Adhurimi ose adhurimi i idhujve

Shërbimi i adhurimit 525Për disa njerëz, një diskutim rreth botëkuptimit duket më akademik dhe abstrakt - larg nga jeta e përditshme. Por për ata që duan të jetojnë një jetë që shndërrohet në Krishtin me anë të Shpirtit të Shenjtë, pak gjëra janë më domethënëse dhe kanë implikime më të thella për jetën reale. botëkuptimi ynë përcakton se sa ne shohim të gjitha llojet e temave - Perëndia, politika, e vërteta, arsimi, aborti, martesa, mjedisi, kultura, gjinia, ekonomia, çfarë do të thotë të jesh njeri, origjina e universit - vetëm për të përmendur disa.

Në librin e tij Dhiata e Re dhe Njerëzit e Zotit, NT Wright komenton: "Pikëpamjet botërore janë thelbi i ekzistencës njerëzore, thjerrëza përmes së cilës shihet bota, projekti, siç mund të shihni në ju duhet të jetoni, dhe mbi të gjitha ata ankorojnë një ndjenjë identiteti dhe shtëpie që u mundëson njerëzve të jenë ata që janë. Injorimi i pikëpamjeve të botës, qoftë i juaji, qoftë i kulturës tjetër që ne studiojmë, do të bëhej një sipërfaqësi e jashtëzakonshme ”(faqe 124).

Orientimi i botëkuptimit tonë

Nëse pikëpamja jonë e botës, dhe për këtë arsye ndjenja jonë e lidhur me identitetin, është më e orientuar nga pikëpamja e botës sesa përqendrimi ndaj Krishtit, ajo na çon disi nga mënyra e të menduarit të Krishtit. Për këtë arsye, është e rëndësishme që ne të njohim dhe të trajtojmë të gjitha aspektet e pikëpamjes sonë botërore që nuk i nënshtrohen mbretërimit të Krishtit.

Ashtë një sfidë që të harmonizojmë botëkuptimin tonë gjithnjë e më shumë me Krishtin, sepse në kohën kur ne ishim gati ta merrnim Perëndinë seriozisht, zakonisht kishim tashmë një botëkuptim të zhvilluar plotësisht - atë që ishte nxitur nga osmozë (ndikimi) dhe mendimi i qëllimshëm u krijua Me Formimi i një botëkuptimi është i ngjashëm me mënyrën se si një fëmijë mëson gjuhën e tij. Bothshtë një aktivitet formal, i qëllimshëm nga ana e fëmijës dhe prindërve, dhe një proces me një qëllim në jetën e tij. Pjesa më e madhe e kësaj thjesht ndodh me vlera dhe supozime të caktuara që na duken të drejta pasi ato bëhen baza nga e cila ne (si me vetëdije ashtu edhe nënndërgjegjeshëm) vlerësojmë atë që po ndodh brenda dhe përreth nesh. Reactionshtë reagimi i pavetëdijshëm që shpesh bëhet pengesa më e vështirë për rritjen dhe dëshminë tonë si ndjekës të Jezusit.

Marrëdhënia jonë me kulturën njerëzore

Shkrimi na paralajmëron se të gjitha kulturat njerëzore janë në një farë mase në mospërputhje me vlerat dhe mënyrat e mbretërisë së Perëndisë. Si të krishterë jemi thirrur të refuzojmë vlera dhe mënyra të tilla jetese si ambasadorë të mbretërisë së Perëndisë. Shkrimi shpesh përdor fjalën Babiloni për të përshkruar kulturat armiqësore ndaj Perëndisë dhe i quan ato "nëna ... e të gjitha neverive në tokë" (Zbulesa 17,5 New Geneva Translation) dhe na nxit të refuzojmë të gjitha vlerat dhe sjelljet e paperëndishme në kulturën (botën) që na rrethon. Vini re se çfarë shkroi apostulli Pavël për këtë: "Mos përdorni standardet e kësaj bote, por mësoni të mendoni në një mënyrë të re që të mund të ndryshoni dhe të gjykoni nëse diçka është vullneti i Perëndisë - nëse është e mirë nëse i pëlqen Perëndisë dhe nëse është e përsosur” (Romakëve 12,2 Përkthimi i ri i Gjenevës).

