Çfarë mendoni për jobesimtarët?

Unë vij tek ju me një pyetje të rëndësishme: si ndiheni për jobesimtarët? Mendoj se kjo është një pyetje për të cilën duhet të mendojmë të gjithë! Chuck Colson, themeluesi i Prison Fellowship në SHBA, dikur iu përgjigj kësaj pyetjeje me një analogji: "Nëse një i verbër do të të shkelë në këmbë ose do të të derdhë kafe të nxehtë poshtë këmishës, a do të zemëroheshe me të? Ai vetë përgjigjet se ndoshta nuk jemi, pikërisht sepse një i verbër nuk mund të shohë atë që ka përpara”.

Ju lutem mbani mend, ata që ende nuk janë thirrur për të besuar në Krishtin nuk mund ta shohin të vërtetën para syve të tyre. “Tek jobesimtarët, mendjet e të cilëve perëndia i kësaj bote ua ka verbuar, që të mos shohin dritën e ungjillit të lavdisë së Krishtit, i cili është shëmbëlltyra e Perëndisë.” (2. Kor 4,4)Por pikërisht në kohën e duhur, Fryma e Shenjtë hap sytë e tyre shpirtërorë që ata të shohin. “Dhe u ndriçofshin sytë e zemrës suaj, që të njihni shpresën për të cilën ai ju ka thirrur, pasurinë e trashëgimisë së tij të lavdishme në shenjtorët.” (Eph 1,18)Etërit e Kishës e quajtën këtë ngjarje "mrekullia e ndriçimit". Kur kjo ndodh, bëhet e mundur që njerëzit të vijnë në besim. Ata besojnë sepse tani mund ta shohin atë me sytë e tyre. Edhe pse disa njerëz, pavarësisht se e shohin, zgjedhin të mos besojnë, është bindja ime se shumica e tyre përfundimisht do t'i përgjigjen pozitivisht thirrjes së qartë të Perëndisë. Lutem që ta bëjnë këtë sa më shpejt të jetë e mundur, në mënyrë që edhe në këtë kohë të mund të përjetojnë paqen dhe gëzimin e njohjes së Perëndisë dhe t'u tregojnë të tjerëve për Të.

Ne besojmë se e pranojmë se jo-besimtarët kanë keqkuptime për Perëndinë. Disa nga këto ide janë rezultat i shembujve të këqij të të krishterëve. Të tjerët kanë ardhur nga mendimet jologjike dhe spekulative rreth Perëndisë, që janë dëgjuar për vite me radhë. Këto keqkuptime përkeqësojnë verbërinë frymore. Si i përgjigjemi mosbesimit të tyre? Për fat të keq, ne të krishterët po reagojmë në ndërtimin e mureve mbrojtëse apo edhe refuzimin e fortë. Me ngritjen e këtyre mureve, harrojmë realitetin që jobesimtarët janë aq të rëndësishëm për Perëndinë si besimtarë. Ne harrojmë se Biri i Perëndisë erdhi në tokë jo vetëm për besimtarët, por për të gjithë njerëzit.

Kur Jezusi filloi shërbesën e tij në tokë, ende nuk kishte të krishterë—shumica e njerëzve ishin jobesimtarë, madje edhe hebrenjtë e asaj kohe. Por për fat të mirë, Jezusi ishte një mik i mëkatarëve—një avokat i jobesimtarëve. Ai tha: “Nuk janë të shëndoshët ata që kanë nevojë për mjek, por të sëmurët.” (Mt 9,12)Jezusi ia përkushtoi veten kërkimit të mëkatarëve të humbur në mënyrë që ata ta pranonin atë dhe shpëtimin që ai u ofronte atyre. Kështu, ai kaloi shumë kohë me njerëz që të tjerët i konsideronin të padenjë dhe të padenjë për vëmendje. Prandaj, udhëheqësit fetarë hebrenj e etiketuan Jezusin si "një grykës, një pijanec dhe një mik të taksambledhësve dhe mëkatarëve". (Lk 7,34).

