Çfarë Mateu 24 thotë për "fundin"

346 çfarë matthaeus 24 thotë në fundE rëndësishme për shmangien e keqinterpretimeve është para së gjithash për të parë Matthew 24 në kontekstin më të madh të kapitujve të mëparshëm. Ju mund të habiteni kur mësoni se historia e Matthew 24 është tashmë në 16. Kapitulli, vargu 21, fillon. Në të thuhet menjëherë: "Që nga ajo kohë Jezusi filloi t'u sqarojë dishepujve të vet se i duhej të shkonte në Jeruzalem, të vuante shumë janë vrarë nga pleqtë, nga krerët e priftërinjve dhe skribët, dhe do të ringjallej të tretën ditë." Pra, Jezusi jep të dhëna e parë në diçka që në sy të dishepujve dukej si një shfaqje thelbësore e forcës ndërmjet Jezuit dhe autoriteteve fetare në Jerusalem. Gjatë rrugës për në Jeruzalem (20,17-19), ai i përgatit ata për këtë konflikt që vjen.

Në kohën e paralajmërimeve të hidhërimit të parë, Jezui i mori tre dishepujt Pjetrit, Jakovit dhe Gjonit në një mal të lartë. Atje ata përjetuan Shpërfytyrimin (17,1-13). Vetëm nga kjo, dishepujt duhet të kenë pyetur nëse krijimi i mbretërisë së Perëndisë nuk mund të jetë i afërt (17,10-12).

Më tej, Jezui i njofton dishepujve se do të ulen në dymbëdhjetë frone dhe do të gjykojnë Izraelin "kur Biri i Njeriut të ulet në fronin e lavdisë së tij" (19,28). Pa dyshim, kjo ngriti pyetje rreth "kur" dhe "si" të ardhjes së mbretërisë së Perëndisë. Biseda e Jezuit për mbretërinë madje e shtyu nënën e Jakovit dhe Gjonit që t'i kërkonte Jezusit t'i jepte dy djemtë e tyre poste të veçanta në mbretëri (20,20-21).

Pastaj erdhi hyrja triumfale në Jeruzalem, kur Jezusi hyri në qytet në një gomar (21,1-11). Kështu, sipas Mateut, përmbushi një profeci të Zakarisë, që iu referua Mesisë. I gjithë qyteti u ngrit dhe pyeste se çfarë do të ndodhte kur Jezusi të arrinte. Në Jeruzalem, ai përmbysi tabelat e këmbyesve të parave dhe tregoi autoritetin e tij mesianik nëpërmjet veprave dhe mrekullive të mëtejshme (21,12-27). "Kush është ai?" Njerëzit menduan (21,10).

Atëherë Jezusi thotë në 21,43 krerëve të priftërinjve dhe pleqve: ". Prandaj unë po ju them, mbretëria e Perëndisë do t'ju merret dhe do t'i jepet një kombi që të japë fryt" dëgjuesit e tij e dinte se po fliste për ta. Kjo thënie e Jezusit mund të merret si një tregues se ai ishte gati për të vendosur mbretërinë e tij mesianike, por se "krijimi" fetar duhet të përjashtohej nga ai.

A po ndërtohet perandoria?

Dishepujt që e dëgjuan këtë duhet të kenë pyetur veten se çfarë do të ndodhte. A donte Jezusi menjëherë të shpallte veten Mesia? A ishte ai për të sulmuar autoritetet romake? A donte ai të sillte mbretërinë e Perëndisë? A do të kishte luftë dhe çfarë do të ndodhte me Jerusalemin dhe Tempullin?

Tani vijmë tek Mateu 22, vargu 15. Këtu fillon skena me farisenjtë që duan ta kapin Jezusin me pyetje rreth taksës. Me përgjigjet e tij ata donin ta vendosnin atë si një rebel kundër autoriteteve romake. Por Jezusi u përgjigj me urtësi dhe plani i tyre u shua.

Po atë ditë, saducenjtë kishin një grindje me Jezusin (22,23-32). Ata nuk besonin në ringjalljen dhe gjithashtu i bënë një pyetje mashtrim rreth shtatë vëllezërve që martoheshin me të njëjtën grua njëra pas tjetrës. Gruaja e kujt duhet të jetë ajo në ringjallje? Jezui u përgjigj në mënyrë indirekte dhe tha se nuk i kuptonin shkrimet e shenjta të tyre. Ai e ngatërroi duke thënë se nuk kishte martesë në Perandorinë.