Kujdes nga ata që përpiqen të kapen nga filozofia boshe, mashtruese, besimet me origjinë të pastër njerëzore që rrotullohen rreth parimeve që sundojnë këtë botë, jo Krishtit (Kolosianëve 2,8 Përkthimi i ri i Gjenevës).

Thelbësore për thirrjen tonë si pasues të Jezusit është nevoja për të jetuar në një mënyrë antikulturore, në krahasim me karakteristikat mëkatare të kulturës rreth nesh. Është thënë se Jezusi jetoi me një këmbë në kulturën hebraike dhe ishte rrënjosur fort në vlerat e Mbretërisë së Perëndisë me këmbën tjetër. Ai shpesh e hodhi poshtë kulturën për të mos u kapur nga ideologjitë dhe praktikat që ishin një fyerje ndaj Perëndisë. Megjithatë, Jezui nuk i refuzoi njerëzit brenda kësaj kulture. Përkundrazi, e donte dhe kishte dhembshuri për ta. Ndërsa theksonte aspektet e kulturës që kundërshtonin rrugët e Perëndisë, ai gjithashtu theksoi aspekte që ishin të mira - në fakt, të gjitha kulturat janë një përzierje e të dyjave.

Ne jemi të thirrur të ndjekim shembullin e Jezusit. Our ringjallur dhe të shtrihet në qiell Zoti e pret prej nesh që ne të dorëzojnë vullnetarisht drejtimin e Fjalës së tij dhe të Frymës së tij në mënyrë që ne mund të shkëlqejë si ambasadorë besnikë të Mbretërisë së tij të dashurisë, dritës së lavdisë së tij, në një botë shpesh të errët.

Kujdes nga idhujtaria

Të jetojmë si ambasadorë në botë me kulturat e tyre të ndryshme, ne ndjekim shembullin e Jezuit. Ne jemi vazhdimisht të vetëdijshëm për mëkatin më të thellë të kulturës njerëzore - atë që paraqet problemin pas problemit të një pikëpamjeje laike botërore. Ky problem, ky mëkat është idhujtari. Është një realitet i trishtuar që adhurimi i idhujve është i përhapur në kulturën moderne moderne të përqendruar në Perëndim. Ne kemi nevojë për sy të sinqertë për të parë këtë realitet - si në botën rreth nesh dhe në pikëpamjen tonë botërore. Duke e parë këtë është një sfidë, sepse idhujtaria nuk është gjithmonë e lehtë për t'u dalluar.

Idolatria është adhurimi i diçka tjetër përveç Perëndisë. Bëhet fjalë për të dashur, besuar dhe duke shërbyer diçka ose dikush më shumë se Perëndia. Në të gjithë Shkrimet, gjejmë Perëndinë dhe udhëheqësit me frikë Perëndie, të cilët i ndihmojnë njerëzit të njohin idhujtarinë dhe më pas ta braktisin. Për shembull, Dhjetë Urdhërimet fillojnë me ndalimin e idhujtarisë. Libri i Gjyqtarëve dhe librat e profetëve tregojnë se si problemet sociale, politike dhe ekonomike janë për shkak të njerëzve që besojnë te dikush ose diçka tjetër nga Perëndia i vërtetë.

Mëkati i madh pas të gjitha mëkateve të tjera është idhujtaria - mosdashja, bindja dhe shërbimi ndaj Perëndisë. Siç vuri në dukje apostulli Pavël, rezultatet janë shkatërruese: "Sepse, pavarësisht gjithçkaje që dinin për Perëndinë, ata nuk i dhanë nderin që meritonte dhe i detyroheshin falënderime. Ata humbën veten në mendime të pakuptimta dhe në zemrat e tyre që nuk kishin ndonjë gjykim të thellë. , u errësua. Në vendin e lavdisë së Zotit të pakorruptueshëm ata vendosën shëmbëlltyra ... Prandaj Zoti i la në dëshirat e zemrave të tyre dhe i braktisi në imoralitet, kështu që ata reciprokisht poshtëruan trupat e tyre "(Romakëve 1,21;23;24 Përkthimi i Gjenevës së Re). Pali tregon se mosgatishmëria për ta pranuar Perëndinë si Perëndi të vërtetë çon në imoralitet, prishje të shpirtit dhe errësim të zemrave.

