A mund t'i besoni Frymës së Shenjtë?

039 mund t'i besojë Frymës së Shenjtë për ta shpëtuar Një nga pleqtë tanë kohët e fundit më tha se arsyeja kryesore që u pagëzua 20 vjet më parë është sepse ai donte të merrte fuqinë e Frymës së Shenjtë në mënyrë që të mund t'i kapërcejë të gjitha mëkatet e tij. Synimet e tij ishin të mira, por mirëkuptimi i tij ishte pak i metë (Sigurisht, askush nuk ka kuptim të përsosur, ne jemi të shpëtuar nga hiri i Zotit, megjithë keqkuptimet tona).

Fryma e Shenjtë nuk është diçka që ne thjesht mund të "ndizemi" për të arritur "qëllimet tona të kapërcimit", një lloj super-ngarkuesi për vullnetin tonë. Fryma e Shenjtë është Perëndia, ai është me ne dhe tek ne, ai na jep dashurinë, sigurinë dhe shoqërinë e ngushtë që Ati na mundëson në Krishtin. Përmes Krishtit, Ati na bëri fëmijët e vet dhe Fryma e Shenjtë na jep ndjenjën shpirtërore ta njohim këtë (Romakëve 8,16). Fryma e Shenjtë na jep miqësi të ngushtë me Perëndinë përmes Krishtit, por nuk e mohon aftësinë tonë për të mëkatuar. Do të kemi akoma dëshira të gabuara, motive të gabuara, mendime të gabuara, fjalë dhe veprime të gabuara.

Edhe nëse dikush dëshiron të heqë dorë nga një zakon i caktuar, ne gjejmë se ende nuk jemi në gjendje ta bëjmë këtë. Ne e dimë se është vullneti i Perëndisë për ne që të lirohemi nga ky problem, por për ndonjë arsye, ne ende nuk jemi të aftë të shkundim ndikimin e saj mbi ne.

A mund të besojmë se Fryma e Shenjtë po punon vërtet në jetën tonë - veçanërisht kur duket sikur asgjë nuk po ndodh vërtet sepse ne nuk jemi të krishterë shumë "të mirë"? Nëse vazhdojmë të luftojmë me mëkatin, kur duket sikur nuk ndryshojmë shumë, a arrijmë në përfundimin se jemi aq të prishur sa që as Zoti nuk mund ta zgjidhë problemin?

Bebet dhe adoleshentët

Kur vijmë te Krishti në besim, ne jemi të lindur përsëri, të krijuar përsëri nga Krishti. Ne jemi krijesa të reja, njerëz të rinj, foshnje në Krisht. Bebet nuk kanë forcë, nuk kanë aftësi, nuk pastrojnë vetveten.

Ndërsa rriten, fitojnë disa aftësi dhe fillojnë të kuptojnë se ka shumë që nuk mund të bëjnë, gjë që nganjëherë çon në zhgënjim. Ata nervozohen me ngjyrat dhe gërshërët dhe shqetësohen se nuk po bëjnë as edhe një të rritur. Por periudhat e frustrimit nuk ndihmojnë - vetëm koha dhe stërvitja do të ndihmojnë.

Kjo vlen edhe për jetën tonë shpirtërore. Ndonjëherë të krishterëve të rinj u jepet forcë dramatike për t'u prishur nga varësia e drogës ose nga një temperament i nxehtë. Ndonjëherë të krishterët e rinj janë menjëherë një "thesar" për kishën. Pas shumë më shpesh, duket se të krishterët luftojnë me të njëjtat mëkate si më parë, ata kanë të njëjtin personalitet, të njëjtat frikë dhe zhgënjime. Ata nuk janë gjigantë shpirtërorë.

Na është thënë që Jezusi e mposhti mëkatin, por duket se mëkati ende na ka në fuqinë e tij. Natyra e mëkatit brenda nesh është mposhtur, por prapë na trajton sikur të ishim të burgosurin e tij. O sa njerëz të mjerë jemi! Kush do të na shpëtojë nga mëkati dhe vdekja? Jezusi natyrisht (Romakëve 7,24: 25). Ai tashmë ka fituar - dhe ai e ka bërë këtë fitore tonë fitoren.