Më në fund, farisenjtë dhe saducenjtë i kërkuan atij një pyetje në lidhje me urdhërimin më të lartë në ligj (22,36). Ai u përgjigj me mjeshtëri duke cituar 3. Moisiu 19,18 dhe 5. Moisiu 6,5. Dhe kundërshtuan me një pyetje mashtrim: djali i të cilit duhet të jetë Mesia (22,42)? Atje duhej të heshtnin; "Askush nuk mund t'i përgjigjej një fjalë, as nuk guxonte askënd që nga dita ta pyeste" (22,46).

Kapitulli 23 tregon polemikën e Jezuit kundër skribëve dhe farisenjve. Në fund të kapitullit, Jezui njofton t'i dërgojë «profetë, njerëz të mençur dhe skribë» dhe parashikon që ata do të vrisnin, kryqëzonin, mallkonin dhe do t'i përndiqnin. Ai vendos përgjegjësinë për të gjithë profetët e vrarë mbi shpatullat e tyre. Natyrisht që tensioni është në rritje dhe dishepujt duhet të kenë menduar se çfarë kuptimi kanë këto konfrontime. A donte Jezui të merrte pushtetin si Mesia?

Atëherë Jezui i drejtohet Jeruzalemit në lutje dhe profetizon që shtëpia e tyre do të "lihet e shkretuar". Kjo pasohet nga vërejtje enigmatik përfundon: "Sepse unë po ju them: Ju nuk do të më shihni më tash e tutje, deri sa të thoni: I bekuar është ai që vjen në emër të Zotit." (23,38-39) gjithnjë duhet dishepujt me habi dhe me ankth pyeti pyetje rreth gjërave që tha Jezui. A donte ta shpjegonte veten?

Shkatërrimi i profetizuar i tempullit

Pas kësaj, Jezui u largua nga tempulli. Kur po largohej, dishepujt e tij pa frymë treguan për ndërtesat e tempullit. Në Mark ata thonë, "Mësues, shikoni, çfarë gurë dhe çfarë ndërtesash!" (13,1). Luka shkruan se dishepujt folën me habinë e "gurëve dhe xhevahirëve të tyre" (21,5).

Shqyrto çfarë duhet të ketë ndodhur në zemrat e dishepujve. Deklaratat e Jezuit për shkatërrimin e Jeruzalemit dhe konfrontimet e tij me autoritetet fetare i frikësuan dhe i nxisnin dishepujt. Duhet të jeni habitur pse ai po fliste për rënien e menjëhershme të judaizmit dhe institucioneve të saj. A nuk duhet të arrijë Mesia të forcojë të dy? Nga fjalët e dishepujve për tempullin tingëllon në mënyrë indirekte shqetësimi: A nuk duhet të bëhet edhe kjo kishë e fuqishme një dëm?

Jezui e pengon shpresën e saj dhe thellon paragjykimet e saj të frikshme. Ai fshin mënjanë adhurimin e saj të tempullit: "A nuk e shihni gjithë këtë? Në të vërtetë, unë ju them, nuk do të mbetet asnjë gur mbi tjetrin, që nuk do të thyhet "(24,2). Kjo duhet t'i tronditë thellësisht dishepujt. Ata besonin se Mesia nuk do ta shpëtonte Jerusalemin dhe Tempullin. Kur Jezusi foli për këto gjëra, dishepujt duhet të kenë menduar fundin e sundimit xhentile dhe ringjalljen e lavdishme të Izraelit; të dy janë profetizuar kaq shumë herë në Shkrimet Hebraike. Ata e dinin se këto ngjarje në "kohën e fundit" në "ditët e fundit" duhet të ndodhë (Dan 8,17 ;. 11,35 dhe 40, 12,4 dhe 9.). Atëherë Mesia duhet të shfaqet ose të "vijë" për të vendosur mbretërinë e Perëndisë. Kjo do të thoshte se Izraeli do të ngrihej në madhështinë kombëtare dhe do të drejtojë perandorinë.

Kur do të ndodhë kjo?

