A po japim mësim të Gjithë pajtimit?

Disa njerëz pohojnë se teologjia e Trinisë mëson një universalizëm, domethënë supozimin se çdo njeri do të shpëtohet. Sepse nuk ka rëndësi nëse ai është i mirë apo i keq, i penduar apo jo, ose nëse ai ka pranuar ose mohuar Jezusin. Pra, nuk ka ferr. 

Unë kam dy vështirësi me këtë kërkesë, e cila është një gabim:
Për një gjë, të besosh në Trinitetin nuk kërkon që dikush të besojë në pajtimin universal. Teologu i famshëm zviceran Karl Barth nuk dha mësim mbi universalizmin, as teologët Thomas F. Torrance dhe James B. Torrance. Në Grace Communion International (WKG) ne mësojmë teologjinë e Trinisë, por jo pajtimin universal. Uebfaqja jonë amerikane thekson sa vijon: Pajtimi Universal është supozimi i rremë se në fund të botës të gjithë shpirtrat e natyrës njerëzore, engjëllore dhe demonike do të shpëtohen me hirin e Zotit. Disa universalistë madje shkojnë aq larg sa të besojnë se pendimi ndaj Zotit dhe besimi në Jezu Krishtin janë të panevojshme. Universalistët mohojnë doktrinën e Trinitetit dhe shumë njerëz që besojnë në pajtimin universal janë unitaristë.

Asnjë marrëdhënie e detyruar

Në kontrast me pajtimin universal, Bibla mëson se dikush mund të shpëtohet vetëm nëpërmjet Jezu Krishtit. (Apg 4,12)Nëpërmjet tij, i cili është zgjedhur nga Perëndia për ne, i gjithë njerëzimi është zgjedhur. Por kjo në fund të fundit nuk do të thotë që të gjithë njerëzit do ta pranojnë këtë dhuratë nga Perëndia. Perëndia dëshiron që të gjithë njerëzit të pendohen. Ai krijoi njerëzimin dhe i shpengoi ata për një marrëdhënie të gjallë me të nëpërmjet Krishtit. Një marrëdhënie e vërtetë nuk mund të detyrohet kurrë!

Ne besojmë se nëpërmjet Krishtit, Perëndia ka krijuar një dispozitë dashamirëse dhe të drejtë për të gjithë njerëzit, madje edhe ata që nuk besonin në ungjill deri në vdekjen e tyre. Megjithatë, ata që e refuzojnë Perëndinë me zgjedhjen e tyre nuk shpëtohen. Lexuesit e vëmendshëm të Biblës pranojnë në studimin biblik se ne nuk mund ta përjashtojmë mundësinë që çdo person përfundimisht të jetë i penduar dhe prandaj të marrë dhuratën e shpëtimit të Perëndisë. Megjithatë, tekstet biblike nuk janë bindëse dhe për këtë arsye ne nuk jemi dogmatikë për këtë çështje.

Vështirësia tjetër që del në pah është kjo:
Pse duhet që mundësia që të gjithë njerëzit të shpëtohen të ndjellin një qëndrim negativ dhe ngarkimin e herezisë? Edhe besimi i kishës së hershme nuk ishte dogmatike për besimin në ferr. Metaforat biblike flasin për flakët, errësirën e plotë, ulërimat dhe dhëmbët që flasin. Ato përfaqësojnë të qëndrojë, e cila ndodh kur një person është i humbur përgjithmonë, dhe jeton në një botë në të cilën ai ndan veten nga mjedisi i tij, do t'u dorëzohet dëshirat e zemrës së tij egoiste dhe të vetëdijshëm për burimin e të gjithë dashuri, mirësi dhe të vërtetë refuzon.

Nëse dikush i merr këto metafore fjalë për fjalë, ata janë të frikshëm. Megjithatë, metaforat nuk duhet të merren fjalë për fjalë, ato vetëm kanë për qëllim të përfaqësojnë aspekte të ndryshme të një teme. Përmes tyre, megjithatë, mund të shohim se ferri, nëse ekziston apo jo, nuk është një vend ku dikush dëshiron të qëndrojë. Të ushqehet dëshira e pasionuar që të gjithë njerëzit ose njerëzimi do të shpëtohen ose askush nuk do të vuajë nga vuajtjet e ferrit nuk automatikisht do të bëjë një heretikë person.

Cili i krishterë nuk do të donte që çdo person që ka jetuar ndonjëherë të pendohet dhe të përjetojë pajtimin falës me Perëndinë? Ideja që i gjithë njerëzimi do të transformohet nga Fryma e Shenjtë dhe do të jetë së bashku në qiell është e dëshirueshme. Dhe kjo është pikërisht ajo që dëshiron Perëndia! Ai dëshiron që të gjithë njerëzit të kthehen tek ai dhe të mos vuajnë pasojat e refuzimit të ofertës së tij të dashurisë. Perëndia e dëshiron këtë sepse e do botën dhe gjithçka në të: "Sepse Perëndia e deshi aq shumë botën, sa dha Birin e tij të vetëm, që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme." (Joh 3,16)Zoti na thërret të duam armiqtë tanë ashtu siç vetë Jezusi e deshi Judë Iskariotin, tradhtarin e tij, në Darkën e Fundit (Joh 13,1;26) i shërbyen dhe e kryqëzuan atë (Lk 23,34)i dashur.

