Shpëtimi

117 atë

Shpëtimi është rivendosja e bashkimit të njeriut me Perëndinë dhe shpëtimi i gjithë krijimit nga robëria e mëkatit dhe vdekjes. Perëndia jep shpëtim jo vetëm për jetën e tanishme, por për përjetësinë për çdo person që pranon Jezu Krishtin si Zot dhe Shpëtimtar. Shpëtimi është një dhuratë e Perëndisë, e bërë nga hiri, dhënë nga besimi në Jezu Krishtin, jo i fituar me merita personale ose vepra të mira. (Efesianët 2,4-10, 1, Corinthians 1,9, Romakët 8,21-23, 6,18.22-23)

Shpëtimi - një operacion shpëtimi!

Shpëtimi, shëlbimi është një operacion shpëtimi. Për t'iu afruar termit "shpëtim" duhet të dimë tre gjëra: cili ishte problemi; çfarë bëri Zoti për të; dhe si duhet të reagojmë ndaj tij.

Çfarë njeriu është

Kur Zoti e krijoi njeriun, ai e krijoi atë "në imazhin e tij" dhe e quajti krijimin e tij "shumë të mirë" (Zanafilla 1: 1,26-27 dhe 31). Njeriu ishte një krijesë e mrekullueshme: e krijuar nga pluhuri, por i gjallëruar nga fryma e Zotit (Zanafilla 1:2,7).

"Imazhi i Zotit" ndoshta përfshin inteligjencën, fuqinë krijuese dhe dhunën mbi krijimin. Dhe gjithashtu aftësia për të formuar marrëdhënie dhe për të marrë vendime morale. Në disa mënyra, ne jemi si Vetë Zoti, sepse Zoti ka diçka shumë të veçantë për ne, fëmijët e Tij.

Libri i parë i Moisiut na tregon se njerëzit e parë bënë diçka që Zoti u kishte ndaluar ata të bënin (Dalja 1: 3,1-13). Mosbindja e tyre tregoi se ata nuk kishin besim te Zoti; dhe ishte një shkelje e besimit të tij në të. Me mosbesim ata e kishin prishur marrëdhënien dhe nuk kishin arritur të bënin atë që Perëndia donte që ata të bënin. Si rezultat, ata humbën njëfarë perëndie. Rezultati, tha Zoti, do të ishte: lufta, dhimbja dhe vdekja (Vv. 16-19). Nëse ata nuk do të donin të ndiqnin udhëzimet e Krijuesit, ata duhet të kalonin nëpër Luginën e Lotëve.

Njeriu është fisnik dhe bazë në të njëjtën kohë. Ne mund të kemi ideale të larta dhe të jemi akoma barbare. Ne jemi të perëndishëm dhe në të njëjtën kohë të perëndishëm. Ne nuk jemi më "në frymën e shpikës". Edhe pse ne kemi "prishur veten", Zoti ende mendon se jemi imazhe të Zotit (Zanafilla 1:9,6). Potenciali për tu bërë hyjnor është akoma atje. Kjo është arsyeja pse Zoti dëshiron të na shpëtojë, kjo është arsyeja pse Ai dëshiron të na shpengojë dhe të rivendosë marrëdhëniet që ai kishte me ne.

Perëndia dëshiron të na japë jetën e përjetshme, pa dhimbje, një jetë në kushte të mira me Perëndinë dhe me njëri-tjetrin. Ai dëshiron që inteligjenca jonë, kreativiteti dhe fuqia të përdoren për të mirë. Ai dëshiron që ne të bëhemi si ai, të jemi edhe më të mirë se njerëzit e parë. Kjo është shpëtimi.

Pjesa kryesore e planit

Pra, ne kemi nevojë për shpëtim. Dhe Perëndia na shpëtoi - por në një mënyrë, askush nuk mund të llogaritej. Biri i Perëndisë u bë njeri, jetoi një jetë pa mëkate, dhe e vumë atë. Dhe kjo - thotë Perëndia - është shpëtimi që na nevojitet. Çfarë ironi! Ne jemi të shpëtuar nga një sakrificë. Krijuesi ynë u bë mish në mënyrë që ai të përfaqësonte dënimin tonë të mëkatit në mënyrë pozitive. Perëndia e ringjalli dhe nëpërmjet Jezusit na premtoi të na çonte edhe në ringjallje.