Sigurisht, dishepujt që e konsideronin Jezusin Mesinë ishin të etur të dinin nëse kishte ardhur "koha e fundit". Kishte pritshmëri të mëdha që Jezui së shpejti do të njoftojë se ai ishte Mesia (Joh 2,12-18). Nuk është për t'u habitur atëherë që dishepujt i kërkuan Mjeshtrit të shpjegonte veten në mënyrën dhe kohën e "ardhjes" së tij.

Kur Jezusi u ul në malin e Ullinjve, dishepujt e ngazëllyer erdhën tek ai dhe dëshironin një informacion "të brendshëm" privat. "Na thuaj," pyeti ata, "kur do të ndodhë kjo? dhe cila do të jetë shenja e ardhjes sate dhe e mbarimit të botës? "(Mateu 24,3.) Ata donin të dinin kur profetizuar e Jezusit në Jeruzalem, gjërat do të ndodhë, sepse ata i solli ata pa dyshim në lidhje me fundin e kohës dhe e tij" vijnë ".

Kur dishepujt flisnin për "ardhjen", ata nuk kishin "të dytën" që vinin në mendje. Sipas saj, Mesia do të vinte dhe do të ngrinte mbretërinë e tij në Jerusalem shumë shpejt dhe do të zgjaste përgjithmonë. Një ndarje në një ardhje "të parë" dhe "të dytë" që ata nuk e dinin.

Një tjetër pikë e rëndësishme për t'u marrë parasysh është Matthew 24,3, sepse ajeti është një përmbledhje e përmbajtjes së të gjithë kapitullit 24. Çështja e dishepujve u përsërit dhe disa fjalë kyçe në italik: "Na thuaj," pyeti ata, "kur do të ndodhë kjo? dhe cila do të jetë shenja e ardhjes sate dhe e Fundi i Botës "Ata donin të dinin kur profetizuar e Jezusit në Jeruzalem, gjërat do të ndodhë, sepse ata i solli ata në lidhje me" fundin e botës "(saktësisht: fundi i Koha botërore, epoka) dhe "ardhja" e tij.

Tre pyetje të dishepujve

Janë nxjerrë tri pyetje nga dishepujt. Së pari, ata donin të dinin se kur "ajo" duhet të ndodhte. Me "atë" mund të kuptohet shkatërrimi i Jerusalemit dhe i Tempullit, shkatërrimi i të cilit Jezusi sapo kishte profetizuar. Së dyti, ata donin të dinin se cila "shenjë" do të shpallte ardhjen e tij; Siç do ta shohim, Jezui e thërret më vonë në kapitullin 24, vargu 30. Dhe së treti, dishepujt donin të dinin "kur" të "fundit". Jezusi u thotë atyre se kjo nuk është për ata të dinë (24,36).

Nëse i shqyrtojmë këto tri pyetje veçmas - dhe Jezui u përgjigjet atyre - ne do të shpëtojmë vetes një sërë problemesh dhe keqinterpretimesh që lidhen me Mateun 24. Jezui u thotë dishepujve të tij se Jerusalemi dhe tempulli ("ai") do të shkatërroheshin gjatë jetës së tyre. Por "shenjat" që ata kërkuan do të ishin të lidhura me ardhjen e tij, jo me shkatërrimin e qytetit. Dhe për pyetjen e tretë që ai përgjigjet, ora e kthimit të tij dhe "fundi" i kohës së botës askush nuk e di.

Tre pyetje në Mateu 24 dhe tre përgjigje të veçanta që jep Jezusi. Këto përgjigje i shkëputin ngjarjet, të cilat formojnë një unitet në pyetjet e dishepujve dhe ulin lidhjen e tyre tokësore. Pra, ardhja e dytë e Jezuit dhe fundi i botës mund të jenë edhe në të ardhmen, edhe pse shkatërrimi i Jerusalemit (70 AD) është shumë larg prapa.

Kjo nuk do të thotë - siç thashë - se dishepujt kishin konsideruar shkatërrimin e Jerusalemit nga "fundi" veç e veç. Ata nuk e bënë këtë me pothuajse 100 për qind siguri. Dhe përveç kësaj, ata kanë llogaritur me ardhjen e menjëhershme të ngjarjeve (teologët kanë termin "afër-mirëmbajtje").

