Identiteti ynë i vërtetë

222 është identiteti ynë i vërtetëNë ditët e sotme është shpesh rasti që ju duhet të bëni një emër për veten tuaj në mënyrë që të jeni kuptimplotë dhe të rëndësishëm për të tjerët dhe për veten tuaj. Duket sikur njerëzit janë në një kërkim të pangopur për identitetin dhe kuptimin. Por Jezusi tashmë tha: «Kushdo që gjen jetën e tij, do ta humbasë; dhe kushdo që humb jetën për hirin tim, do ta gjejë atë ”(Mateu 10:39). Si kishë, ne kemi mësuar nga kjo e vërtetë. Ne e quajmë veten Grace Communion International që nga viti 2009 dhe ky emër i referohet identitetit tonë të vërtetë, i cili bazohet në Jezusin dhe jo tek ne. Le të hedhim një vështrim më të afërt në këtë emër dhe të zbulojmë se çfarë fshihet në të.

Hiri

Hiri është fjala e parë në emrin tonë sepse përshkruan më së miri udhëtimin tonë individual dhe të përbashkët drejt Zotit në Jezu Krishtin përmes Frymës së Shenjtë. "Përkundrazi, ne besojmë se jemi të shpëtuar nga hiri i Zotit Jezus, ashtu si ata gjithashtu" (Veprat 15:11). Ne jemi "të drejtë pa meritë me anë të hirit të tij nëpërmjet shëlbimit që erdhi nëpërmjet Krishtit Jezus" (Romakëve 3:24). Vetëm me hirin Perëndia na lejon (nëpërmjet Krishtit) të marrim pjesë në drejtësinë e Tij. Bibla mëson vazhdimisht se mesazhi i besimit është një mesazh për hirin e Perëndisë (shih Veprat 14–3; 20–24; 20–32).

Baza e marrëdhënies së Perëndisë me njeriun ka qenë gjithmonë hiri dhe e vërteta. Ndërsa ligji ishte shprehje e këtyre vlerave, vetë hiri i Perëndisë gjeti shprehje të plotë nëpërmjet Jezu Krishtit. Me hirin e Perëndisë ne shpëtohemi vetëm nga Jezu Krishti dhe jo duke e mbajtur ligjin. Ligji sipas të cilit çdo njeri është i mallkuar nuk është fjala e fundit e Perëndisë për ne. Fjala e tij e fundit për ne është Jezusi. Ai është zbulesa e përsosur dhe personale e hirit dhe e vërteta e Perëndisë që ai i ka dhënë lirshëm njerëzimit.
Dënimi ynë sipas ligjit është i justifikuar dhe i drejtë. Ne nuk arrijmë sjellje të ligjshme nga vetja, sepse Perëndia nuk është i burgosur me ligjet dhe ligjshmëritë e tij. Perëndia në ne vepron në lirinë hyjnore sipas vullnetit të tij.

Vullneti i tij përcaktohet nga hiri dhe shpengimi. Apostulli Pal shkroi sa vijon në lidhje me këtë: «Unë nuk po e hedh hirin e Perëndisë; sepse nëse drejtësia vjen nga ligji, Krishti vdiq më kot ”(Galatasve 2:21). Pali e përshkruan hirin e Perëndisë si alternativën e vetme që ai nuk dëshiron ta hedhë poshtë. Hiri nuk është një gjë që mund të peshohet dhe matet dhe tregtohet. Hiri është mirësia e gjallë e Perëndisë përmes së cilës ai ndjek zemrën dhe mendjen njerëzore dhe i ndryshon të dyja.

Në letrën e tij drejtuar kishës në Romë, Pali shkruan se e vetmja gjë që ne përpiqemi të arrijmë me përpjekjet tona është paga e mëkatit, vetë vdekja. Ky është lajmi i keq. Por ka edhe një veçanërisht të mirë, sepse "dhurata e Perëndisë është jeta e përjetshme në Krishtin Jezus, Zotin tonë" (Romakëve 6:24). Jezusi është hiri i Zotit. Ai është shpëtimi i Perëndisë i dhënë falas për të gjithë njerëzit.

Kungimi

Shoqëria është fjala e dytë në emrin tonë sepse ne kemi një marrëdhënie të vërtetë me Atin përmes Birit në shoqëri me Frymën e Shenjtë. Në Krishtin kemi shoqëri të vërtetë me Perëndinë dhe me njëri-tjetrin. James Torrance e vendosi në këtë mënyrë: "Zoti Triune krijon shoqëri në atë mënyrë që të jemi vetëm njerëz të vërtetë nëse e kemi gjetur identitetin tonë në shoqëri me të dhe njerëzit e tjerë." 

Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë janë në bashkësi të përsosur dhe Jezusi u lut që dishepujt e tij ta kishin këtë marrëdhënie dhe ta pasqyronin atë në botë (Gjoni 14:20; 17:23). Apostulli Gjon e përshkruan këtë komunitet si të rrënjosur thellë në dashuri. Gjoni e përshkruan këtë dashuri të thellë si bashkësi të përjetshme me Atin, Birin dhe Frymën e Shenjtë. Marrëdhënie e vërtetë do të thotë të jetosh në bashkësi me Krishtin në dashurinë e Atit nëpërmjet Shpirtit të Shenjtë (1. Gjoni 4:8).