Ungjilli na zbulon të vërtetën: “Jezusi, Biri i Perëndisë, u bë njeri që jetoi midis nesh, vdiq dhe u ngjit në qiell; ai e bëri këtë për të gjithë njerëzit.” Shkrimi i Shenjtë na tregon se Perëndia e do “botën”. (Joh 3,16)Kjo mund të nënkuptojë vetëm se shumica e njerëzve janë jobesimtarë. I njëjti Zot na thërret ne besimtarëve që t’i duam të gjithë njerëzit ashtu siç i donte Jezusi. Për këtë, na duhet aftësia për t’i parë ata si “ende jobesimtarë në Krishtin” - si ata që i përkasin atij, për të cilët Jezusi vdiq dhe u ringjall. Fatkeqësisht, kjo është shumë e vështirë për shumë të krishterë. Me sa duket, ka mjaftueshëm të krishterë që janë të gatshëm të dënojnë të tjerët. Biri i Zotit shpalli: “Sepse Zoti nuk e dërgoi Birin e vet në botë për ta dënuar botën, por për ta shpëtuar botën nëpërmjet tij.” (Joh 3,17)Mjerisht, disa të krishterë janë aq të prirur t'i dënojnë jobesimtarët saqë nuk e kuptojnë plotësisht se si i sheh Perëndia Atë ata - si fëmijët e Tij të dashur. Për këta njerëz, Ai dërgoi Birin e Tij të vdiste, edhe pse ata (ende) nuk mund ta njihnin ose ta donin Atë. Ne mund t'i shohim si jobesimtarë ose jobesimtarë, por Perëndia i sheh ata si besimtarë të ardhshëm. Përpara se Fryma e Shenjtë t'ia hapë sytë një jobesimtari, ata janë të mbyllur me verbërinë e mosbesimit - të hutuar nga koncepte teologjikisht të rreme rreth identitetit dhe dashurisë së Perëndisë. Pikërisht në këto kushte duhet t'i duam, në vend që t'i shmangim ose t'i refuzojmë. Duhet të lutemi që kur Fryma e Shenjtë t'i fuqizojë, ata ta kuptojnë lajmin e mirë të hirit pajtues të Perëndisë dhe ta pranojnë të vërtetën me besim. Le të hyjnë këta njerëz në jetën e re nën udhëheqjen dhe sundimin e Perëndisë, dhe le t'i fuqizojë Fryma e Shenjtë ata të përjetojnë paqen që u është dhënë atyre si fëmijë të Perëndisë.

Kur mendojmë për jobesimtarët, le të kujtojmë urdhërimin e Jezusit: “Ky është urdhërimi im: ta doni njëri-tjetrin ashtu siç ju kam dashur unë juve.” (Joh 15,12)Dhe si na do Jezusi? Duke na lejuar të ndajmë jetën dhe dashurinë e tij. Ai nuk ndërton mure për të ndarë besimtarët nga jobesimtarët. Ungjijtë na tregojnë se Jezusi i donte dhe i pranonte tagrambledhësit, kurorëshkelëset, të pushtuarit nga demonët dhe lebrozët. Dashuria e tij shtrihej edhe tek gratë me reputacion të keq, ushtarët që e tallnin dhe e rrihnin, dhe kriminelët e kryqëzuar pranë tij. Ndërsa Jezusi varej në kryq dhe i kujtonte të gjithë këta njerëz, ai u lut: "Atë, fali ata, sepse nuk dinë çfarë po bëjnë!" (Lk 23,34)Jezusi i do dhe i pranon të gjithë, në mënyrë që të gjithë të marrin falje prej tij, Shpëtimtarit dhe Zotit të tyre, dhe të jetojnë në bashkësi me Atin e tyre qiellor nëpërmjet Shpirtit të Shenjtë.

Jezusi ju jep një pjesë në dashurinë e tij për jobesimtarët. Duke vepruar kështu, i sheh këta njerëz si pronë të Perëndisë që ai ka krijuar dhe do ta shpengojë, pavarësisht faktit se ende nuk e njohin atë që i do ata. Nëse e mbajnë këtë perspektivë, atëherë qëndrimet dhe sjelljet e tyre ndaj jobesimtarëve do të ndryshojnë. Ata do t'i pranojnë këto qenie njerëzore me armë të hapura si jetimë dhe anëtarët e larguar të familjes, të cilët ende do të njihen me të atin e tyre të vërtetë. Si vëllezër dhe motra të humbura, ata nuk janë në dijeni se ata janë të lidhur me ne nëpërmjet Krishtit. Nëse përpiqesh të takosh jobesimtarë me dashurinë e Perëndisë, ata gjithashtu mund ta mirëpresin hirin e Perëndisë në jetën e tyre.

nga Joseph Tkach