Le të shohim se si këto pyetje trajtohen në Matthew 24. Para së gjithash, shohim se Jezui nuk duket se ka shumë interes të flasë për rrethanat e "fundit". Dishepujt e tij janë ata që stërvitin, të cilët bëjnë pyetje, dhe Jezusi u flet atyre dhe jep disa shpjegime.

Ne gjithashtu e pranojmë se pyetjet e dishepujve për "fundin" janë shumë të sigurta nga një gabim - se ngjarjet do të ndodhnin shumë shpejt dhe në të njëjtën kohë. Pra, nuk është befasi që ata e konsideronin "ardhjen" e Jezuit si Mesia në të ardhmen e afërt, në kuptimin që kjo mund të ndodhë brenda disa ditësh ose javësh. Megjithatë, ata donin një shenjë të prekshme të ardhjes së tij për konfirmim. Me këtë iniciativë ose njohuri sekrete ata donin të sillnin veten në pozita të dobishme kur Jezui e mori hapin e tij.

Në këtë kontekst duhet të shohim komentet e Jezuit nga Mateu 24. Shtysa për diskutim vjen nga dishepujt. Ata besojnë se Jezusi është gati të kapë pushtetin dhe të dojë të dijë "kur". Ju dëshironi një shenjë përgatitore. Ata plotësisht e keqkuptuan misionin e Jezuit.

Fundi: jo ende

Në vend që t'i përgjigjet drejtpërsëdrejti pyetjeve të dishepujve, Jezui shfrytëzon mundësinë për t'u mësuar atyre tre mësime të rëndësishme.

Mësimi i parë:
Skenari që po kërkonin ishte shumë më i ndërlikuar sesa mendonin dishepujt në naivitetin e tyre.

Mësimi i dytë:
Kur Jezusi 'erdhi' - ose siç do të thonim 'të kthehemi' - ata nuk ishin të destinuar të dinin.

Mësimi i tretë:
Dishepujt duhet "të shikojnë", po, por gjithnjë e më shumë të mbajnë marrëdhëniet e tyre me Perëndinë dhe më pak ngjarjet lokale ose ngjarjet botërore në mendje. Duke marrë parasysh këto parime dhe diskutimin paraprak, le të tregojmë tani se si zhvillohet biseda e Jezusit me dishepujt e tij. Para së gjithash, ai paralajmëron që të mos mashtrohet nga ngjarjet që mund ose nuk mund të duken si ngjarje në fundin e kohës (24, 4-8). Duhet të ndodhë "duhet" të jetë vendimtare dhe katastrofike, "por nuk është ende fundi" (vargu 6).

Pastaj Jezusi i njofton dishepujt për përndjekje, kaos dhe vdekje (24,9-13). Sa e frikshme duhet të ketë qenë për të! "Çfarë është ky diskutim për përndjekjen dhe vdekjen?" Ata duhet të kenë menduar. Pasuesit e Mesisë duhet të triumfojnë dhe të pushtojnë, të mos theren dhe të shkatërrohen, ata mendonin.

Pastaj Jezusi fillon të flasë për shpalljen e ungjillit në të gjithë botën. Pas kësaj, atëherë "përfundoni" (24,14). Përsëri, kjo duhet të ketë ngatërruar dishepujt. Ata ndoshta mendonin se së pari Mesia do të "vinte", atëherë ai do të ndërtonte mbretërinë e tij dhe vetëm atëherë fjala e Zotit do të dilte në të gjithë botën (Isa 2,1-4).

Më pas, Jezusi duket se po kthehet përreth dhe po flet përsëri për shkatërrimin e tempullit. Ajo duhet të jetë një "neverinë e shkretimit në vendin e shenjtë" dhe "pastaj të ikë në male, që është në Jude" (Mt 24,15-16). Tmerri i pakrahasueshëm duhet të thyejë hebrenjtë. "Sepse atëherë do të jetë një pikëllim i madh, pasi që nuk ka qenë që nga fillimi i botës deri tani dhe nuk do të jetë më", thotë Jezusi (24,21). Duhet të jetë kaq e tmerrshme që askush nuk do të jetojë nëse këto ditë nuk do të shkurtohen.