Mbyllur nga brenda?

Megjithatë, Bibla nuk garanton që të gjithë njerëzit do ta pranojnë dashurinë e Perëndisë. Ajo madje paralajmëron se është shumë e mundur që disa njerëz të mohojnë ofertën e Zotit për falje dhe shpëtimin dhe pranimin që vjen me të. Megjithatë, është e vështirë të besohet se dikush do të merrte një vendim të tillë. Dhe është edhe më e paimagjinueshme që dikush të refuzojë ofertën për një marrëdhënie dashurie me Perëndinë. Siç shkroi CS Lewis në librin e tij Divorci i Madh: “Unë besoj me vetëdije se në një farë mënyre të mallkuarit janë rebelë që ia dalin deri në fund; se dyert e ferrit janë të mbyllura nga brenda.”

Dëshira e Perëndisë për çdo qenie njerëzore

Universalizmi nuk duhet të keqkuptohet me përmasën universale apo kozmike të efektivitetit të asaj që Krishti ka bërë për ne. Nëpërmjet Jezu Krishtit, të zgjedhurit nga Perëndia, zgjedh gjithë njerëzimin. Ndërsa kjo NUK do të thotë që ne mund të themi me besim se të gjithë njerëzit do të pranojnë përfundimisht këtë dhuratë të Perëndisë, ne me siguri mund të shpresojmë për të.

Apostulli Pjetër shkruan në lidhje me këtë: “Zoti nuk është i ngadalshëm në mbajtjen e premtimit të tij, siç e kuptojnë disa ngadalësinë; përkundrazi, ai është i durueshëm me ju, duke mos dashur që askush të humbasë, por që të gjithë të vijnë në pendim.” (2. Petr 3,9)Zoti ka bërë gjithçka që është e mundur për të na çliruar nga mundimet e ferrit.

Por në fund, Perëndia nuk do të dëmtojë vendimin e ndërgjegjshëm të atyre që e kundërshtojnë me dashje dashurinë e tij dhe largohen prej tij. Sepse, në mënyrë që të marrin mbi mendimet, vullnetet dhe zemrat e tyre, ai do të duhet të prishë njerëzimin e tyre dhe të mos i ketë krijuar ato. Nëse do ta bënte këtë, atëherë nuk do të kishte njerëz që mund të pranonin dhuratën më të çmuar të Perëndisë, një jetë në Jezu Krishtin. Perëndia e ka krijuar njerëzimin dhe i ka shpëtuar ata për një marrëdhënie të vërtetë me Të, dhe kjo marrëdhënie nuk mund të zbatohet.

Jo të gjithë janë të bashkuar me Krishtin

Bibla nuk e turbullon dallimin midis një besimtari dhe një jobesimtari, dhe as ne nuk duhet ta bëjmë. Kur themi se të gjithë njerëzit janë falur, shpëtuar nëpërmjet Krishtit dhe janë pajtuar me Perëndinë, kjo do të thotë që, ndërsa të gjithë i përkasim Krishtit, jo të gjithë janë ende në një marrëdhënie me të. Ndërsa Perëndia i ka pajtuar të gjithë njerëzit me veten, jo të gjithë e kanë pranuar ende atë pajtim. Kjo është arsyeja pse Apostulli Pal tha: “Sepse Perëndia ishte në Krishti duke e pajtuar botën me veten, duke mos ua llogaritur njerëzve fajet e tyre dhe na ka besuar neve fjalën e pajtimit. Prandaj, ne jemi ambasadorë të Krishtit, sikur Perëndia të bënte lutjen e tij nëpërmjet nesh. Ne ju lutemi në emër të Krishtit: Paqtohuni me Perëndinë.” (2. Kor 5,19-20)Për këtë arsye, ne nuk i dënojmë njerëzit, por përkundrazi i informojmë ata se pajtimi me Perëndinë nëpërmjet Krishtit është përfunduar dhe është i disponueshëm si një ofertë për të gjithë.

Shqetësimi ynë duhet të jetë një dëshmi e gjallë, që ndan të vërtetat biblike në lidhje me karakterin e Perëndisë - që është mendimi dhe dhembshuria e tij për ne njerëzit - në mjedisin tonë. Ne mësojmë dominimin universal të Krishtit dhe shpresojmë për një pajtim me të gjithë njerëzit. Bibla na tregon se si Perëndia dëshiron që të gjithë njerëzit të vijnë tek Ai në pendim dhe të pranojnë faljen e Tij - një dëshirë që ne gjithashtu ndiejmë.

nga Joseph Tkach