A mund t'i besoni Frymës së Shenjtë?

039 mund t'i besojë Frymës së Shenjtë për ta shpëtuarNjë nga pleqtë më tha kohët e fundit se arsyeja kryesore pse ai u pagëzua para viteve 20 është sepse donte të merrte fuqinë e Shpirtit të Shenjtë në mënyrë që të mund të kapërcente të gjitha mëkatet e tij. Qëllimet e tij ishin të mira, por kuptimi i tij ishte disi i meta (sigurisht, askush nuk ka kuptim të përsosur, ne jemi të shpëtuar nga hiri i Perëndisë, pavarësisht nga keqkuptimet tona).

Fryma e Shenjtë nuk është diçka që thjesht mund të "kthehemi" për të arritur "Rrofaguesit" tanë, një lloj supercharger i vullnetit tonë. Fryma e Shenjtë është Perëndi, ai është me ne dhe ne, na jep dashurinë, sigurinë dhe bashkësinë e ngushtë që Ati na lejon për ne në Krishtin. Nëpërmjet Krishtit, Ati na ka bërë fëmijët e tij dhe Fryma e Shenjtë na jep kuptimin shpirtëror të njohjes (Romakëve 8,16). Fryma e Shenjtë na jep bashkësi të ngushtë me Perëndinë nëpërmjet Krishtit, por ai nuk shfuqizon aftësinë tonë për të mëkatuar. Ende do të kemi dëshira të rreme, motive të gabuara, mendime të gabuara, fjalë dhe veprime të gabuara.

Edhe nëse dikush dëshiron të heqë dorë nga një zakon i caktuar, ne gjejmë se ende nuk jemi në gjendje ta bëjmë këtë. Ne e dimë se është vullneti i Perëndisë për ne që të lirohemi nga ky problem, por për ndonjë arsye, ne ende nuk jemi të aftë të shkundim ndikimin e saj mbi ne.

A mund të besojmë se Fryma e Shenjtë me të vërtetë është në punë në jetën tonë - veçanërisht kur duket sikur nuk po ndodh sepse ne nuk jemi shumë të "mirë" të krishterë? Nëse vazhdojmë të luftojmë mëkatin, nëse duket sikur nuk ndryshojmë aspak, a do të arrijmë në përfundimin se jemi aq të prishur sa edhe Perëndia nuk mund ta zgjidhë problemin?

Bebet dhe adoleshentët

Kur vijmë te Krishti në besim, ne jemi të lindur përsëri, të krijuar përsëri nga Krishti. Ne jemi krijesa të reja, njerëz të rinj, foshnje në Krisht. Bebet nuk kanë forcë, nuk kanë aftësi, nuk pastrojnë vetveten.

Ndërsa rriten, fitojnë disa aftësi dhe fillojnë të kuptojnë se ka shumë që nuk mund të bëjnë, gjë që nganjëherë çon në zhgënjim. Ata nervozohen me ngjyrat dhe gërshërët dhe shqetësohen se nuk po bëjnë as edhe një të rritur. Por periudhat e frustrimit nuk ndihmojnë - vetëm koha dhe stërvitja do të ndihmojnë.

Kjo vlen edhe për jetën tonë shpirtërore. Nganjëherë të krishterët e rinj marrin fuqi dramatike për të thyer me një varësi droge ose një temperament të nxehtë. Ndonjëherë të rinjtë e krishterë janë menjëherë një "thesar" për kishën. Pas shumë më tepër, duket se të krishterët luftojnë me mëkatet e njëjta si më parë, ata kanë të njëjtën personalitet, të njëjtat frikë dhe frikë. Ata nuk janë gjigantë shpirtërorë.

Jezusi kapërcen mëkatin, na thuhet, por duket se mëkati është ende në fuqinë tonë. Natyra mëkatare në ne u mposht, por ende na trajton sikur ne ishim të burgosur të saj. O cilat njerëz të mjerë jemi! Kush do të na shpëtojë nga mëkati dhe vdekja? Jezusi sigurisht (Rom 7,24-25). Ai tashmë ka fituar fitoren - dhe ai e ka bërë këtë fitore fitoren tonë.