Ndonëse fjalët e Jezuit kanë një perspektivë mbarëbotërore, ai flet kryesisht për ngjarjet në Jude dhe Jerusalem. "Për mjerim të madh do të jetë mbi vend dhe mëri mbi këtë popull", thuhet në Luka, në mënyrë që konteksti i deklaratave të Jezusit është paraqitur në më shumë detaje (Luka 21,23, NIV, theksimi i shtuar nga redaktori). Tempulli, Jerusalemi dhe Judeja janë në qendër të paralajmërimit të Jezusit, jo të gjithë botës. Paralajmërimi apokaliptik që Jezusi shqipton i referohet kryesisht hebrenjve në Jerusalem dhe në Jude. Ngjarjet e 66-70 n.Chr. e kanë konfirmuar atë.

Ikje - në sabat?

Prandaj nuk është për t'u habitur që Jezusi thotë, "Kërkoni që fluturimi juaj të mos bëhet në dimër ose në Shabat" (Mt. 24,20). Disa pyesin: Pse përmend Jezusi Shabatin kur Sabati nuk është më i lidhur me Kishën? Meqë të krishterët nuk duhet të shqetësohen më së shumti për Shabatin, pse është quajtur në mënyrë specifike një pengesë? Judenjtë besonin se ishte e ndaluar të udhëtonin në Shabat. Ata me sa duket kishin edhe një masë të distancës maksimale që mund të udhëtonin atë ditë, domethënë një "mënyrë sabati" (Akti 1,12). Në Llukë, kjo korrespondon me distancën midis malit të Ullinjve dhe qendrës së qytetit (sipas Shtojcës në Biblën Luteri ishte 2000 Ellen, rreth 1 kilometra). Por Jezui thotë se një ikje e gjatë në male është e nevojshme. Një "mënyrë sabati" nuk do t'i nxirrte ata nga rruga e keqe. Jezusi e di se dëgjuesit e tij besojnë se në Shabatë ata nuk kanë të ngjarë të ndërmarrin rrugë të gjata shpëtimi.

Kjo shpjegon pse i kërkon dishepujve të pyesin që fluturimi të mos bjerë në një të shtunë. Kjo thirrje duhet parë në kontekstin e kuptimit të tyre të Ligjit të Moisiut në atë kohë. Ne mund ta përmbledhim arsyetimin e Jezuit si më poshtë: Unë e di që nuk besoni në udhëtime të gjata në Shabat, dhe nuk do të bëni ndonjë sepse besoni se ligji e kërkon atë. Pra, nëse gjërat që po vijnë në Jeruzalem bien një e shtunë, ju nuk do t'i shpëtoni dhe do të gjeni vdekjen. Prandaj unë ju këshilloj: Lutuni që ju të mos keni për të ikur në Shabat. Sepse edhe nëse ata vendosën të iknin, kufizimet e udhëtimit që mbizotëronin përgjithësisht në botën hebraike, një pengesë serioze.

Siç kemi thënë më herët, ne mund ta krahasojmë këtë pjesë të paralajmërimeve të Jezuit me shkatërrimin e Jerusalemit që ndodhi në vitin 70. Të krishterët hebrenj në Jerusalem, të cilët ende mbanin ligjin e Moisiut (Akti 21,17-26), do të preken dhe do të duhet të iknin. Ata do të vinin në konfliktet e ndërgjegjes me ligjin e sabatit, nëse rrethanat kërkonin një ikje në atë ditë.

Ende nuk "shenjë"

Ndërkohë, Jezui vazhdoi në fjalimin e tij, i cili kishte për qëllim t'i përgjigjej tri pyetjeve të dishepujve të tij lidhur me "kur" të ardhjes së tij. Ne zbulojmë se deri më tani, në parim, ai vetëm u ka thënë atyre kur ai nuk do të vijë. Ai e ndan katastrofën që po përhapet në Jerusalem nga "shenja" dhe nga ardhja e "fundit". Në këtë pikë, dishepujt duhet të ketë ndjerë shkatërrimin e Jerusalemit dhe Judea ishte "shenjë" që ata kërkonin. Por ata ishin të gabuar dhe Jezui vë në dukje gabimin e tyre. Ai thotë, "Atëherë, kur dikush t'ju thotë: Ja, këtu është Krishti! apo atje!, kështu që ju nuk besoni "(Mt 24,23). Mos e besoni? Çfarë duhet të mendojnë dishepujt për këtë? Ata duhet të kenë menduar: Që nga viti ne luten për përgjigje, kur ai tani për tani të ndërtuar perandorinë e tij, si ne mund të diskutoj me të për të na dhënë një shenjë, dhe ai flet vetëm kur fundi nuk vjen, dhe thërret gjërat që çfarë duket karakteri, por nuk është.

