Miratuar nga Jezusi

Të krishterët shpesh shpallin me gëzim: "Jezusi pranon të gjithë" dhe "nuk gjykon askënd". Megjithëse këto sigurime janë sigurisht të vërteta, shoh se atyre iu është dhënë një kuptim i ndryshëm. Për fat të keq, disa prej tyre devijojnë nga zbulesa e Jezusit siç shprehet në Dhiatën e Re.

In Kreisen der Grace Communion International fällt oft die Formulierung: „Du gehörst dazu“. Diese schlichte Aussage bringt einen wichtigen Aspekt zum Ausdruck. Aber auch sie kann unterschiedlich ausgelegt werden (und wird es auch). Wozu genau gehören wir? Die Beantwortung dieser und ähnlicher Fragen erfordert Sorgfalt, da wir im Glauben danach trachten müssen, vergleichbare Fragestellungen auszuklammern, damit wir akkurat und der biblischen Offenbarung treu bleiben.

Selbstverständlich rief Jesus alle zu sich, er gab sich selbst für alle sich ihm Zuwendenden hin und schenkte ihnen seine Lehre. Ja, er verhiess all jenen, die ihm zuhörten, er werde alle Menschen zu sich ziehen (Johannes 12, 32). Und in der Tat finden sich keine Belege dafür, dass er jemanden abwies, sich von jemandem abwandte oder sich jemandem gegenüber verweigerte, der an ihn herantrat. Vielmehr schenkte er auch jenen seine Aufmerksamkeit, die von den Glaubensführern seiner Zeit als Ausgestossene betrachtet wurden, und speiste sogar mit ihnen.

Besonders augenfällig ist, dass die Bibel zu berichten weiss, dass Jesus auch Leprakranke, Lahme, Blinde, Taube und Stumme willkommen hiess und mit ihnen verkehrte. Er pflegte den Kontakt mit (zum Teil fragwürdig beleumundeten) Leuten, Männer wie Frauen, und setzte sich mit der Art seines Umgangs mit ihnen über die Glaubensbestimmungen seiner Zeit hinweg. Auch mit Ehebrechern, der römischen Oberhoheit unterstehenden jüdischen Zöllnern und selbst mit fanatischen, antirömischen, politischen Aktivisten gab er sich ab.

Darüber hinaus verbrachte er seine Zeit mit Pharisäern und Sadduzäern, Glaubensführern, die zu seinen erbittertsten Kritikern zählten (und unter denen einige insgeheim schon seine Hinrichtung planten). Der Apostel Johannes berichtet uns, Jesu sei nicht gekommen, um zu verurteilen, sondern, um die Menschen um des Allmächtigen Willen zu erretten und zu erlösen. Jesus sagte: „[...] wer zu mir kommt, den werde ich nicht hinausstossen“ (Johannes 6, 37). Er wies seine Jünger zudem an, ihre Feinde zu lieben (Lukas 6, 27), jenen zu vergeben, die ihnen Unrecht taten, und diejenigen zu segnen, die sie verfluchten (Lukas 6, 28). Bei seiner Hinrichtung vergab Jesus sogar seinen Henkern (Lukas 23, 34).

Në të gjitha këto shembuj është shprehur se Jezusi erdhi në dobi të të gjithëve. Ai ishte në anën e të gjithëve, ai ishte "për" të gjithë. Ai qëndron për hirin dhe shpëtimin e Perëndisë, i cili përfshin të gjithë. Pjesët e mbetura të Dhiatës së Re reflektojnë në terma të kondensuar çfarë
wir in den Evangelien in Jesu Leben vor Augen geführt bekommen. Paulus verweist darauf, dass Jesus auf Erden kam, um die Sünden der Gottlosen, der Sünder, jener, die „tot durch [...] Übertretungen und Sünden“ (Epheser 2, 1) waren, zu sühnen.

Die Einstellung und das Handeln des Erlösers zeugen von Gottes Liebe allen Menschen gegenüber und seinem Wunsch, mit allen ausgesöhnt zu sein und sie zu segnen. Jesus kam, um Leben zu schenken, und dies „im Überfluss“ (Johannes 10, 10; Gute Nachricht Bibel). „Gott war in Christus und versöhnte die Welt mit sich selber“ (2. Korinther 5, 19). Jesus kam als der in ihrer eigenen Sünde und vom Übel anderer Gefangenen freikaufende Erlöser.