Por ende nuk e shohim fitoren e plotë. Ne ende nuk e shohim fuqinë e tij mbi vdekjen, as fundin e plotë të mëkatit në jetën tonë. Siç thotë Hebrenj 2,8, ende nuk i shohim të gjitha gjërat e bëra nën këmbët tona. Ajo që bëjmë ne i besojmë Jezusit. Ne i besojmë fjalës së tij se ai ka fituar fitoren, dhe ne i besojmë fjalës së tij se edhe ne jemi fitimtarë në të.

Megjithëse e dimë se jemi të pastër dhe të pastër në Krishtin, dëshirojmë të shohim përparim në kapërcimin e mëkateve tona personale. Ky proces mund të duket i tmerrshëm i ngadalshëm në kohë, por ne mund t'i besojmë Perëndisë që të bëjë atë që ai premtoi - ne si dhe në të tjerët. Në fund të fundit, kjo nuk është puna jonë. Është axhenda e tij, jo e jona. Nëse i nënshtrohemi Perëndisë, duhet të jemi të gatshëm të presim për të. Ne duhet të jemi të gatshëm t'i besojmë Atij që të bëjë punën e Tij tek ne në mënyrën dhe në shpejtësinë që Ai mendon se është i përshtatshëm.
Adoleshentët shpesh mendojnë se dinë më shumë se babai i tyre. Ata mendojnë se e dinë se për çfarë bëhet fjalë jeta dhe që mund të bëjnë gjithçka mjaft mirë (Sigurisht, jo të gjithë adoleshentët janë si kjo, por stereotipi bazohet në disa prova).

Ne të krishterët ndonjëherë mund të mendojmë në një mënyrë që ngjason me adoleshentët. Mund të fillojmë të mendojmë se "rritja" shpirtërore bazohet në sjellje të saktë, gjë që na shtyn të mendojmë se pozicioni ynë para Zotit varet nga sa mirë sillemi. Nëse sillemi mirë, mund të tregojmë një tendencë për të parë njerëzit e tjerë që nuk janë aq të mirë sa ne. Nëse nuk sillemi aq mirë, mund të binim në dëshpërim dhe depresion dhe të besojmë se Zoti na ka lënë.

Por Zoti nuk na kërkon që ta bëjmë veten të drejtë para Tij; ai na kërkon të besojmë tek ai, ai që justifikon të pabesët (Romakëve 4,5) i cili na do dhe na shpëton për hir të Krishtit.
Ndërsa piqemi në Krishtin, ne qëndrojmë më fort në dashurinë e Perëndisë, e cila për ne është treguar në mënyrën më të lartë në Krishtin (1 Gjonit 4,9). Ndërsa pushojmë në të, ne mezi presim ditën që përshkruhet te Zbulesa 21,4: «Dhe Perëndia do të fshijë të gjitha lotët nga sytë e saj, dhe vdekja nuk do të jetë më, as vuajtjet, klithmat dhe dhimbja nuk do të jenë më ; sepse e para ka kaluar. »

Perfection!

Kur të vijë ajo ditë, Pali, ne do të ndryshohemi në çast. Ne do të bëhemi të pavdekshëm, të padurueshëm, të pashmangshëm (1 Kor. 15,52-53). Zoti shpengon njeriun e brendshëm, jo ​​vetëm njeriun e jashtëm. Ajo ndryshon më të brendshmet tona, nga dobësia dhe pandërprerja te lavdia dhe, më e rëndësishmja, pa mëkatja. Me tingullin e borisë së fundit, ne do të shndërrohemi në asnjë kohë. Trupat tanë janë shpenguar (Romakëve 8,23), por edhe më shumë, më në fund do të shohim vetë se si Zoti na krijoi në Krishtin (1 Gjonit 3,2). Atëherë do ta shohim me qartësi realitetin akoma të padukshëm që Perëndia e bëri të vërtetë në Krishtin.

