Marrëdhëniet e Perëndisë me popullin e tij
Israels Geschichte kann man nur mit dem Wort Versagen auf den Punkt bringen. Gottes Beziehung mit dem VoLukas Israel wird in den Büchern Mose als ein Bund bezeichnet, eine Beziehung, in dem Treuegelübte und Verheissungen ausgesprochen wurden. Doch wie die Bibel aufzeigt, gab es seitens der Israeliten zahlreiche Fälle, in denen sie versagt haben. Sie vertrauten Gott nicht und murrten über Gottes Taten. Ihr typisches Verhalten des Misstrauens und Ungehorsams durchzieht die ganze Geschichte Israels.
Die Treue Gottes ist das Highlight in der Geschichte des Volkes Israel. Daraus schöpfen wir heute grosses Vertrauen. Da Gott sein VoLukas damals nicht zurückwies, wird er uns auch nicht zurückweisen, selbst wenn wir Zeiten des Versagens durchmachen. Aufgrund schlechter Entscheidungen mögen wir Schmerz und Leid erfahren, aber wir müssen keine Angst haben, dass Gott uns nicht mehr liebt. Er ist immer treu.
Premtimi i parë: një udhëheqës
Während der Zeit der Richter befand sich Israel ständig in einem Kreislauf von Ungehorsam – Unterdrückung – Reue – Befreiung. Nach dem Tod des jeweiligen Führers begann der Kreislauf wieder von vorn. Nach mehreren solcher Abläufe, bat das VoLukas den Propheten Samuel um einen König, eine königliche Familie, so dass stets ein Nachkomme vorhanden sei, um die nächste Generation zu führen. Gott erklärte Samuel: „sie haben nicht dich, sondern mich verworfen, dass ich nicht mehr König über sie sein soll. Sie tun dir, wie sie immer getan haben von dem Tage an, da ich sie aus Ägypten führte, bis auf diesen Tag, dass sie mich verlassen und andern Göttern gedient haben“ (1. Samuel 8,7-8). Gott war ihr unsichtbarer Führer, doch das VoLukas vertraute ihm nicht. Deshalb gab Gott ihnen eine Person, die als Mittler dienen sollte, die als Repräsentant das VoLukas in seinem Auftrage regieren könnte.
Sauli, mbreti i parë, ishte i dështuar sepse nuk kishte besim te Zoti. Pastaj Samueli vajosi Davidin mbret. Megjithëse Davidi dështoi në mënyrat më të këqija në jetën e tij, dëshira e tij ishte drejtuar kryesisht për të adhuruar dhe për t'i shërbyer Zotit. Pasi ai ishte kryesisht në gjendje të siguronte paqen dhe prosperitetin, ai i ofroi Zotit që t'i ndërtonte një tempull të madh në Jeruzalem. Ky duhet të jetë një simbol i qëndrueshmërisë, jo vetëm për kombin, por edhe për adhurimin e tyre ndaj Zotit të vërtetë.
Në një lojë fjalësh hebraike, Perëndia tha: "Jo, David, ti nuk do të më ndërtosh një shtëpi. Do të jetë e kundërta: Unë do t'ju ndërtoj një shtëpi, shtëpinë e Davidit. Do të ketë një mbretëri që do të qëndrojë përgjithmonë dhe një nga pasardhësit e tu do të ndërtojë tempullin për mua" (2. Samuel 7,11-16, përmbledhje e vet). Perëndia përdor formulën e besëlidhjes: "Unë do të jem babai i tij dhe ai do të jetë djali im" (vargu 14). Ai premtoi se mbretëria e Davidit do të qëndronte përgjithmonë (vargu 16).
Aber nicht einmal der Tempel bestand ewig. Das Königtum Davids ging unter – religiös und militärisch. Was ist aus Gottes Verheissung geworden? Die Verheissungen an Israel wurden in Jesus erfüllt. Er steht im Zentrum der Beziehung Gottes mit seinem Volk. Die Sicherheit, die das VoLukas suchte, konnte nur in einer Person gefunden werden, die dauerhaft existiert und immer treu ist. Die Geschichte Israels weist uns auf Grösseres als Israel hin, dennoch ist es auch Bestandteil der Geschichte Israels.
Premtimi i dytë: Prania e Perëndisë
Gjatë endjeve të izraelitëve në shkretëtirë, Perëndia banonte në tabernakull: "Unë kam endur në një tendë si vendbanimin tim". (2. Samuel 7,6). Tempulli i Salomonit u ndërtua si vendbanimi i ri i Perëndisë dhe "lavdia e Zotit mbushi shtëpinë e Perëndisë" (2. para Krishtit 5,14). Das war symbolisch zu verstehen, da das VoLukas wusste, dass der Himmel und aller Himmel Himmel Gott nicht würden fassen können (2. para Krishtit 6,18).
Zoti premtoi të banonte mes izraelitëve përgjithmonë nëse ata do t'i bindeshin atij (1. Mbretërit 6,12-13). Mirëpo, duke qenë se ata nuk iu bindën, ai vendosi "që do t'i hiqte nga fytyra" (2. Mbretërit 24,3), d.h. er liess sie in ein anderes Land in Gefangenschaft wegführen. Aber wieder blieb Gott treu und hat sein VoLukas nicht verworfen. Er versprach, dass er ihren Namen nicht austilgen wolle (2. Mbretërit 14,27). Ata do të pendoheshin dhe do të kërkonin praninë e tij, madje edhe në një tokë të huaj. Zoti u kishte premtuar se nëse do të ktheheshin tek ai, ai do t'i kthente në vendin e tyre, duke simbolizuar rivendosjen e marrëdhënies (5. Moisiu 30,1: 5; Nehemia 1,8-9)
Premtimi i tretë: Një shtëpi e përjetshme
Gott versprach David: „Und ich will meinem VoLukas Israel eine Stätte geben und will es pflanzen, dass es dort wohnen soll, und es soll sich nicht mehr ängstigen, und die Gewalttätigen sollen es nicht mehr aufreiben wie vormals“ (1. Kr 17,9). Ky premtim është i mahnitshëm sepse shfaqet në një libër të shkruar pas mërgimit të Izraelit. Historia e popullit të Izraelit tregon përtej historisë së tyre - është një premtim që ende nuk është përmbushur. Kombit i nevojitej një udhëheqës me prejardhje nga Davidi, por më i madh se Davidi. Ata kishin nevojë për praninë e Zotit, e cila jo vetëm që do të simbolizohej në një tempull, por do të ishte një realitet për çdo qenie njerëzore. Ata kishin nevojë për një vend ku paqja dhe prosperiteti jo vetëm do të zgjasin, por do të ndryshonin të gjithë botën në mënyrë që të mos kishte më kurrë shtypje. Historia e Izraelit tregon për një realitet të ardhshëm. Por kishte edhe një realitet në Izraelin e lashtë. Perëndia bëri një besëlidhje me Izraelin dhe e mbajti atë me besnikëri. Ata ishin njerëzit e tij edhe kur nuk iu bindën. Edhe pse shumë njerëz janë larguar nga rruga e drejtë, ka pasur edhe shumë që kanë qëndruar të vendosur. Megjithëse ata vdiqën pa parë përmbushjen, ata do të jetojnë përsëri për të parë udhëheqësin, tokën dhe më të mirën nga të gjitha, Shpëtimtarin e tyre dhe do të kenë jetën e përjetshme në praninë e tij.
nga Michael Morrison