Por ka shumë prapa kësaj historie. Një "më shumë" që në asnjë mënyrë nuk mund të konsiderohet kontradiktore ose në tension me dritën që sapo është ndriçuar. Në kundërshtim me pikëpamjen e disa, nuk ka nevojë të supozojmë se ka pozita të kundërta në brendinë e Jezuit, në mendimin e tij dhe në fatin e tij. Është e panevojshme të duam të njohim çdo lloj akti balancimi të brendshëm, i cili një ditë përpiqet për një drejtim dhe pastaj korrigjon tjetrin. Nuk duhet të besohet se Jezusi po përpiqej të pajtonte dy aspekte të ndryshme të besimit, të tilla si dashuria dhe drejtësia, hiri dhe shenjtëria në të njëjtën kohë. Ne mund të mendojmë në situata të tilla konfliktuese në mëkatet tona, por ata nuk banojnë në zemrën e Jezusit ose të Atit të tij.

Ashtu si Ati, Jezusi i mirëpret të gjithë njerëzit. Por ai e bën këtë me një kërkesë specifike. Dashuria e tij po tregon rrugën. Ai i detyron të gjithë ata që e dëgjojnë të zbulojnë diçka që zakonisht është e fshehur. Ai erdhi për të lënë një dhuratë në veçanti dhe për t'i shërbyer të gjithëve në një mënyrë të orientuar drejt trendit.

Sein allen entgegengebrachtes Willkommen ist weniger Endpunkt als vielmehr Ausgangspunkt einer kontinuierlichen, permanenten Beziehung. In jener Beziehung geht es um sein Schenken und Dienen und unser Annehmen dessen, was er uns offeriert. Er bietet uns nichts Veraltetes an oder dient uns auf althergebrachte Weise (wie wir es vielleicht vorziehen würden). Vielmehr bietet er uns lediglich das Beste an, was er zu geben hat. Und das ist, sich selbst. Und damit schenkt er uns den Weg, die Wahrheit und das Leben. Nicht mehr und nichts anderes.

Qëndrimi i Jezuit dhe veprimi i mirëpritur kërkojnë një përgjigje të caktuar ndaj pasionueshmërisë së vetvetes. Në thelb, kjo kërkon pranimin e asaj që ai ofron. Për dallim nga kjo, dhurata e tij e pranimit mirënjohës qëndron në atë që e hedh poshtë atë, e cila është e njëjtë me refuzimin e vetvetes. Ndërsa Jezusi i tërheq të gjithë njerëzit tek Ai, ai pret një përgjigje pozitive ndaj ofertës së Tij. Dhe ndërsa ai jep për të kuptuar, kjo përgjigje pozitive kërkon një qëndrim të caktuar ndaj tij.

Prandaj Jezui u tha dishepujve të tij se në të kishte mbretërinë e Perëndisë. Të gjitha dhuratat e tij të bekuara ishin gati për të. Por ai gjithashtu menjëherë tregon se çfarë reagimi duhet të sjellë kjo e vërtetë e vërtetë fetare: "Pendohuni dhe besoni në Ungjillin" e mbretërisë qiellore të ardhshme. Refuzimi për t'u penduar dhe besuar në Jezusin dhe në mbretërinë e tij është sinonim me refuzimin e vetvetes dhe bekimet e mbretërisë së tij.

Gatishmëria për t'u penduar kërkon një qëndrim të përulur. Është pikërisht ky pranim i Atij që pret Jezusin kur Ai na mirëpret. Sepse vetëm në përulësi mund të marrim atë që ai ofron. Vini re se ne tashmë e kemi marrë dhuratën e tij, madje edhe para se një përgjigje e tillë ka ardhur nga ana jonë. Është, në të vërtetë, dhurata që kemi marrë që ngjall përgjigjen.

Pra, pendimi dhe besimi janë reagimet që shoqërojnë pranimin e dhuratës së Jezusit. Ato nuk janë as parakusht për të, as nuk vendosin se kush e bën këtë. Oferta e tij duhet të pranohet dhe të mos refuzohet. Çfarë përdorimi duhet një refuzim i tillë gjithashtu të shërbejë? Jo.

