose të paktën të mësojnë se çfarë ka bërë për ta, atëherë ai sigurisht nuk do të largohet prej tyre.

Por pavarësisht se kur shpëtohen njerëzit dhe sa mirë e kuptojnë shpëtimin e tyre, është ende vetëm Krishti nëpërmjet të cilit ata shpëtohen. Veprat dhe punët me qëllim të mirë nuk do të shpëtojnë kurrë askënd, edhe nëse njerëzit besojnë sinqerisht në to, sepse nëse janë mjaft të mira, ata do të shpëtojnë. Parimi i hirit dhe sakrifica e Jezusit do të thotë se asnjë sasi e veprave të mira apo vepra fetare nuk mund të shpëtojë askënd. Nëse do të kishte pasur një mënyrë të tillë, Zoti do ta kishte bërë të mundur edhe për ne (Galatasve 3,21). Nëse njerëzit janë përpjekur sinqerisht të arrijnë shpëtimin përmes punës, meditimit, flagjellëzimit, vetëflijimit ose mjeteve të tjera, atëherë ata do të mësojnë se veprat dhe veprat e tyre nuk u sjellin asnjë dobi tek Zoti. Shpëtimi vjen vetëm nëpërmjet hirit dhe hirit. Besimi i krishterë mëson se hiri nuk meritohet dhe megjithatë është i disponueshëm për të gjithë.

Pavarësisht nga rruga fetare që kanë ndjekur njerëzit, Krishti mund t'i largojë nga shtigjet e gabuara në rrugën e tij. Ai është Biri i vetëm i Zotit që bëri sakrificën e vetme shlyese për të gjithë. Ai është lajmëtari dhe rruga unike që dëshmon për hirin dhe shpëtimin e Zotit. Vetë Jezusi e dëshmoi atë. Jezusi është ekskluziv dhe gjithëpërfshirës në të njëjtën kohë. Ai është rruga e ngushtë dhe Shëlbuesi i gjithë botës. Isshtë mënyra e vetme për shpëtim dhe megjithatë është e arritshme për të gjithë. Hiri i Zotit, i shprehur në mënyrë të përsosur në Jezu Krishtin, është pikërisht ajo që i duhet çdo personi dhe lajmi i mirë është pasi është i disponueshëm falas për të gjithë. Nuk është thjesht një mesazh i mirë, por lajmi i madh që ia vlen të përhapet. DËshtë me të vërtetë me vlerë duke menduar.

nga Joseph Tkach


pdfJezusi, e vetmja rrugë?