Vdekja dhe ringjallja e Jezusit pasqyron vdekjen dhe ringjalljen e të gjithë njerëzimit dhe e bën të mundur në radhë të parë. Vdekja e tij është ajo që dështimet dhe gabimet tona meritojnë, dhe si Krijuesi ynë, ai ka bërë të gjitha gabimet tona. Megjithëse nuk e meritonte vdekjen, në vend të tij ai me dëshirë e mori atë.

Jezu Krishti vdiq për ne dhe u ringjall edhe për ne (Romakëve 4,25). Me të vdiq vetja jonë e vjetër dhe bashkë me të një person i ri është sjellë në jetë (Romakëve 6,3: 4). Me një viktimë, ai vuajti dënimin për mëkatet e "gjithë botës" (1 Gjonit 2,2). Pagesa tashmë është bërë; Tani shtrohet pyetja se si mund të përfitojmë prej tij. Pjesëmarrja jonë në plan bëhet përmes pendimit dhe besimit.

pendim

Jezusi erdhi për t'i thirrur njerëzit të pendohen (Lluka 5,32); (Për Luterin, "pendimi" zakonisht përkthehet si "autobusë"). Pjetri bëri thirrje për pendim dhe shndërrim te Zoti për falje (Veprat 2,38; 3,19). Pali u rekomandoi njerëzve që të "pendohen para Zotit" (Veprat 20,21, Bibla Elberfeld). Pendimi do të thotë: largimi nga mëkati, kthimi drejt Zotit. Pali u njoftoi Athinasve që Perëndia anashkaloi idhujtarinë në injorancë, por tani "ai urdhëroi njerëzit që të gjithë duhet të pendohen në të gjitha skajet" (Veprat 17,30). Thuaj: Ju duhet të përmbaheni nga idhujtaria.

Pali shqetësohej se disa nga të krishterët korintas mund të mos jenë në gjendje të pendohen për mëkatet e tyre të kurvërisë (2 Korintasve 12,21). Për këta njerëz, pendimi nënkuptonte gatishmërinë për të ndaluar kurvërinë. Sipas Palit, njeriu duhet të "bëjë vepra të drejta pendimi", domethënë të vërtetojë vërtetësinë e pendimit të tij përmes veprave (Veprat 26,20). Ne ndryshojmë mendimin dhe sjelljen tonë.

Themeli i mësimit tonë është "pendimi nga veprat e vdekura" (Hebrenjve 6,1). Kjo nuk do të thotë përsosmëri që në fillim - i krishteri nuk është i përsosur (1Joh1,8) Pendimi nuk do të thotë që ne kemi arritur tashmë qëllimin tonë, por se ne kemi filluar të shkojmë në drejtimin e duhur.

Ne nuk jetojmë më vetë, por Shpëtimtari Krisht (2 Korintasve 5,15; 1 Korintasve 6,20). Pali na thotë: "Ndërsa u dhatë gjymtyrët tuaja në shërbim të papastërtisë dhe padrejtësisë një padrejtësie gjithnjë e më të re, tani jepni gjymtyrët tuaja në shërbim të drejtësisë, në mënyrë që ata të bëhen të shenjtë" (Romakëve 6,19).

besim

Thjesht thirrja e njerëzve për t'u penduar nuk i shpëton ata nga mendjemadhësia e tyre. Njerëzit janë thirrur të binden për mijëvjeçarë, por ende kanë nevojë për shpëtim. Kërkohet një element i dytë, dhe ky është besimi. Testamenti i Ri thotë shumë më tepër për besimin sesa për pendimin (Pendimi) - fjalët për besim shfaqen më shumë se tetë herë më shpesh.

Kushdo që beson në Jezusin është falur (Veprat 10,43). "Besoni në Zotin Jezus, ju dhe shtëpia juaj do të shpëtoni!" (Veprat 16,31.) Ungjilli "është një fuqi e Zotit që bekon të gjithë ata që besojnë në të" (Romakëve 1,16). Të krishterët janë nofkë besimtarë, jo për keqardhje. Karakteristikë vendimtare është besimi.

Farë do të thotë "besim" - pranimi i fakteve të caktuara? Fjala greke mund të nënkuptojë këtë lloj besimi, por kryesisht ajo ka kuptimin kryesor "besim". Kur Pali na thërret të besojmë në Krishtin, ai nuk nënkupton kryesisht faktin. (Djalli gjithashtu i di faktet për Jezusin, por akoma nuk është i shpëtuar.)