Das von Jesus stets herbeigesehnte, dankbare Annehmen seines Sühneopfers kommt in einer Vielzahl seiner Worte zum Ausdruck: „Der Menschensohn ist gekommen, um die Verlorenen zu suchen und zu retten“ (Lukas 19, 10; Gute Nachricht Bibel). „Nicht die Gesunden brauchen den Arzt, sondern die Kranken“ (Lukas 5, 31; ebd.). „Wahrlich, ich sage euch: Wer das Reich Gottes nicht empfängt wie ein Kind, der wird nicht hineinkommen“ (Markus 10, 15). Wir müssen wie der den Samen vom Sämann aufnehmende Boden sein, der „das Wort mit Freuden“ annimmt (Lukas 8, 13). „Trachtet zuerst nach dem Reich Gottes und nach seiner Gerechtigkeit [...]“ (Matthäus 6, 33).

Jesu Geschenk anzunehmen und damit in den Genuss seines Nutzniessens zu kommen erfordert es, anzuerkennen, dass wir verloren sind und gefunden werden müssen, dass wir krank sind und eines Arztes bedürfen, der uns heilt, dass wir ohne Hoffnung auf einen wechselseitigen Austausch mit ihm mit leeren Händen zu unserem Herrn kommen. Denn wie ein Kind dürfen wir nicht annehmen, etwas zu besitzen, dessen er bedürfte. Deshalb weist Jesus darauf hin, dass es jene sind, die „geistlich arm sind“, denen die Segnungen Gottes und sein Himmelreich zuteilwerden, und nicht jene, die sich für geistlich reich halten (Matthäus 5, 3).

Doktrina e krishterë e ka karakterizuar këtë pranim të asaj që Perëndia në bujarinë e tij i ofron gjithë krijimit të tij në Krishtin, si një gjest i përulësisë. Është një qëndrim që shkon krah për krah me pranimin se ne nuk jemi të vetëjaftueshëm, por duhet të marrim jetën nga dora e Krijuesit dhe Shëlbuesit tonë. Në kundërshtim me këtë pranim të besueshëm

Qëndrimi është ai i krenarisë. Në kontekstin e doktrinës së krishterë, ndjenja e autonomisë së Perëndisë manifestohet në krenari, besim në vetvete, në mjaftueshmërinë e vet, edhe para Perëndisë. Krenaria e tillë është ofenduar nga ideja për të pasur nevojë për diçka nga Perëndia, që është me rëndësi, dhe sidomos faljen dhe hirin e tij. Krenaria më pas çon në atë refuzim të vetë-drejtë, për të pranuar nga i Plotfuqishmi diçka të domosdoshme, që supozon të jetë në gjendje të kujdeset. Krenaria këmbëngul që të jetë në gjendje të bëjë gjithçka të vetme dhe të merret me merak frutat që rezultojnë. Ai këmbëngul që nuk ka nevojë për hirin dhe mëshirën e Perëndisë, por që ai të mund të përgatisë për vete jetën që i përshtatet interesave të tij. Krenaria nuk arrin të jetë e përkushtuar ndaj askujt apo ndonjë institucioni, përfshirë Perëndinë. Ai shpreh se asgjë në ne nuk ka nevojë për ndryshim. Siç jemi, është e mirë dhe e bukur. Përulësia, përkundrazi, pranon se nuk mund të kapet nga jeta. Përkundrazi, ai pranon jo vetëm nevojën për ndihmë, por edhe ndryshimin, rinovimin, restaurimin dhe pajtimin që vetëm Perëndia mund të japë. Përulësia pranon dështimin tonë të pafalshëm dhe pafuqinë tonë të plotë për të sjellë një risi të vetes. Ne kemi nevojë për hirin gjithëpërfshirës të Perëndisë ose jemi të humbur. Krenaria jonë duhet të bëhet për të vdekur, në mënyrë që të mund të marrim jetën nga Vetë Perëndia. Mendja e hapur për të marrë atë që Jezusi na tregon, dhe përulësia janë të pandashme krah për krah.