Megjithatë, Jezusi vazhdon t'u thotë dishepujve kur ai nuk do të vijë, nuk do të shfaqet. "Në qoftë se ju thonë:" Ja, është në shkretëtirë, mos dilni; shih, ai është brenda shtëpisë !, prandaj mos e besoni "(24,26). Ai dëshiron të bëjë të qartë se dishepujt nuk duhet të lejohen të mashtrohen, as nga ngjarjet botërore, as nga njerëzit që mendonin se e dinin se kishte ardhur shenja e fundit. Ndoshta ai madje dëshiron t'u tregojë atyre se edhe rënia e Jerusalemit dhe Tempulli ende nuk e shpall "fundin".

Ajet i mirë 29. Këtu Jezusi fillon më në fund t'u thotë dishepujve diçka për "shenjën" e ardhjes së tij, pra ai i përgjigjet pyetjes së tyre të dytë. Dielli dhe hëna duhet të errësohen, dhe "yjet" (ndoshta kometat ose meteoritët) duhet të bien nga qielli. I gjithë sistemi diellor duhet të tronditet.

Së fundi, Jezusi i thërret dishepujt «shenjën» që po presin. Ai thotë, "Dhe atëherë shenja e Birit të Njeriut do të shfaqet në qiell. Dhe pastaj të gjitha familjet e tokës do të vajtojnë dhe do të shohin Birin e Njeriut të vijë mbi retë e qiellit me fuqi të madhe dhe lavdi "(24,30). Pastaj Jezui i fton dishepujt të mësojnë një shëmbëlltyrë të fikut (24,32-34). Sapo degët të zbusin dhe lëvizin gjethet, ne e dimë se vera po afrohet. "Po kështu: nëse e sheh të gjithë, e di se ai është afër derës" (24,33).

Das alles

"E gjithë kjo" - çfarë është? A janë vetëm luftërat, tërmetet dhe uria këtu e atje? Jo. Ky është vetëm fillimi i punës. Ka shumë vuajtje më shumë para "fundit". A përfundon "e gjithë kjo" me shfaqjen e profetëve të rremë dhe predikimin e ungjillit? Përsëri, nr. A vjen "e gjithë kjo" nga gjendja e vështirë e Jerusalemit dhe shkatërrimi i tempullit? Jo. Pra, çfarë keni për të thënë nga "e gjithë kjo"?

Para se të përgjigjemi, një zbritje e vogël, një parashikim në kohë për diçka që kisha apostolike duhej të mësonte dhe nga të cilat raportojnë ungjijtë sinoptikë. Rënia e Jeruzalemit në vitin 70, shkatërrimi i tempullit dhe vdekja e shumë priftërinjve dhe zëdhënësve hebrenj (dhe gjithashtu disa apostujve) duhet ta kenë goditur fort kishën. Është pothuajse e sigurt se Kisha besonte se Jezusi do të kthehej menjëherë pas këtyre ngjarjeve. Por ai qëndroi larg, dhe kjo duhet të ketë ofenduar disa të krishterë.

Ungjijtë, natyrisht, tregojnë se shumë më tepër duhet të ndodhë para kthimit të Jezuit sesa shkatërrimit të Jerusalemit dhe Tempullit. Nga mungesa e Jezusit pas rënies së Jerusalemit, Kisha nuk mundi të konkludonte se ajo ishte humbur në rrugë të gabuar. Të tre sinoptikat përsërisin doktrinën për Kishën: derisa të shohësh "shenjën" e Birit të Njeriut të shfaqet në qiell, mos dëgjoni ata që thonë se ai tashmë ka ardhur ose do të vijë së shpejti.