Nëse besojmë në Jezu Krishtin, ne i besojmë Atij. Ne e dimë se ai është besnik dhe i besueshëm. Mund të mbështetemi tek ai për t'u kujdesur për ne, për të na dhënë atë që ai premton. Ne mund t'i besojmë Atij që të na shpëtojë nga problemet më të këqija të njerëzimit. Kur i arrijmë atij për shpëtim, ne pranojmë se kemi nevojë për ndihmë dhe se ai mund të na japë neve.

Besimi si i tillë nuk na shpëton - duhet të jetë besimi tek ai, jo diçka tjetër. Ne ia besojmë vetes dhe ai na shpëton. Kur i besojmë Krishtit, ne ndalojmë së besuari vetveten. Ndërsa përpiqemi për sjellje të mirë, ne nuk besojmë se përpjekjet tona do të na shpëtojnë ("Përpjekja e përpjekjes" nuk e ka bërë kurrë njeri të përsosur). Nga ana tjetër, ne nuk dëshpërohemi kur përpjekjet tona dështojnë. Ne kemi besim se Jezusi na sjell shpëtim, jo ​​se ne e përpunojmë vetë. Ne mbështetemi tek ai, jo tek suksesi apo dështimi ynë.

Besimi është forca lëvizëse e pendimit. Nëse i besojmë Jezusit si Shpëtimtarin tonë; kur kuptojmë se Perëndia na do aq shumë saqë dërgoi Birin e tij që të vdiste për ne; Kur e dimë se ai dëshiron më të mirën për ne, na jep gatishmërinë për të jetuar dhe për t'i pëlqyer atij. Ne marrim një vendim: heqim dorë nga jeta e pakuptimtë dhe frustruese që ne kemi udhëhequr dhe pranuar kuptimin e jetës së dhënë nga Perëndia, drejtimin dhe orientimin e jetës së dhënë nga Perëndia.

Besimi - ky është ndryshimi i gjithanshëm i brendshëm. Besimi ynë nuk "funksionon" për ne dhe nuk shton asgjë në atë që "punoi" Jezui për ne. Besimi është thjesht një gatishmëri për t'iu përgjigjur asaj që ka bërë. Ne jemi si skllevër që punojnë në një gropë balte, skllevër të cilëve u shpall Krishti: "Unë ju kam blerë falas". Ne jemi të lirë të qëndrojmë në gropën e argjilës ose t'i besojmë atij dhe të lëmë gropën prej balte. Shëlbimi ka ndodhur; varet nga ne t'i pranojmë ato dhe të veprojmë në përputhje me rrethanat.

Gnade

Shpëtimi është fjalë për fjalë një dhuratë nga Zoti: Zoti na e jep atë përmes hirit të tij, përmes bujarisë së tij. Ne nuk mund ta fitojmë pa marrë parasysh atë që bëjmë. "Sepse me anë të hirit ju keni shpëtuar me anë të besimit dhe jo nga ju: është dhuratë e Zotit, jo nga vepra, në mënyrë që askush të mos mburret" (Efesianëve 2,8: 9). Besimi është gjithashtu një dhuratë nga Zoti. Edhe nëse bindemi në mënyrë të përsosur nga ai moment, ne nuk meritojmë një shpërblim (Lluka 17,10).

Ne jemi bërë për vepra të mira (Efesianëve 2,10), por veprat e mira nuk mund të na shpëtojnë. Ata ndjekin shpëtimin, por nuk mund t'i sjellin ato. Ndërsa Pali thotë: Nëse ligjet mund të shpëtoheshin, Krishti do të kishte vdekur kot (Galatasve 2,21). Hiri nuk na jep licencë për të mëkatuar, por na është dhënë ndërsa jemi akoma mëkatarë (Romakëve 6,15; 1Joh1,9). Nëse bëjmë vepra të mira, duhet të falënderojmë Zotin sepse Ai i bën ato në ne (Galatasve 2,20; Filipianëve 2,13).

Zoti "na bëri të lumtur dhe thirrur me një thirrje të shenjtë, jo sipas veprave tona, por pas vendimit të tij dhe pas hirit" (2Tim1,9). Zoti "na shpëtoi - jo për hir të drejtësisë që kishim bërë, por për mëshirën e Tij" (Titit 3,5).

