Pse Perëndia vuan të krishterët?

271 pse vuajnë të krishterët? Si shërbëtorë të Jezu Krishtit, shpesh na kërkohet t'i ngushëllojmë njerëzit ndërsa kalojnë nëpër lloje të ndryshme vuajtjesh. Në kohë vuajtjeje, na kërkohet të dhurojmë ushqim, strehim ose veshje. Por, në kohë vuajtjesh, përveç kërkimit të ndihmës fizike, ndonjëherë na kërkohet të shpjegojmë pse Perëndia lejon që të krishterët të vuajnë. Kjo është një pyetje e vështirë për t'u përgjigjur, veçanërisht nëse kërkohet në një kohë të vështirë fizike, emocionale ose financiare. Ndonjëherë pyetja bëhet në mënyrë të tillë që karakteri i Perëndisë të vihet në pikëpyetje.

Imazhi i të krishterëve që vuajnë në një kulturë të industrializuar perëndimore shpesh është shumë e ndryshme nga ajo e vuajtjes së të krishterëve në një rajon më të varfër ekonomik të botës. Cila duhet të jetë pritshmëria jonë në aspektin e vuajtjes si të krishterë? Disa të krishterë mësohen që sapo të bëhen të krishterë, nuk duhet të vuajnë më në jetën e tyre. Ata mësohen se vuajtja shkaktohet nga të krishterët nëpërmjet mungesës së besimit.

Hebrenjve 11 shpesh quhet kapitulli i besimit. Ai lavdëron njerëz të caktuar për besimin e tyre besimtar. Ndër njerëzit e listuar në Hebrenjve 11 janë ata në nevojë, të cilët janë përndjekur, keqtrajtuar, torturuar, rrahur dhe vrarë (Hebrenjve 11: 35-38). Shtë e qartë se vuajtja e tyre nuk u shkaktua nga mungesa e besimit, pasi ato janë të listuara në kapitullin e besimit.

Vuajtja është pasojë e mëkatit. Por jo të gjitha vuajtjet janë një rezultat i drejtpërdrejtë i mëkatit në jetën e të krishterit. Gjatë shërbimit të tij tokësor, Jezui hasi në një njeri që lindi i verbër. Dishepujt i kërkuan Jezusit të identifikonte origjinën e mëkatit që e bëri njeriun të lindte i verbër. Dishepujt supozuan se vuajtja ishte shkaktuar nga mëkati i njeriut, ose mbase mëkati i prindërve të tij, pasi njeriu lindi i verbër. Kur u pyet për të identifikuar mëkatin që shkaktoi verbëri, Jezui u përgjigj: As Ai nuk mëkatoi dhe as prindërit e tij; por veprat e Zotit duhet t'i zbulohen atij " (Gjoni 9,1: 4). Ndonjëherë Zoti lejon që vuajtjet në jetën e të krishterëve të japin një mundësi për të paraqitur ungjillin e Jezu Krishtit.

Të krishterët që jetuan në shekullin e parë sigurisht që nuk prisnin një jetë të krishterë pa vuajtur. Apostulli Pjetër u shkruajti këto të vëllezërve dhe motrave të tij në Krishtin (1.Pet. 4,12-16): Të dashur, mos lejoni që prova e zjarrit që është shfaqur midis jush të habitet, sikur të ndodhte diçka e çuditshme; por në atë masë sa ju ndani në vuajtjet e Krishtit, gëzohuni, që të mund të gëzoheni edhe në zbulesën e lavdisë së Tij. Ju bekoheni kur fyeni për emrin e Krishtit! Sepse fryma e lavdisë së Perëndisë mbështetet mbi ju; me ta ai është blasfemuar, por me ju përlëvdohet. Prandaj, askush nga ju nuk duhet të vuajë si një vrasës, hajdut ose keqbërës, ose sepse ai përzihet në gjëra të çuditshme; por nëse vuan si i krishterë, ai nuk duhet të turpërohet, por duhet ta përlëvdojë Zotin në këtë çështje!