Kushdo që është i interesuar të riorganizojë botëkuptimin e tij do të bënte mirë të njihte intensivisht romakët 1,16-32, ku apostulli Pal e bën të qartë se idhujtaria (problemi që qëndron pas problemit) duhet trajtuar nëse duam të prodhojmë vazhdimisht fryt të mirë (të marrim vendime të mençura dhe të sillemi moralisht). Pali mbetet i qëndrueshëm në këtë pikë gjatë gjithë shërbimit të tij (shih p.sh 1. Korintasve 10,14ku Pali i nxit të krishterët të ikin nga idhujtaria).

Trajnim anëtarët tanë

Duke pasur parasysh faktin se idhujtaria lulëzon në kulturat moderne perëndimore, është e rëndësishme që t'i ndihmojmë anëtarët tanë të kuptojnë kërcënimin me të cilin përballen. Duhet ta pasqyrojmë këtë kuptim të një brezi të pasigurtë që i përket idhujtarisë vetëm si çështje e përkuljes ndaj objekteve fizike. Idolatria është shumë më tepër se kaq!

Sidoqoftë, duhet të theksohet se thirrja jonë si udhëheqës të kishave nuk është që t'u tregojë vazhdimisht njerëzve se çfarë saktësisht është idhujtaria në sjelljen dhe të menduarit e tyre. Responsibilityshtë përgjegjësia juaj të zbuloni vetë. Përkundrazi, ne jemi quajtur "ndihmës të gëzimit të tyre" për t'i ndihmuar ata të njohin qëndrimet dhe sjelljet që janë simptomatike të lidhjeve idhujtare. Ne duhet t'i bëjmë ata të vetëdijshëm për rreziqet e idhujtarisë dhe t'u japin atyre kritere biblike në mënyrë që ata të mund të rishikojnë supozimet dhe vlerat që përbëjnë botëkuptimin e tyre për të përcaktuar nëse ato janë në përputhje me besimin e krishterë që ata pretendojnë.

Pali dha këtë lloj udhëzimi në letrën e tij drejtuar kishës së Kolosës. Ai shkroi për marrëdhënien midis idhujtarisë dhe lakmisë (Kolosianëve 3,5 Përkthimi i ri i Gjenevës). Kur duam të zotërojmë diçka aq keq sa e lakmojmë, ajo na ka pushtuar zemrat – është bërë një idhull për t'u imituar, duke injoruar kështu atë që i takon Perëndisë. Në kohën tonë të materializmit dhe konsumit të shfrenuar, të gjithë ne kemi nevojë për ndihmë për të luftuar lakminë që çon në idhujtari. E gjithë bota e reklamave është krijuar për të rrënjosur tek ne një pakënaqësi me jetën derisa të kemi blerë produktin ose të kënaqemi me stilin e jetesës së reklamuar. Është sikur dikush vendosi të krijojë një kulturë të krijuar për të minuar atë që tha Paul Timothy:

"Por devotshmëria është një fitim i madh për ata që e lejojnë veten të ngopen, sepse ne nuk kemi sjellë asgjë në botë, prandaj nuk do të nxjerrim asgjë. Por nëse kemi ushqim dhe veshmbathje, duam të ngohemi me ata që duan. të pasurohesh bie në tundim dhe ngatërresë dhe në shumë dëshira të marra e të dëmshme, të cilat i lënë njerëzit të fundosen në rrënim dhe në mallkim, sepse lakmia për para është rrënja e çdo të keqeje; disa e kanë dëshiruar atë dhe janë larguar nga besimi dhe e bëjnë veten shumë dhimbje" (1. Timote 6,6-10)

Një pjesë e thirrjes sonë si udhëheqës të kishës është të ndihmojmë anëtarët tanë të kuptojnë se si kultura i apelon zemrave tona. Kjo jo vetëm që krijon dëshira të forta, por edhe një ndjenjë të së drejtës dhe madje edhe idenë se ne nuk jemi një person i vlefshëm nëse hedhim poshtë produktin e reklamuar ose reklamojmë mënyrën e jetesës. Gjëja e veçantë për këtë detyrë arsimore është se shumica e gjërave që idolizojmë janë gjëra të mira. Në vetvete është mirë të kemi një shtëpi më të mirë dhe një punë më të mirë. Sidoqoftë, kur bëhen gjëra që përcaktojnë identitetin, domethënien, sigurinë dhe / ose dinjitetin tonë, ne kemi dhënë pranimin në një idhull në jetën tonë. Është e rëndësishme që t'i ndihmojmë anëtarët tanë të kuptojnë kur marrëdhënia e tyre me një kauzë të mirë është bërë idhujtari.

