A po japim mësim të Gjithë pajtimit?

348 ne mësojmë allversoehnungDisa njerëz pohojnë se teologjia e Trinisë mëson një universalizëm, domethënë supozimin se çdo njeri do të shpëtohet. Sepse nuk ka rëndësi nëse ai është i mirë apo i keq, i penduar apo jo, ose nëse ai ka pranuar ose mohuar Jezusin. Pra, nuk ka ferr.

Unë kam dy vështirësi me këtë kërkesë, e cila është një gabim:
Zum einen erfordert der Glaube an die Dreieinigkeit nicht, dass man an die Allversöhnung glaubt. Der berühmte Schweizer Theologe Karl Barth lehrte nicht den Universalismus und ebenso wenig die Theologen Thomas F. Torrance und James B. Torrance. In der Grace Communion International (WKG) lehren wir die Theologie der Dreieinigkeit, aber nicht die Allversöhnung. Auf unserer amerikanischen Internetseite steht dazu Folgendes: Allversöhnung ist die falsche Annahme, die behauptet, dass am Ende der Welt alle Seelen menschlicher, engelhafter und dämonischer Natur durch die Gnade Gottes errettet werden. Manche Universalisten gehen sogar soweit, dass sie der Meinung sind, dass Reue gegenüber Gott und der Glaube an Jesus Christus nicht notwendig seien. Universalisten verneinen die Doktrin der Dreieinigkeit und viele Menschen, die an die Allversöhnung glauben, sind Unitarier.

Asnjë marrëdhënie e detyruar

Im Gegensatz zur Allversöhnung lehrt die Bibel, dass man nur durch Jesus Christus errettet werden kann (Apostelgeschichte 4,12). Durch ihn, der von Gott für uns auserwählt ist, ist die ganze Menschheit auserwählt. Doch das bedeutet letztlich nicht, dass alle Menschen dieses Geschenk Gottes annehmen werden. Gott sehnt sich danach, dass alle Menschen reumütig sind. Er hat die Menschen geschaffen und sie für eine lebendige Beziehung mit ihm durch Christus erlöst. Eine echte Beziehung kann niemals erzwungen werden!

Ne besojmë se nëpërmjet Krishtit, Perëndia ka krijuar një dispozitë dashamirëse dhe të drejtë për të gjithë njerëzit, madje edhe ata që nuk besonin në ungjill deri në vdekjen e tyre. Megjithatë, ata që e refuzojnë Perëndinë me zgjedhjen e tyre nuk shpëtohen. Lexuesit e vëmendshëm të Biblës pranojnë në studimin biblik se ne nuk mund ta përjashtojmë mundësinë që çdo person përfundimisht të jetë i penduar dhe prandaj të marrë dhuratën e shpëtimit të Perëndisë. Megjithatë, tekstet biblike nuk janë bindëse dhe për këtë arsye ne nuk jemi dogmatikë për këtë çështje.

Vështirësia tjetër që del në pah është kjo:
Pse duhet që mundësia që të gjithë njerëzit të shpëtohen të ndjellin një qëndrim negativ dhe ngarkimin e herezisë? Edhe besimi i kishës së hershme nuk ishte dogmatike për besimin në ferr. Metaforat biblike flasin për flakët, errësirën e plotë, ulërimat dhe dhëmbët që flasin. Ato përfaqësojnë të qëndrojë, e cila ndodh kur një person është i humbur përgjithmonë, dhe jeton në një botë në të cilën ai ndan veten nga mjedisi i tij, do t'u dorëzohet dëshirat e zemrës së tij egoiste dhe të vetëdijshëm për burimin e të gjithë dashuri, mirësi dhe të vërtetë refuzon.

Nëse dikush i merr këto metafore fjalë për fjalë, ata janë të frikshëm. Megjithatë, metaforat nuk duhet të merren fjalë për fjalë, ato vetëm kanë për qëllim të përfaqësojnë aspekte të ndryshme të një teme. Përmes tyre, megjithatë, mund të shohim se ferri, nëse ekziston apo jo, nuk është një vend ku dikush dëshiron të qëndrojë. Të ushqehet dëshira e pasionuar që të gjithë njerëzit ose njerëzimi do të shpëtohen ose askush nuk do të vuajë nga vuajtjet e ferrit nuk automatikisht do të bëjë një heretikë person.

Welcher Christ würde nicht wollen, dass jeder Mensch, der jemals gelebt hat, umkehrt und die vergebende Versöhnung mit Gott erfährt? Der Gedanke, dass die ganze Menschheit durch den Heiligen Geist verändert wird und zusammen im Himmel sein wird, ist ein wünschenswerter. Und genau das wünscht sich Gott! Er möchte, dass alle Menschen zu ihm umkehren und nicht die Konsequenzen, die ein Verwerfen seines Liebesangebotes innehaben, erleiden müssen. Gott sehnt sich danach, weil er die Welt und alles, was darinnen ist, liebt: «Denn also hat Gott die Welt geliebt, dass er seinen eingeborenen Sohn gab, damit alle, die an ihn glauben, nicht verloren werden, sondern das ewige Leben haben” (Johannes 3,16). Gott fordert uns dazu auf, unsere Feinde so zu lieben, wie Jesus selbst Judas Iskariot, seinem Verräter, beim letzten Abendmahl (Johannes 13,1;26) gedient und ihn am Kreuz (Lukas 23,34) geliebt hat.