Por ende nuk e shohim fitoren e plotë. Ne ende nuk e shohim fuqinë e tij mbi vdekjen, as fundin e plotë të mëkatit në jetën tonë. Siç thotë Hebrenj 2,8, ende nuk i shohim të gjitha gjërat e bëra nën këmbët tona. Ajo që bëjmë ne i besojmë Jezusit. Ne i besojmë fjalës së tij se ai ka fituar fitoren, dhe ne i besojmë fjalës së tij se edhe ne jemi fitimtarë në të.

Megjithëse e dimë se jemi të pastër dhe të pastër në Krishtin, dëshirojmë të shohim përparim në kapërcimin e mëkateve tona personale. Ky proces mund të duket i tmerrshëm i ngadalshëm në kohë, por ne mund t'i besojmë Perëndisë që të bëjë atë që ai premtoi - ne si dhe në të tjerët. Në fund të fundit, kjo nuk është puna jonë. Është axhenda e tij, jo e jona. Nëse i nënshtrohemi Perëndisë, duhet të jemi të gatshëm të presim për të. Ne duhet të jemi të gatshëm t'i besojmë Atij që të bëjë punën e Tij tek ne në mënyrën dhe në shpejtësinë që Ai mendon se është i përshtatshëm.
Adoleshentët shpesh mendojnë se ata dinë më shumë se babai i tyre. Ata mendojnë se ata e dinë se çfarë është ajo në jetë, dhe se ata mund të arrijnë çdo gjë mjaft mirë veten e tyre (natyrisht, jo të gjithë adoleshentët kaq, por stereotipi është i bazuar në disa dëshmi).

Ne të krishterët ndonjëherë mund të mendojmë në një mënyrë që i ngjan adoleshentëve. Mund të fillojmë të mendojmë se «rritja» shpirtërore bazohet në sjelljen e drejtë, e cila na çon në mendimin se pozicioni ynë para Perëndisë varet nga sa mirë silleshim. Nëse sillemi mirë, mund të tregojmë prirjen për të parë poshtë njerëzit e tjerë që nuk janë aq të mirë sa ne. Nëse nuk sillemi kaq mirë, ne mund të bie në dëshpërim dhe depresion, duke besuar se Perëndia na ka lënë.

Por Perëndia nuk na kërkon që të bëhemi drejtësi para Tij; ai na kërkon që t'i besojmë atij, atij që justifikon të pafetë (Roman 4,5), i cili na do dhe na shpëton për hir të Krishtit.
Ndërsa ne të pjekur në Krishtin, ne jemi duke pushuar në mënyrë të vendosur në dashurinë e Perëndisë në mënyrën më të lartë në Krishtin është për ne (1. 4,9 John). Ndërsa ne të pushoni në të, ne shikojmë përpara për ditën e cila është përshkruar në Zbulesa 21,4 "Dhe Perëndia do të thaijë çdo lot nga sytë e tyre; dhe vdekja nuk do të jetë më, as brengë, as klithma, as mundim, sepse i pari ka kaluar ".

Perfection!

Kur vjen kjo ditë, sipas Palit, ne do të transformohemi në një moment. Ne do të bëhemi të pavdekshëm, të pavdekshëm, të pakorruptueshëm (1, corp. 15,52-53). Perëndia shpengon njeriun e brendshëm, jo ​​vetëm atë të jashtëm. Ai ndryshon zemrën tonë, nga dobësia dhe kalimi në lavdi dhe, më e rëndësishmja, pa mëkat. Në tingullin e borisë së fundit ne do të transformohemi në asnjë kohë. Trupat tanë janë shpenguar (Rom 8,23), por edhe më shumë, ne do të shohim më në fund se si Perëndia na krijoi në Krishtin (1, John 3,2). Ne pastaj do ta shohim qartë realitetin ende të padukshëm që e bëri Perëndinë një realitet në Krishtin.