Identifikimi i idhujtarisë si problemi që qëndron pas problemit i ndihmon njerëzit të vendosin udhëzime në jetën e tyre të dinë kur të marrin një gjë të mirë dhe t'i bëjnë ata një idhull - diçka me të cilën kanë të bëjnë me paqen, gëzimin, lini kuptimin dhe sigurinë personale. Këto janë gjëra që vetëm Zoti mund t'i ofrojë vërtet. Gjërat e mira që mund t'i kthejnë njerëzit në "gjëra përfundimtare" përfshijnë marrëdhënie, para, famë, ideologji, patriotizëm, madje dhe devotshmëri personale. Bibla është plot me histori për njerëzit që e bëjnë këtë.

Idhujtaria në epokën e dijes

Ne jetojmë në atë që historianët e quajnë Epoka e Dijes (e dallueshme nga epoka industriale në të kaluarën). Sot, idhujtaria ka të bëjë më pak me adhurimin e objekteve fizike dhe më shumë me adhurimin e ideve dhe njohurive. Format e njohurive që përpiqen në mënyrë më agresive të fitojnë zemrat tona janë ideologjitë - modele ekonomike, teori psikologjike, filozofi politike, etj. Si udhëheqës të kishës, ne e lëmë popullin e Perëndisë të pambrojtur nëse nuk i ndihmojmë ata të zhvillojnë aftësinë për të gjykuar vetë kur ideja ose filozofia e mirë bëhet idhull në zemrat dhe mendjet e tyre.

Ne mund t'i ndihmojmë ata duke i mësuar ata që të njohin vlerat dhe supozimet e tyre më të thella - pikëpamjet e tyre botërore. Ne mund t'u mësojmë atyre se si ta njohin në lutje pse ata i përgjigjen kaq fort diçka në lajme apo në mediat sociale. Ne mund t'i ndihmojmë ata të bëjnë pyetje si këto: Pse u zemërova aq shumë? Pse e ndjej këtë të fortë? Çfarë vlere ka kjo dhe kur dhe si u bë kjo vlerë për mua? A e jep reagimi im lavdi Perëndisë dhe a shpreh dashurinë dhe dhembshurinë e Jezusit për popullin?

Vini re gjithashtu se ne vetë jemi të vetëdijshëm për "lopët e shenjta" në zemrat dhe mendjet tona - idetë, qëndrimet dhe gjërat që nuk duam që Zoti t'i prekë, gjërat që janë "tabu". Si udhëheqës të kishave, ne i kërkojmë Zotit që të rindërtojë botëkuptimin tonë në mënyrë që ato që themi dhe bëjmë të japin fryte në mbretërinë e Perëndisë.

përfundim

Shumë prej hapave tanë të gabuar si të krishterë janë të bazuara në ndikimin shpesh të panjohur të pikëpamjes sonë personale të botës. Një nga efektet më të dëmshme është cilësia e zvogëluar e dëshmisë sonë të krishterë në një botë të plagosur. Shumë shpesh, ne adresojmë çështjet e ngutshme në mënyra që pasqyrojnë pikëpamjet partiake të kulturës laike që na rrethon. Si rezultat, shumë prej nesh qëndrojnë prapa për të trajtuar çështjet në kulturën tonë, duke i bërë anëtarët tanë të pambrojtur. Ne i detyrohemi Krishtit që të ndihmojë njerëzit e Tij të njohin mënyrën se si pikëpamja e tyre botërore mund të jetë baza ushqyese për idetë dhe sjelljet që çnderojnë Krishtin. Ne duhet t'i ndihmojmë anëtarët tanë të vlerësojnë qëndrimin e zemrave të tyre në dritën e urdhërimit të Krishtit për ta dashur Perëndinë para gjithçkaje. Kjo do të thotë se ata mësojnë të njohin të gjitha lidhjet idhujtare dhe t'i shmangin ato.

nga Charles Fleming