Letztendlich heisst Jesus alle willkommen, um sich selbst für sie hinzugeben. Sein Willkommen ist somit zielorientiert. Es führt irgendwo hin. Seine Bestimmung schliesst notwendigerweise ein, was die Aufnahme seiner selbst erfordert. Jesus weist uns darauf hin, dass er gekommen ist, um die Anbetung seines Vaters zu ermöglichen (Gjoni 4,23). Es ist dies der umfassendste Weg, auf den Sinn seines Willkommen-Heissens und Annehmens unserer selbst hinzuweisen. Mit der Anbetung wird auf absolut unmissverständliche Weise deutlich gemacht, wer Gott als der eine ist, der unseres unverbrüchlichen Vertrauens und unserer Loyalität würdig ist. Jesu Dahingeben seiner selbst führt zum wahren Erkennen des Vaters und zur Bereitschaft, den Heiligen Geist in sich wirken zu lassen. Es führt zur alleinigen Anbetung Gottes kraft des Sohnes unter dem Wirken des Heiligen Geistes, d.h. einer Anbetung Gottes in Wahrheit und Geist. Denn durch das Dahingeben seiner selbst für uns, opfert sich Jesus als unser Herr, unser Prophet, Priester und König. Damit offenbart er den Vater und schickt uns seinen Heiligen Geist. Er gibt von sich dahin nach Massgabe dessen, wer er ist, nicht, wer er nicht ist, und auch nicht unseren Wünschen oder Vorstellungen gemäss.

Dhe kjo do të thotë që rruga e Jezusit kërkon gjykimin. Kjo është mënyra e klasifikimit të reagimeve që i janë dhënë atij. Ai njeh ata që e fyejnë Atë dhe Fjalën e Tij, si dhe ata që refuzojnë njohurinë e vërtetë të Perëndisë dhe adhurimin e Tij të drejtë. Ai bën dallimin mes atyre që marrin dhe atyre që nuk marrin. Megjithatë, ky dallim nuk do të thotë se qëndrimi apo qëllimet e tij në ndonjë mënyrë devijuan nga ato që kemi diskutuar më lart. Pra, nuk ka asnjë arsye të supozohet se dashuria e tij ka rënë pas këtyre gjykimeve ose është kthyer në të kundërtën. Jezui nuk dënon ata që refuzojnë mirëseardhjen e tij, ftesën e tij për ta ndjekur atë. Por ai e paralajmëron atë për pasojat e një refuzimi të tillë. Për t'u pranuar nga Jezusi dhe për të përjetuar dashurinë e Tij bën thirrje për një reagim të caktuar, jo për asnjë reagim ose për ndonjë reagim.

Die Unterscheidung, die Jesus zwischen den verschiedenen, ihm entgegengebrachten Reaktionen vornimmt, wird an vielen Stellen der Heiligen Schrift deutlich. So spricht das Gleichnis vom Sämann und der Saat (wobei die Saat für sein Wort steht) eine unmissverständliche Sprache. Es ist von vier unterschiedlichen Bodenarten die Rede, und lediglich ein Terrain steht für die von Jesus erwartete fruchtbringende Empfänglichkeit. Vielfach geht er darauf ein, wie er selbst, sein Wort bzw. seine Lehre, sein Vater im Himmel und seine Jünger entweder bereitwillig aufgenommen oder aber zurückgewiesen werden. Als eine Reihe von Jüngern sich von ihm abwandte und ihn verliess, fragte Jesus, ob auch die ihn begleitenden Zwölf es ihnen gleichtun wollten. Die berühmte Replik des Petrus lautete: „Herr, wohin sollen wir gehen? Du hast Worte des ewigen Lebens“ (Gjoni 6,68).

Jesu grundlegende Eingangsworte, die er den Menschen entgegenbringt, finden in seiner Aufforderung ihren Niederschlag: „Folgt mir nach […]!“ (Markus 1,17). Es unterscheiden sich jene, die ihm nachfolgen, von jenen, die dies nicht tun. Der Herr vergleicht die ihm Nachfolgenden mit jenen, die einer Einladung zu einer Hochzeit folgen, und stellt sie denjenigen gegenüber, die die Einladung ausschlagen (Matthäus 22,4-9). Eine ähnliche Diskrepanz offenbart sich in der Ablehnung des älteren Sohnes, dem Fest anlässlich der Rückkehr seines jüngeren Bruders beizuwohnen, obwohl sein Vater ihn eindringlich bittet, doch hinzuzukommen (Lk15,28).