Natyra jonë e vjetër e mëkatit u mposht dhe u shkatërrua nga Krishti. Në të vërtetë, ajo ka vdekur. "Sepse ti vdiq", thotë Pali, "dhe jeta juaj është e fshehur me Krishtin në Zot". (Kol. 3,3). Mëkati që "thurëm kaq lehtë" dhe që "përpiqemi ta derdhim" (Hebrenjve 12,1) nuk është pjesë e njeriut të ri që ne jemi në Krishtin sipas vullnetit të Zotit. Ne kemi jetë të re në Krishtin. Kur të vijë Krishti, ne më në fund do ta shohim veten ashtu si Ati na krijoi në Krishtin. Ne do ta shohim veten siç jemi në të vërtetë, si të përsosur në Krishtin, i cili është jeta jonë e vërtetë (Kolosianëve 3,3-4). Për këtë arsye, sepse ne tashmë kemi vdekur dhe jemi ringjallur me Krishtin, "vrasim" (Vargu 5) çfarë është tokësore tek ne.

Ne tejkalojmë vetëm Satanin dhe mëkatin dhe vdekjen në një mënyrë - përmes gjakut të Qengjit (Zbulesa 12,11). Throughshtë përmes fitores së Jezu Krishtit të fituar në kryq që kemi fitoren ndaj mëkatit dhe vdekjes, jo përmes luftimeve tona kundër mëkatit. Luftimet tona kundër mëkatit janë një shprehje e faktit që ne jemi në Krishtin, që nuk jemi më armiq të Zotit, por miqtë e Tij, përmes Frymës së Shenjtë në bashkim me të, i cili punon edhe në ne, i gatshëm dhe i arritshëm për kënaqësinë e Zotit (Filipianëve 2,13).

Lufta jonë kundër mëkatit nuk është arsyeja për drejtësinë tonë në Krishtin. Ai nuk sjell shenjtëri. Dashuria dhe dashamirësia e Zotit ndaj nesh në Krishtin është arsyeja, arsyeja e vetme për drejtësinë tonë. Ne jemi të justifikuar, të shpenguar nga Perëndia përmes Krishtit nga të gjitha mëkatet dhe çdo perëndishmëri sepse Zoti është plot dashuri dhe hir - dhe për asnjë arsye tjetër. Lufta jonë kundër mëkatit është produkt i egos së re dhe të drejtë që na dha Krishti, dhe jo shkaku i tij. Krishti vdiq për ne kur ende ishim mëkatarë (Romakëve 5,8).

Ne e urrejmë mëkatin, ne e luftojmë mëkatin, ne duam të shmangim dhimbjen dhe vuajtjen që mëkati shkakton për ne dhe për të tjerët sepse Zoti na ka bërë të gjallë në Krishtin dhe Fryma e Shenjtë punon në ne. Për shkak se ne jemi në Krishtin, ne luftojmë kundër mëkatit që "aq lehtë na thurn" (Hebr. 12,1). Por ne nuk e arrijmë fitoren përmes përpjekjeve tona, madje as përmes përpjekjeve tona të fuqizuara nga Fryma e Shenjtë. Ne e arrijmë fitoren përmes gjakut të Krishtit, përmes vdekjes dhe ringjalljes së tij si bir i mishëruar i Perëndisë, Perëndia në mish për hir tonë.

Zoti ka bërë tashmë gjithçka në Krishtin që është e nevojshme për shpëtimin tonë dhe Ai tashmë na ka dhënë gjithçka që na nevojitet për jetë dhe devotshmëri, thjesht duke na thirrur që ta njohim atë në Krishtin. Ai thjesht e bëri atë sepse është kaq tepër i mirë (2 Pjetrit 1, 2-3).

Libri i Zbulesës na tregon se do të vijë një kohë kur nuk do të ketë bërtasin dhe asnjë lot, pa vuajtje dhe dhimbje - dhe kjo do të thotë se nuk do të ketë më mëkat, sepse është mëkat që vuan shkaktuar. Papritmas, në një moment të shkurtër, errësira do të përfundojë dhe mëkati nuk do të jetë më në gjendje të na mashtrojë duke menduar se ne jemi ende të burgosurit e saj. Liria jonë e vërtetë, jeta jonë e re në Krishtin, do të shkëlqejë përjetësisht me të në gjithë lavdinë e tij. Ndërkohë, ne i besojmë fjalës së premtimit të tij - dhe kjo është diçka për të cilën duhet të mendojmë.

nga Joseph Tkach