Marrëdhëniet e Perëndisë me popullin e tij

431 Marrëdhënia e Perëndisë me njerëzit e tijHistoria e Izraelit mund të përmblidhet vetëm në fjalën dështim. Marrëdhënia e Zotit me popullin e Izraelit përmendet në librat e Moisiut si një besëlidhje, një marrëdhënie në të cilën u bënë zotime besnikërie dhe premtime. Sidoqoftë, siç tregon Bibla, ka pasur raste të shumta që dështojnë izraelitët. Ata nuk i besuan Zotit dhe u ankuan për veprimet e Zotit. Sjellja e tyre tipike e mosbesimit dhe mosbindjes përshkon tërë historinë e Izraelit.

Besnikëria e Zotit është pika kryesore në historinë e popullit të Izraelit. Ne sot marrim besim të madh nga kjo. Meqenëse Zoti nuk e refuzoi popullin e tij atëherë, ai nuk do të na refuzojë as ne, edhe nëse kalojmë periudha dështimi. Ne mund të përjetojmë dhimbje dhe vuajmë nga zgjedhje të këqija, por nuk kemi pse të kemi frikë se Zoti nuk do të na dojë më. Ai është gjithmonë besnik.

Premtimi i parë: një udhëheqës

Gjatë kohës së gjykatësve, Izraeli ishte vazhdimisht në një cikël mosbindje - shtypje - pendim - çlirim. Pas vdekjes së drejtuesit përkatës, cikli filloi sërish nga e para. Pas disa ngjarjeve të tilla, njerëzit i kërkuan profetit Samuel një mbret, një familje mbretërore, në mënyrë që të kishte gjithmonë një pasardhës për të udhëhequr brezin e ardhshëm. Perëndia i shpjegoi Samuelit: «Ata nuk të refuzuan ty, por mua, që të mos isha më mbret mbi ta. Ata bëjnë me ju, siç kanë bërë gjithmonë që nga dita që i nxora nga Egjipti, deri në ditën e sotme që më lanë dhe u shërbyen perëndive të tjera »(1. Sam 8,7-8). Zoti ishte udhërrëfyesi i tyre i padukshëm, por njerëzit nuk i besuan atij. Prandaj, Zoti u dha atyre një person që të shërbente si ndërmjetës, i cili si përfaqësues mund të sundonte njerëzit në emër të tyre.

Sauli, mbreti i parë, ishte i dështuar sepse nuk kishte besim te Zoti. Pastaj Samueli vajosi Davidin mbret. Megjithëse Davidi dështoi në mënyrat më të këqija në jetën e tij, dëshira e tij ishte drejtuar kryesisht për të adhuruar dhe për t'i shërbyer Zotit. Pasi ai ishte kryesisht në gjendje të siguronte paqen dhe prosperitetin, ai i ofroi Zotit që t'i ndërtonte një tempull të madh në Jeruzalem. Ky duhet të jetë një simbol i qëndrueshmërisë, jo vetëm për kombin, por edhe për adhurimin e tyre ndaj Zotit të vërtetë.

Në një lojë hebraike me fjalë, Perëndia tha: “Jo, David, ti nuk do të më ndërtosh një shtëpi. Do të jetë e kundërta: Unë do t'ju ndërtoj një shtëpi, shtëpinë e Davidit. Do të jetë një mbretëri që do të qëndrojë përgjithmonë dhe një nga pasardhësit e tu do të ndërtojë tempullin për mua »(2. Sam 7,11-16, përmbledhje e vet). Perëndia përdor formulën e besëlidhjes: "Unë do të jem babai i tij dhe ai do të jetë djali im" (vargu 14). Ai premtoi se mbretëria e Davidit do të qëndronte përgjithmonë (vargu 16).

Por as tempulli nuk zgjati përgjithmonë. Mbretëria e Davidit hyri nën - fetarisht dhe ushtarakisht. Çfarë është bërë nga premtimi i Zotit? Premtimet për Izraelin u përmbushën në Jezusin. Ai është në qendër të marrëdhënies së Zotit me njerëzit e tij. Siguria që njerëzit kërkuan mund të gjendej vetëm tek një person që ekziston përgjithmonë dhe është gjithmonë besnik. Historia e Izraelit tregon për diçka më të madhe se Izraeli, megjithatë është gjithashtu pjesë e historisë së Izraelit.

Premtimi i dytë: Prania e Perëndisë

Gjatë bredhjes në shkretëtirë të popullit të Izraelit, Perëndia jetoi në tabernakull: "Unë endesha në një tendë si një apartament" (2. Sam 7,6). Tempulli i Solomonit u ndërtua si vendbanimi i ri i Perëndisë dhe "lavdia e Zotit mbushi shtëpinë e Perëndisë" (2. Chr 5,14). Kjo duhej kuptuar simbolikisht, pasi njerëzit e dinin se qielli dhe të gjithë qiejt nuk do të ishin në gjendje të mbanin Zotin (2. Chr 6,18).

Zoti premtoi të banonte mes izraelitëve përgjithmonë nëse ata do t'i bindeshin atij (1. Mbretërit 6,12-13). Megjithatë, duke qenë se ata nuk iu bindën, ai vendosi "që do t'i hiqte nga fytyra" (2. Mbretërit 24,3), dmth i kishte çuar në një vend tjetër në robëri. Por përsëri Perëndia qëndroi besnik dhe nuk e hodhi poshtë popullin e tij. Ai premtoi se nuk do ta fshinte emrin e saj (2. Mbretërit 14,27). Ata do të pendoheshin dhe do të kërkonin praninë e tij, madje edhe në një tokë të huaj. Zoti u kishte premtuar se nëse do të ktheheshin tek ai, ai do t'i kthente në vendin e tyre, duke simbolizuar rivendosjen e marrëdhënies (5. Moisiu 30,1: 5; Nehemia 1,8-9)

Premtimi i tretë: Një shtëpi e përjetshme

Zoti i premtoi Davidit: "Unë do t'i jap popullit tim Izraelit një vend dhe do t'i mbjell, që ata të banojnë atje dhe të mos kenë më frikë dhe të dhunshmit të mos e fshijnë më si më parë".1. Kr 17,9). Ky premtim është i mahnitshëm sepse shfaqet në një libër të shkruar pas mërgimit të Izraelit. Historia e popullit të Izraelit tregon përtej historisë së tyre - është një premtim që ende nuk është përmbushur. Kombit i nevojitej një udhëheqës me prejardhje nga Davidi, por më i madh se Davidi. Ata kishin nevojë për praninë e Zotit, e cila jo vetëm që do të simbolizohej në një tempull, por do të ishte një realitet për çdo qenie njerëzore. Ata kishin nevojë për një vend ku paqja dhe prosperiteti jo vetëm do të zgjasin, por do të ndryshonin të gjithë botën në mënyrë që të mos kishte më kurrë shtypje. Historia e Izraelit tregon për një realitet të ardhshëm. Por kishte edhe një realitet në Izraelin e lashtë. Perëndia bëri një besëlidhje me Izraelin dhe e mbajti atë me besnikëri. Ata ishin njerëzit e tij edhe kur nuk iu bindën. Edhe pse shumë njerëz janë larguar nga rruga e drejtë, ka pasur edhe shumë që kanë qëndruar të vendosur. Megjithëse ata vdiqën pa parë përmbushjen, ata do të jetojnë përsëri për të parë udhëheqësin, tokën dhe më të mirën nga të gjitha, Shpëtimtarin e tyre dhe do të kenë jetën e përjetshme në praninë e tij.

nga Michael Morrison


pdfMarrëdhëniet e Perëndisë me popullin e tij