Hiri është zemra e ungjillit: ne marrim shpëtimin si dhuratë nga Zoti, jo përmes veprave tona. Ungjilli është "fjala e hirit të tij" (Veprat 14,3; 20,24). Ne besojmë "të shpëtohet nga hiri i Zotit Jezus" (Veprat 15,11). Ne "po bëjmë drejtësi në hirin e Tij përmes shpëtimit përmes Krishtit Jezus pa meritë." (Romakëve 3,24). Pa hirin e Zotit, ne do të ishim përtej shpëtimit nga mëkati dhe mallkimi.

Shpëtimi ynë varet nga ajo që ka bërë Krishti. Ai është Shpëtimtari, ai që na ruan. Ne nuk mund të mburremi me bindjen tonë sepse është gjithnjë e papërsosur. E vetmja gjë për të cilën mund të krenohemi është ajo që bëri Krishti (2 Korintasve 10,17: 18) - dhe ai e bëri atë për të gjithë, jo vetëm ne.

justifikim

Shpëtimi është i kufizuar në Bibël në shumë aspekte: shpengim, shpengim, falje, pajtim, fëmijëri, justifikim etj. Arsyeja: njerëzit e shohin problemin e tyre në dritë të ndryshme. Nëse ndiheni të pista, Krishti ofron pastrim. Ai që ndihet i skllavëruar ofron shpengimin; Ai që ndihet fajtor, ai fal.

Ai që ndjehet i tjetërsuar dhe i vendosur përsëri, ofron pajtim dhe miqësi. Ai që duket i pavlerë, jep një nderim të ri dhe të sigurt. Ai që nuk ndihet i lidhur fare, ai ofron shpëtim si fëmijë dhe trashëgimi. Kushdo që ndihet i pafajshëm i jep atij kuptim dhe qëllim. Ai u ofron paqe të lodhurve. Ai i jep paqe të ndrojturve. E gjithë kjo është shpëtimi dhe më shumë.

Le të shohim më nga afër një term të vetëm: arsyetimin. Fjala Greke vjen nga fusha juridike. I arsyetuar është thënë "jo fajtor". Ai lirohet, rehabilitohet, lirohet. Kur Zoti na justifikon, Ai deklaron se mëkatet tona nuk na janë atribuar më. Llogaria e borxhit është shlyer.

Në qoftë se ne pranojmë se Jezusi vdiq për ne, nëse ne e pranojmë se kemi nevojë për një Shpëtimtar, në qoftë se ne pranojmë se mëkati ynë meriton dënim dhe se Jezusi lindi dënimin për mëkatin për ne, atëherë ne kemi besim, dhe Perëndia na siguron se ne jemi falur.

Askush nuk mund të justifikohet - shpallet i drejtë - nga "veprat e ligjit" (Romakëve 3,20) sepse ligji nuk kursen. Shtë thjesht një pengesë për të cilën nuk jetojmë; askush nuk jeton sipas këtij standardi (V 23). Zoti e bën të drejtë "kush është atje me anë të besimit në Jezusin" (V 26). Njeriu bëhet i drejtë "pa vepra të ligjit, vetëm me anë të besimit" (V 28).

Për të ilustruar parimin e "justifikimit me anë të besimit", Pali citon Abrahamin: "Abrahami e besoi Zotin dhe kjo u llogarit si drejtësi" (Romakëve 4,3: 1, një citim nga Zanafilla 15,6). Për shkak se Abrahami kishte besim te Perëndia, Perëndia e vlerësoi atë si të drejtë. Kjo ishte shumë kohë para se të vendosej kodi i ligjit, dëshmi se justifikimi është një hir nga Zoti, i marrë me anë të besimit, i cili nuk fitohet duke mbajtur ligjin.

Arsyetimi është më shumë se falje, është më shumë sesa fshirja e llogarisë së borxhit. Justifikimi do të thotë: Tani e tutje ne konsiderohemi të drejtë, ne qëndrojmë atje si dikush që ka bërë diçka të drejtë. Drejtësia jonë nuk vjen nga veprat tona, por nga Krishti (1 Korintasve 1,30). Duke besuar në Krishtin, Paul shkruan, besimtari bëhet i drejtë (Romakëve 5,19).