Askush nuk e di për orën

Tani vijmë në mesazhin kryesor që Jezusi dëshiron të përcjellë në dialogun e Mateut 24. Fjalët e Tij në Mateu 24 janë më pak profetike, ato janë më tepër një mësim i jetës së krishterë. Mateu 24 është këshillë e Jezusit për dishepujt: Jini gjithnjë gati shpirtërisht, vetëm sepse nuk dini dhe mund të dini kur do të kthehem. Shëmbëlltyrat në Mateu 25 ilustrojnë të njëjtën deklaratë themelore. Të pranosh këtë - se koha është e panjohur dhe mbetet - shpërndan shumë keqkuptime rreth Mateut 24 në një goditje. Kapitulli thotë se Jezusi nuk dëshiron të bëjë ndonjë profeci për kohën e saktë të "përfundimit" ose ardhjes së tij të dytë. "Shikoni" do të thotë: gjithmonë të jeni shpirtërisht të zgjuar, gjithmonë të përgatitur. Dhe jo: Ndiqni gjithmonë ngjarjet botërore. Një "kur" profeci nuk është dorëzuar.

Siç shihet në historinë e mëvonshme, Jerusalemi ishte me të vërtetë pikë fokusi i shumë ngjarjeve dhe zhvillimeve të turbullta. 1099, për shembull, kryqtarët krishterë rrethuan qytetin dhe therën të gjithë banorët. Gjatë Luftës së Parë Botërore, gjenerali britanik Allenby kapi qytetin dhe e shpërbë atë nga Perandoria Turke. Dhe sot, siç e dimë të gjithë, Jeruzalemi dhe Judeja luajnë një rol qendror në konfliktin hebre-arab.

Për ta përmbledhur: Në përgjigje të pyetjes së dishepujve rreth "kur" të fundit, Jezui jep përgjigjen: "Ju nuk mund ta dini këtë". Një deklaratë që ishte dukshëm e vështirë të tretet dhe është. Sepse pas ringjalljes së tij, dishepujt ende e ngacmonin atë me pyetje rreth saj: «Zot, a do ta ndërtosh mbretërinë për Izraelin në këtë kohë?» (Veprat 1,6). Dhe përsëri Jezusi përgjigjet: "Nuk është e përshtatshme për ju të dini kohën ose orën që Ati ka vendosur në fuqinë e Tij ..." (vargu 7).

Pavarësisht nga mësimi i qartë i Jezuit, të krishterët në çdo kohë e përsërisin gabimin e apostujve. Përsëri dhe përsëri, spekulimet rreth kohës së "fundit" të akumuluar, përsëri dhe përsëri ardhja e Jezuit u parashikua menjëherë. Por historia e ka mohuar Jezusin të drejtë dhe të gabuar për çdo mashtrues. Thjesht, nuk mund ta dimë se kur do të vijë "fundi".

rrini zgjuar

Çfarë duhet të bëjmë në pritje të kthimit të Jezuit? Jezusi u përgjigjet dishepujve dhe përgjigjja vlen edhe për ne. Ai thotë, "Prandaj shikoni; sepse nuk e dini, në cilën ditë vjen Zoti juaj ... Prandaj jeni gati! Sepse Biri i njeriut vjen në një orë, sepse ti nuk do të thotë "(Mt 24,42-44). Të qenit vigjilent në kuptimin e "vëzhgimit të ngjarjeve botërore" nuk nënkuptohet këtu. "Zgjimi" i referohet marrëdhënies së Perëndisë me të krishterin. Ai duhet gjithmonë të jetë i përgatitur për t'u përballur me Krijuesin e tij.

Në pjesën tjetër të 24. Kapitull dhe në 25. Kapitulli pastaj përcakton Jezusin, çfarë nënkuptohet me "rojet". Në shëmbëlltyrën e besimtarëve dhe shërbëtor i mbrapshtë, ai e vë dishepujt në zemër të shmang mëkatet e kësaj bote dhe të mos jenë të përshkuar nga tërheqjen e mëkatit (24,45-51). Morali? Jezusi thotë Zoti i shërbëtor i mbrapshtë, do të "vijë ai nuk e pret atë në një ditë, dhe në atë orë kur ai nuk e di" (24,50).