Eindringliche Warnungen ergehen an jene, die sich nicht allein Jesu Nachfolge verweigern, sondern seine Aufforderung sogar insoweit ausschlagen, als sie zudem noch andere von der Nachfolge abhalten und teilweise sogar insgeheim seiner Hinrichtung den Boden bereiten (Lukas 11,46; Matthäus 3,7; 23,27-29). Diese Warnungen sind deshalb so eindringlich, weil sie zum Ausdruck bringen, was gemäss dem Warnenden nicht geschehen soll und nicht, was hoffentlich geschehen wird. Warnungen ergehen an jene, an denen uns gelegen ist, und nicht an jene, mit denen wir nichts zu tun haben. Dieselbe Liebe und Akzeptanz kommt sowohl jenen gegenüber zum Ausdruck, die Jesus annehmen, als auch jenen, die ihn ablehnen. Aber eine derartige Liebe wäre auch nicht aufrichtig, wenn sie nicht auf die unterschiedliche Reaktion und deren damit einhergehende Folgen einginge.

Jezusi i mirëpret të gjithë dhe i thërret që t'i kundërvihen atij në mënyrë të hapur dhe asaj që ai ka përgatitur - mbretërimit të mbretërisë së Perëndisë. Edhe pse rrjeti është përhapur gjerësisht dhe fara është përhapur kudo, pritja e vetes, besimi tek ai dhe pasuesi i tij kërkojnë një reagim të caktuar. Jezusi i krahason ata me inkurajimin e një fëmije. Ai e quan besim të tillë të pranimit ose besim të vendosur në të. Kjo përfshin keqardhje për vendosjen e besimit përfundimtar te dikush tjetër ose diçka tjetër. Ky besim manifestohet në adhurimin e Perëndisë nëpërmjet Birit nëpërmjet Shpirtit të Shenjtë. Dhurata u jepet të gjithë pa rezerva. Nuk ka parakushte që mund të përjashtojnë ndonjë përfitues. Marrja e këtij dhurimi të pakushtëzuar, megjithatë, shoqërohet me një shpenzim nga ana e marrësit. Kjo kërkon detyrën e plotë të jetës së tij dhe përgjegjësinë e tij ndaj Jezusit, Atit dhe Shpirtit të Shenjtë me të. Përpjekja nuk është të paguajë asgjë për Zotin, kështu që ai është i prirur të dorëzohet tek ne. Është përpjekja për të çliruar duart dhe zemrat tona për ta pranuar Atë si Zotin dhe Shpëtimtarin tonë. Ajo që marrim falas është e lidhur me një shpenzim nga ana jonë, kështu që ne mund të marrim pjesë në të; sepse merr një largim nga egoja e vjetër dhe e korruptuar për të marrë jetën e re nga ajo.

Ajo që kërkojmë të marrim hirin e pakushtëzuar të Perëndisë bëhet në të gjitha Shkrimet. Dhiata e Vjetër thotë se kemi nevojë për një zemër të re dhe një frymë të re, të cilën një ditë Perëndia do të na jepte. Dhiata e Re na tregon se ne duhet të lindni përsëri shpirtërisht në nevojë për një qenie të re, duhet të pushojë për të jetuar më vete tonë dhe duhet të jetojnë një jetë të nën sundimin e Krishtit në vend që ne kemi nevojë për ripërtëritje shpirtërore - një krijim të ri pasi të Imazhi i Krishtit, Adamit të ri. Rushajeve nuk i referohet vetëm Perëndisë dërgimin e Shpirtit të Shenjtë, në mënyrë që këto mund të qenësishme në e tij, por gjithashtu se duhet të jemi Frymën e Shenjtë, Fryma e Jezusit, marrë frymën e jetës, të marrë atë për ne dhe e mbushi atë.

Die Gleichnisse Jesu machen deutlich, dass die von ihm erwartete Reaktion auf das Empfangen des uns von ihm angedienten Geschenkes eines Aufwandes unsererseits mit sich bringt. Halten Sie sich die Gleichnisse von der kostbaren Perle bzw. vom Kauf eines einen Schatz bergenden Ackers vor Augen. Die richtig Reagierenden müssen alles, was sie besitzen, aufgeben, um zu empfangen, was sie gefunden haben (Matthäus 13,44; 46). Diejenigen aber, die anderem Priorität einräumen – seien es Ländereien, Zuhause oder Familie – werden nicht Jesu und seiner Segnungen teilhaftig werden (Lukas 9,59; Lukas 14,18-20).