Edhe "perënditë" do ta kenë "besimin e tij të llogaritur për drejtësi" (Romakëve 4,5). Një mëkatar që beson te Zoti është thjesht në sytë e Zotit (dhe për këtë arsye do të pranohet në Gjykimin e Fundit). Ata që i besojnë Zotit nuk do të duan më të jenë zot, por kjo është një pasojë, jo një shkak shpëtimi. Pali e di dhe e thekson përsëri dhe përsëri "se njeriu nuk bën drejtësi me anë të veprave të ligjit, por me anë të besimit në Jezu Krishtin" (Galatasve 2,16).

Një fillim i ri

Disa njerëz vijnë për të besuar në një çast. Diqka klikon në trurin e tyre, ndizet një dritë dhe ata e besojnë Jezusin si Shëlbuesin e tyre. Të tjerët fitojnë besimin më gradualisht, duke e kuptuar ngadalë se nuk janë për shpëtim (më shumë) mbi veten tënde, por ndërto mbi Krishtin.

Sido që të jetë, Bibla e përshkruan atë si një lindje të re. Nëse kemi besim në Krishtin, ne do të lindim përsëri si bij të Perëndisë (Gjoni 1,12: 13-3,26; Galatasve 1:5,1; Gjonit). Fryma e Shenjtë fillon të jetojë në ne (Gjoni 14,17) dhe Zoti vendosi në ne një cikël të ri krijimi (2 Korintasve 5,17:6,15; Galatasve). Vetë plaku vdes, një person i ri fillon të bëhet (Efesianëve 4,22-24) - Zoti na shndërron.

Në Jezu Krishtin - dhe në ne, nëse ne besojmë në të, Perëndia anulon pasojat e mëkatit të njerëzimit. Me punën e Shpirtit të Shenjtë në ne, formon një njerëzim i ri. Si ndodh kjo, Bibla nuk na tregon në detaje; thjesht na tregon se po ndodh. Procesi fillon në këtë jetë dhe do të përfundojë në të ardhmen.

Qëllimi është që ne të bëhemi më shumë si Jezu Krishti. Ai është imazhi i përsosur i Zotit (2 Korintasve 4,4: 1,15; Kolosianëve 1,3; Hebrenjve), dhe ne duhet të shndërrohemi në ngjashmërinë e tij (2 Korintasve 3,18:4,19; Gal 4,13:3,10; Efesianëve; Kolosianëve). Ne duhet të bëhemi si ai shpirtërisht - në dashuri, gëzim, paqe, përulësi dhe cilësi të tjera të Zotit. Kjo është ajo që Fryma e Shenjtë bën në ne. Ai rinovon figurën e Zotit.

Shpëtimi përshkruhet gjithashtu si pajtim - rivendosja e marrëdhënies sonë me Zotin (Romakëve 5,10: 11-2; 5,18 Korintasve 21: 2,16-1,20; Efesianëve 22; Kolosianëve). Ne nuk rezistojmë më ose nuk e injorojmë Perëndinë - e duam atë. Ne bëhemi miq nga armiqtë. Po, më shumë se miq - Zoti thotë që ai na pranon si fëmijët e tij (Romakëve 8,15; Efesianëve 1,5). Ne i përkasim familjes së tij, me të drejta, detyra dhe një trashëgimi të mrekullueshme (Romakëve 8,16-17; Galatasve 3,29; Efesianëve 1,18; Kolosianëve 1,12).

Në fund nuk do të ketë më dhimbje dhe vuajtje (Zbulesa 21,4), që do të thotë se askush nuk bën më gabime. Mëkati nuk do të jetë më, dhe vdekja nuk do të jetë më (1 Korintasve 15,26). Ky synim mund të jetë një rrugë e gjatë kur shikojmë gjendjen tonë të tanishme, por udhëtimi fillon me një hap të vetëm - hapin e pranimit të Jezu Krishtit si Shpëtimtar. Krishti do të kryejë punën që Ai fillon tek ne (Filipianëve 1,6).

Dhe atëherë ne do të bëhemi më shumë si Krishti (1 Korintasve 15,49:1; 3,2 Gjonit). Ne do të jemi të pavdekshëm, të padepërtueshëm, të lavdishëm dhe pa mëkat. Trupi ynë shpirtëror do të ketë fuqi të mbinatyrshme. Do të kemi një gjallëri, inteligjencë, kreativitet, forcë dhe dashuri për të cilën nuk mund të ëndërrojmë tani. Imazhi i Perëndisë, dikur i njollosur nga mëkati, do të shkëlqejë me madhështi më të madhe se kurrë më parë.

Michael Morrison


pdfShpëtimi