Vuajtja nuk duhet të jetë e papritur në jetën e një të krishteri

Zoti jo gjithmonë i heq vuajtjet nga jeta jonë. Apostulli Pal ishte në dhimbje. Ai i kërkoi Zotit tre herë që ta heq këtë vuajtje. Por Zoti nuk e largoi vuajtjen sepse vuajtja ishte një mjet që Perëndia e përdori për të përgatitur Apostullin Pal për shërbimin e tij (2 Korintasve 12,7: 10). Zoti nuk i heq gjithmonë vuajtjet tona, por ne e dimë se Zoti na ngushëlloi dhe na forcoi përmes vuajtjeve tona (Filipianëve 4:13).

Ndonjëherë vetëm Zoti e di arsyen e vuajtjes sonë. Zoti ka një qëllim për vuajtjet tona, pavarësisht nëse Ai zbulon qëllimin e Tij për ne. Ne e dimë që Zoti i përdor vuajtjet tona për të mirën dhe lavdinë tonë (Rom. 8,28). Si shërbëtorë të Zotit, ne nuk jemi në gjendje t'i përgjigjemi pyetjes se pse Zoti lejon vuajtjen në ndonjë situatë të veçantë, por ne e dimë se Zoti është sublim dhe plotësisht në kontroll të të gjitha situatave (Dan. 4,25). Dhe ky Zot është i motivuar nga dashuria sepse Zoti është dashuri (1 Gjonit 4,16).

Ne e dimë që Zoti na do me dashuri të pakushtëzuar (1 Gjonit 4,19) dhe që Perëndia kurrë nuk heq dorë ose nuk na lë (Komplet. 13,5b). Ndërsa u shërbejmë vëllezërve dhe motrave tanë të vuajtur, ne mund t'u tregojmë atyre dhembshuri dhe mbështetje të vërtetë duke u kujdesur për ata në sprovat e tyre. Apostulli Pavël kujtoi Kishën në Korint të ngushëllonte njëri-tjetrin në kohë vuajtjesh.

Ai shkroi (2 Kor. 1,3-7): Falënderimi i qoftë Perëndisë dhe Atit të Zotit tonë Jezu Krisht, Atit të Mëshirës dhe Perëndisë së çdo rehati, të cilët na ngushëllojnë në të gjitha problemet tona, në mënyrë që të ngushëllojmë ata që janë në çdo lloj telashe përmes ngushëllimit me të cilin ne vetë jemi të ngushëlluar nga Zoti. Sepse ashtu si vuajtjet e Krishtit derdhen lirshëm mbi ne, kështu ngrihet ngushëllimi ynë përmes Krishtit.

Nëse kemi pikëllim, është për ngushëllimin dhe shpëtimin tuaj, i cili dëshmon efektiv, në moratoriumin e patundur të të njëjtit vuajtje që edhe ne vuajmë; nëse jemi të ngushëlluar, është për ngushëllimin tuaj dhe shpëtimin tuaj; dhe shpresa jonë për ju është e sigurtë, sepse ne e dimë se sa ju i ndani në vuajtje, po kështu edhe në ngushëllim.

Psalmet janë burime të mira për çdo vuajtës; sepse shprehin hidhërim, zhgënjim dhe pyetje për provimet tona. Siç tregojnë psalmet, ne nuk mund ta shohim shkakun e vuajtjes, por ne e dimë burimin e rehatisë. Burimi i rehatisë për të gjitha vuajtjet është Jezu Krishti, Zoti ynë. Zoti ynë na forcoftë ndërsa ne u shërbejmë njerëzve që vuajnë. Le të kërkojmë ngushëllim në Zotin tonë, Jezu Krishtin, gjatë kohërave të vuajtjes dhe ne do të qëndrojmë tek ai deri në ditën kur ai heq përgjithmonë të gjitha vuajtjet nga universi (Zbul. 21,4).

nga David Larry


pdfPse Perëndia lejon që të krishterët të vuajnë?