Jesu Umgang mit den Menschen macht deutlich, dass ihm nachzufolgen und aller seiner Segnungen teilhaftig zu werden die Aufgabe all dessen erfordert, dem wir vielleicht mehr Wert beimessen könnten als unserem Herrn und seinem Reich. Das schliesst den Verzicht auf das Streben nach materiellem Reichtum und dessen Besitz mit ein. Der reiche Vorsteher folgte Jesus nicht nach, weil er sich nicht von seinen Gütern trennen konnte. Folglich konnte er auch nicht das ihm vom Herrn angebotene Gut empfangen (Lukas 18, 18-23). Selbst die des Ehebruchs überführte Frau sah sich aufgerufen, ihr Leben einem grundlegenden Wandel zu unterziehen. Nachdem ihr Vergebung zuteilgeworden war, sollte sie fortan nicht mehr sündigen (Gjoni 8,11). Denken Sie an den Mann am Teich Betesda. Er musste bereit sein, seinen Platz dort ebenso wie sein krankes Ich hinter sich zu lassen. „Steh auf, nimm deine Matte und geh!“ (Johannes 5,8, Gute Nachricht Bibel).

Jezusi i mirëpret të gjithë dhe i pranon ato, por një reagim ndaj Tij nuk lë askënd siç ishte më parë. Zoti nuk do ta donte njeriun nëse ai thjesht e la atë kur e gjeti atë në takimin e parë. Ai na do shumë shumë për të na lënë thjesht në fatin tonë me ndjeshmëri të pastër ose dhembshuri. Jo, dashuria e tij shëron, transformon dhe ndryshon mënyrën e jetës.

Kurz gesagt verkündet das Neue Testament beständig, dass die Reaktion auf das bedingungslose Anerbieten seiner selbst einschliesslich all dessen, was er für uns bereithält, damit einhergeht, dass wir uns selbst verleugnen (von unserem Selbst abkehren). Dazu gehört, unseren Stolz abzulegen, unserem Selbstbewusstsein, unserer Frömmigkeit, unseren Gaben und Fähigkeiten abzuschwören, wozu auch unsere Selbstbemächtigung unseres Lebens zählt. Diesbezüglich führt Jesus in schockierender Weise aus, dass wir, wenn es um die Nachfolge Christi geht, „mit Vater und Mutter […] brechen“ müssen. Aber darüber hinaus heisst, ihm nachzufolgen, dass wir auch mit unserem eigenen Leben brechen müssen – mit der falschen Annahme, wir könnten uns zum Herrn über unser Leben machen (Lukas 14, 26-27, Gute Nachricht Bibel). Wenn wir uns auf Jesus einlassen, hören wir damit auf, für uns selbst zu leben (Röm 14, 7-8), weil wir einem anderen zugehörig sind (1 Korintasve 6,18). In diesem Sinne sind wir „Knechte Christi“ (Efesianëve 6,6). Unser Leben liegt vollkommen in seinen Händen, obliegt seiner Vorsehung und Führung. Wir sind, was wir in Bezug auf ihn sind. Und weil wir mit Christus eins sind, „lebe in Wirklichkeit nicht mehr ich, sondern Christus lebt in mir“ (Galatasve 2,20).

Jezusi me të vërtetë pranon dhe mirëpret çdo person të vetëm. Ai vdiq për të gjithë. Dhe ai është pajtuar me të gjithë - por e gjithë kjo si Zot dhe Shpëtimtar. Pranimi dhe pranimi i tij janë një ofertë, një ftesë që kërkon një përgjigje, një gatishmëri për të pranuar. Dhe kjo gatishmëri për të pranuar është e detyruar të marrë pikërisht atë që ai, si ai që ai është, mban për ne - jo më shumë e as më pak. Kjo do të thotë se përgjigja jonë përfshin pendimin - shkëputjen nga gjithçka që na pengon nga marrja prej tij atë që ai na anerbietet, dhe çfarë është bashkimi ynë me të dhe gëzimi i të jetuarit në mbretërinë e tij në rrugë. Një reagim i tillë është i kushtueshëm - por një përpjekje që ia vlen. Sepse për humbjen tonë të vetes sonë të vjetër ne marrim një ego të re. Ne krijojmë hapësirë ​​për Jezusin dhe marrim hirin e tij që ndryshon jetën, duke i dhënë jetë jetës së zbrazët. Jezusi na pranon, kudo që të jemi, të na çojë në rrugën e tij tek Ati i Tij në Shpirtin e Shenjtë tani dhe për gjithë përjetësinë, si fëmijët e tij të ringjallur plotësisht, shpirtërisht të lindur.

Kush donte të merrte pjesë në diçka më pak?

nga dr. Gary Deddo


pdfMiratuar nga Jezusi