Mbyllur nga brenda?

Edhe kështu, Bibla nuk garanton që të gjithë njerëzit do ta pranojnë dashurinë e Perëndisë. Madje paralajmëron se është plotësisht e mundur që disa njerëz mund të mohojnë ofertën e Zotit për falje dhe shpëtimin dhe pranimin e lidhur me të. Sidoqoftë, është e vështirë të besosh që dikush do të merrte një vendim të tillë. Dhe është edhe më e paimagjinueshme që dikush do të refuzonte të ofronte një marrëdhënie të dashur me Perëndinë. Në librin e tij "Divorci i Madh", CS Lewis përshkroi: «Unë me vetëdije besoj se të mallkuarit janë në një farë mënyre rebelë të suksesshëm deri në fund; që dyert e ferrit janë mbyllur nga brenda. »

Dëshira e Perëndisë për çdo qenie njerëzore

Universalizmi nuk duhet të keqkuptohet me përmasën universale apo kozmike të efektivitetit të asaj që Krishti ka bërë për ne. Nëpërmjet Jezu Krishtit, të zgjedhurit nga Perëndia, zgjedh gjithë njerëzimin. Ndërsa kjo NUK do të thotë që ne mund të themi me besim se të gjithë njerëzit do të pranojnë përfundimisht këtë dhuratë të Perëndisë, ne me siguri mund të shpresojmë për të.

Der Apostel Petrus schreibt hierzu: «Der Herr verzögert nicht die Verheissung, wie es einige für eine Verzögerung halten; sondern er hat Geduld mit euch und will nicht, dass jemand verloren werde, sondern dass jedermann zur Busse finde» (2. Petrus 3,9). Gott hat alles für ihn mögliche getan, um uns von den Qualen der Hölle zu befreien.

Por në fund, Perëndia nuk do të dëmtojë vendimin e ndërgjegjshëm të atyre që e kundërshtojnë me dashje dashurinë e tij dhe largohen prej tij. Sepse, në mënyrë që të marrin mbi mendimet, vullnetet dhe zemrat e tyre, ai do të duhet të prishë njerëzimin e tyre dhe të mos i ketë krijuar ato. Nëse do ta bënte këtë, atëherë nuk do të kishte njerëz që mund të pranonin dhuratën më të çmuar të Perëndisë, një jetë në Jezu Krishtin. Perëndia e ka krijuar njerëzimin dhe i ka shpëtuar ata për një marrëdhënie të vërtetë me Të, dhe kjo marrëdhënie nuk mund të zbatohet.

Jo të gjithë janë të bashkuar me Krishtin

Die Bibel verwischt den Unterschied zwischen einem Gläubigen und einem Ungläubigen nicht und wir sollten es auch nicht tun. Wenn wir sagen, dass allen Menschen vergeben wurde, sie durch Christus errettet wurden und mit Gott versöhnt sind, bedeutet dies, dass während wir alle zu Christus gehören, stehen noch nicht alle in einer Beziehung mit ihm. Während Gott alle Menschen mit sich versöhnt hat, haben noch nicht alle Menschen diese Versöhnung angenommen. Deshalb sagte der Apostel Paulus «Denn Gott war in Christus und versöhnte die Welt mit sich selber und rechnete ihnen ihre Sünden nicht zu und hat unter uns aufgerichtet das Wort von der Versöhnung. So sind wir nun Botschafter an Christi statt, denn Gott ermahnt durch uns; so bitten wir nun an Christi statt: Lasst euch versöhnen mit Gott!” (2. Korinther 5,19-20). Aus diesem Grund verurteilen wir Menschen nicht, sondern teilen ihnen mit, dass die Versöhnung mit Gott durch Christus vollendet wurde und als Angebot für jeden bereit steht.

Shqetësimi ynë duhet të jetë një dëshmi e gjallë, që ndan të vërtetat biblike në lidhje me karakterin e Perëndisë - që është mendimi dhe dhembshuria e tij për ne njerëzit - në mjedisin tonë. Ne mësojmë dominimin universal të Krishtit dhe shpresojmë për një pajtim me të gjithë njerëzit. Bibla na tregon se si Perëndia dëshiron që të gjithë njerëzit të vijnë tek Ai në pendim dhe të pranojnë faljen e Tij - një dëshirë që ne gjithashtu ndiejmë.

nga Joseph Tkach