Shpesh thuhet se të qenit i krishterë është një marrëdhënie personale me Jezusin. Bibla përdor disa analogji për të përshkruar këtë marrëdhënie. Njëri flet për marrëdhënien e zotërisë me skllavin e tij. Nga kjo rrjedh se ne duhet ta nderojmë Zotin tonë, Jezu Krishtin dhe ta ndjekim atë. Jezui vazhdoi t’u thotë dishepujve të tij: «Unë nuk them më se ju jeni shërbëtorë; sepse një shërbëtor nuk e di se çfarë po bën zotëria e tij. Por unë ju kam thënë se ju jeni miq; për gjithçka që kam dëgjuar nga Ati im jua kam bërë të ditur »(Gjoni 15:15). Një fotografi tjetër flet për marrëdhënien midis një babai dhe fëmijëve të tij (Gjoni 1: 12-13). Edhe imazhi i dhëndrit dhe nuses së tij, i cili tashmë mund të gjendet në Dhiatën e Vjetër, përdoret nga Jezusi (Mateu 9:15) dhe Pali shkruan për marrëdhënien midis burrit dhe gruas (Efesianëve 5). Në Letrën drejtuar Hebrenjve madje thuhet se si të krishterë ne jemi vëllezër dhe motra të Jezusit (Hebrenjve 2:11). Të gjitha këto imazhe (skllav, mik, fëmijë, bashkëshort, motër, vëlla) përmbajnë idenë e një bashkësie të thellë, pozitive, personale me njëri -tjetrin. Por të gjitha këto janë vetëm fotografi. Zoti ynë triun është burimi dhe e vërteta e kësaj marrëdhënieje dhe këtij bashkësie. Isshtë një komunitet që ai e ndan bujarisht me ne në mirësinë e tij.

Jezusi u lut që ne të ishim me të përgjithmonë dhe të gëzoheshim në atë mirësi (Gjoni 17:24). Në këtë lutje ai na ftoi të jetonim si pjesë e bashkësisë me njëri -tjetrin dhe me Atin. Kur Jezusi u ngjit në qiell, ai na mori ne, miqtë e tij, në shoqëri me Atin dhe Frymën e Shenjtë. Pali thotë se përmes Frymës së Shenjtë ekziston një mënyrë me të cilën ne ulemi pranë Krishtit dhe jemi në praninë e Atit (Efesianëve 2: 6). Ne tashmë mund ta përjetojmë këtë shoqëri me Perëndinë tani, edhe nëse plotësia e kësaj marrëdhënieje do të bëhet e dukshme vetëm kur Krishti të vijë përsëri dhe të vendosë sundimin e tij. Kjo është arsyeja pse bashkësia është një pjesë thelbësore e bashkësisë sonë të besimit. Identiteti ynë, tani dhe përgjithmonë, është vendosur në Krishtin dhe në bashkësinë që Perëndia ndan me ne si Atë, Biri dhe Fryma e Shenjtë.

Ndërkombëtare (Ndërkombëtare)

Ndërkombëtar është fjala e tretë në emrin tonë, sepse kisha jonë është një komunitet shumë ndërkombëtar. Ne arrijmë njerëz nëpër kufijtë e ndryshëm kulturorë, gjuhësorë dhe kombëtarë - arrijnë njerëzit në mbarë botën. Edhe pse ne jemi statistikisht një komunitet i vogël, ka komunitete në çdo shtet amerikan, si dhe Kanada, Meksikë, Karaibe, Amerikë Jugore, Evropë, Azi, Australi, Afrikë dhe Ishujt e Paqësorit. Ne kemi më shumë se anëtarët e 50.000 në më shumë se vendet 70 që kanë gjetur shtëpi në më shumë se komunitetet 900.

Perëndia na ka sjellë së bashku në këtë bashkësi ndërkombëtare. Është një bekim që ne jemi mjaft të madh për të punuar së bashku dhe ende mjaft të vogla për të qenë personalisht personale. Në komunitetin tonë, miqësitë janë vazhdimisht duke u ndërtuar në të gjithë kufijtë kombëtarë dhe kulturorë që sot shpesh ndajnë, ndërtojnë dhe ushqehen botën tonë. Kjo është padyshim një shenjë e hirit të Perëndisë!

Si kishë, është e rëndësishme për ne të jetojmë dhe të kalojmë në ungjillin që Perëndia ka vendosur në zemrat tona. Edhe për të përjetuar pasurinë e hirit dhe dashurisë së Perëndisë na motivon të kalojmë lajmin e mirë tek njerëzit e tjerë. Ne duam që njerëzit e tjerë të hyjnë në një marrëdhënie me Jezu Krishtin dhe të ndajnë atë gëzim. Nuk mund ta mbajmë ungjillin të fshehtë, sepse duam që të gjithë në botë të përjetojnë hirin e Perëndisë dhe të bëhen pjesë e bashkësisë trejnore. Ky është mesazhi që Perëndia na ka dhënë për të ndarë me botën.

nga Joseph Tkach