Nëpërmjet Krishtit, natyra jonë e vjetër e mëkatit u mposht dhe u shkatërrua. Në të vërtetë, ajo është e vdekur. "Sepse ju keni vdekur," thotë Pavli, "dhe jeta juaj është e fshehur me Krishtin në Zot" (Col. 3,3). Mëkati që "na mbulon aq lehtë" dhe që ne "përpiqemi të hedhë" (Hebr 12,1) nuk është pjesë e njeriut të ri që jemi, në vullnetin e Perëndisë, në Krishtin. Në Krishtin kemi jetë të re. Në ardhjen e Krishtit do të shohim më në fund se Ati na bëri në Krishtin. Ne do ta shohim veten si ne me të vërtetë, si të përsosur në Krishtin, kush është jeta jonë e vërtetë (Colossians 3,3-4). Për këtë arsye, sepse tashmë kemi vdekur e rritur me Krishtin, ne "vrasim" (vargu 5) atë që është në tokë në ne.

Ne vetëm kapërcejmë Satanin dhe mëkatin dhe vdekjen në një mënyrë - nëpërmjet gjakut të Qengjit (Zbulesa 12,11). Është nëpërmjet fitores së Jezu Krishtit, të fituar në Kryq, se kemi fitoren mbi mëkatin dhe vdekjen, jo nëpërmjet luftrave tona kundër mëkatit. lufton jonë kundër mëkatit është shprehje e faktit se ne jemi në Krishtin që ne armiqtë nuk janë Perëndi, por miqtë e tij, nga Fryma e Shenjtë në bashkim me të, i cili vepron si në ne vullnetin dhe duke bërë në favor të Perëndisë (Filipianëve 2,13).

Lufta jonë kundër mëkatit nuk është arsyeja për drejtësinë tonë në Krishtin. Ai nuk sjell shenja. Dashuria dhe mirësia e Perëndisë për ne në Krishtin është arsyeja, arsyeja e vetme, për drejtësinë tonë. Jemi të justifikuar, të shpenguar nga Perëndia me anë të Krishtit nga të gjitha mëkatet dhe të gjitha pabesitë, sepse Perëndia është plot dashuri dhe hir - dhe për asnjë arsye tjetër. Lufta jonë kundër mëkatit është produkt i vetes së re dhe të drejtë që na është dhënë nga Krishti, jo shkaku i tij. Krishti vdiq për ne kur ishim ende mëkatarë (Romakët 5,8).

Ne urrejmë mëkatin, kemi luftuar kundër mëkatit, ne duam dhimbjen dhe vuajtjet që shkakton mëkati shmangur për ne dhe për të tjerët, sepse Perëndia e ka bërë të gjallë në Krishtin dhe Fryma e Shenjtë punon në ne. Sepse ne jemi në Krishtin, po luftojmë kundër mëkatit që "na lidh me lehtësi rreth nesh" (Heb. 12,1). Por ne nuk arrijmë fitore nëpërmjet përpjekjeve tona, madje as përmes përpjekjeve tona, të fuqizuara nga Fryma e Shenjtë. Ne arrijmë fitore nëpërmjet gjakut të Krishtit, nëpërmjet vdekjes dhe ringjalljes së Tij, si Biri i Perëndisë i mishëruar, Perëndia në mish për hir të vetvetes.

Perëndia ka bërë gjithçka në Krishtin që është e nevojshme për shpëtimin tonë dhe Ai na ka dhënë gjithçka që kemi nevojë për të jetuar dhe devotshmëri, thjesht duke na thirrur ta njohim Atë në Krishtin. Ai e bëri këtë thjesht sepse ai është kaq tepër i mirë (2, Petrus 1, 2-3).

Libri i Zbulesës na tregon se do të vijë një kohë kur nuk do të ketë bërtasin dhe asnjë lot, pa vuajtje dhe dhimbje - dhe kjo do të thotë se nuk do të ketë më mëkat, sepse është mëkat që vuan shkaktuar. Papritmas, në një moment të shkurtër, errësira do të përfundojë dhe mëkati nuk do të jetë më në gjendje të na mashtrojë duke menduar se ne jemi ende të burgosurit e saj. Liria jonë e vërtetë, jeta jonë e re në Krishtin, do të shkëlqejë përjetësisht me të në gjithë lavdinë e tij. Ndërkohë, ne i besojmë fjalës së premtimit të tij - dhe kjo është diçka për të cilën duhet të mendojmë.

nga Joseph Tkach