Në shëmbëlltyrën e virgjëreshave të mençura dhe të marra, mësohet një doktrinë e ngjashme (25,1-25). Disa nga virgjëreshat nuk janë gati të jenë "të zgjuar" kur vjen dhëndri. Ato përjashtohen nga Perandoria. Morali? Jezusi thotë: "Prandaj rrini zgjuar! Sepse nuk dini ditën apo orën "(25,13). Në shëmbëlltyrën e talenteve që na janë besuar, Jezui flet për veten e tij si një qenie njerëzore në një udhëtim (25,14-30). Ai ndoshta mendoi për qëndrimin e tij në qiell përpara kthimit të tij. Shërbëtorët tani duhet t'i menaxhojnë duart e besuara.

Së fundi, në shëmbëlltyrën e deleve dhe dhive, Jezui i trajton detyrat e bariut që u janë dhënë dishepujve për kohën e mungesës së tij. Ai e tërheq vëmendjen e tyre këtu nga "kur" e ardhjes së tij ndaj pasojave që vjen kjo për jetën e tyre të përjetshme. Ardhja e Tij dhe ringjallja do të jetë dita e saj e gjykimit. Dita kur Jezusi ndan delet (pasuesit e tij të vërtetë) nga dhitë (barinjtë e këqij).

Në shëmbëlltyrë, Jezui punon me simbole bazuar në nevojat fizike të dishepujve. Ata ushqyenin atë kur ai ishte i uritur, i dha të pinte kur ai kishte etje, e mori atë kur ishte i huaj, e veshi kur ai ishte lakuriq. Dishepujt u befasuan dhe thanë se ata kurrë nuk e kishin parë atë si të tillë.

Por Jezusi donte të sqaronte virtytet e bariut. "Në të vërtetë, unë ju them, çfarë keni bërë për ndonjë nga këta vëllezër të mi më të vegjël, ju keni bërë mua" (25,40). Kush është vëlla i Jezusit? Një nga pasuesit e tij të vërtetë. Pra, Jezusi i urdhëron dishepujt të jenë kujdestarë të mirë dhe barinj të kopesë së tij - kisha e tij.

Kështu mbaron fjalimi i gjatë në të cilin Jezusi u përgjigjet tre pyetjeve të dishepujve të tij: Kur do të shkatërrohet Jerusalemi dhe tempulli? Cila do të jetë "shenjë" e ardhjes së tij? Kur vjen "fundi i kohës së botës"?

përmbledhje

Dishepujt dëgjojnë me tmerr që ndërtesat e tempullit do të shkatërrohen. Ata pyesin kur kjo duhet të ndodhë dhe kur duhet të ndodhë «fundi» dhe «ardhja» e Jezuit. Siç thashë, në të gjitha gjasat po prisnin që Jezusi të ngjitej në fronin e Mesisë menjëherë dhe të lejonte që mbretëria e Perëndisë të ngrihej në të gjitha forcat dhe lavdinë. Jezusi paralajmëron kundër një mendimi të tillë. Do të ketë një vonesë përpara "fund". Jerusalemi dhe tempulli do të shkatërrohen, por jeta e kishës do të vazhdojë. Përndjekja e të krishterëve dhe shtrëngimet e tmerrshme do të vijnë në Jude. Dishepujt janë të tronditur. Ata kishin menduar se dishepujt e Mesisë do të fitonin një fitore të menjëhershme, do të pushtonin Tokën e Premtuar, do të rivendosnin adhurimin e vërtetë. Dhe tani këto parashikime për shkatërrimin e tempullit dhe persekutimin e besimtarëve. Por ka edhe mësime më të frikshme që do të vijnë. E vetmja "shenjë" që dishepujt do të shohin për ardhjen e Jezusit është vetë Ai që vjen. Ky "shenjë" nuk ka më një funksion mbrojtës, sepse është tepër vonë. E gjithë kjo çon në mesazhin e Jezuit që askush nuk mund të profetizojë kur të vijë "fundi" ose kur Jezusi do të kthehet.

Jezui ka marrë në mendime të rreme të dishepujve të tij dhe ka nxjerrë një mësim frymor nga ai. Në fjalët e DA Carson: "Pyetjet e dishepujve për t'u përgjigjur, dhe lexuesi është e nevojshme për të shikojmë përpara për ardhjen e Zotit, dhe për sa kohë që mjeshtri është larg për të jetuar përgjegjës, besnik, mitmenschlich dhe trim (24,45-25,46) "(Ibid, f. 495).

nga Paul Kroll


pdfÇfarë Mateu 24 thotë për "fundin"