Kush është armiku im?

Kurrë nuk do ta harroj atë ditë tragjike në Durban, Afrika e Jugut. Unë isha 13 vjeç dhe isha duke luajtur tag në oborrin e parë me vëllezërit, motrat dhe miqtë e mi në një ditë të bukur me diell lumturie kur nëna ime thirri familjen brenda. Lotët i binin fytyrës ndërsa ajo mbante një artikull në gazetë që raportonte vdekjen tragjike të babait tim në Afrikën Lindore.

Rrethanat rreth vdekjes së tij ngritën disa pikëpyetje. Sidoqoftë, gjithçka dukej se tregonte se ai ishte viktimë e Luftës Mao Mao, e cila filloi nga viti 1952 deri në 1960 dhe ishte drejtuar kundër sundimit kolonial të Kenisë. Grupi më aktiv në konfliktin e armatosur erdhi nga Kikuyu, fisi më i madh në Kenia. Edhe nëse përplasjet ishin kryesisht të drejtuara kundër fuqisë koloniale britanike dhe kolonëve të bardhë, kishte gjithashtu përplasje të dhunshme midis Mao Mao dhe afrikanëve besnikë. Babai im ishte një major në një regjiment Kenian në atë kohë dhe luajti një rol të rëndësishëm në luftë dhe për këtë arsye ishte në listën e hitit. Isha i dëshpëruar emocionalisht, i hutuar dhe shumë i mërzitur si adoleshent i ri. E vetmja gjë për të cilën isha në dijeni ishte humbja e babait tim të dashur. Kjo ishte menjëherë pas përfundimit të luftës. Ai kishte planifikuar të transferohej në Afrikën e Jugut me ne brenda disa muajsh. Në atë kohë nuk e kuptova arsyen e saktë të luftës dhe vetëm e dija që babai im po luftonte me një organizatë terroriste. Ajo ishte armiku që vrau shumë nga miqtë tanë!

Jo vetëm që na u desh të përballeshim me humbjen traumatike, por gjithashtu u përballëm me faktin se mund të përballeshim me një jetë me varfëri të madhe, sepse autoritetet shtetërore refuzuan të na paguanin vlerën e pronës sonë në Afrikën Lindore. Nëna ime atëherë u ballafaqua me sfidën për të gjetur një punë dhe për të rritur pesë fëmijë të moshës shkollore me një pagë të dobët. Sidoqoftë, në vitet që pasuan, unë i qëndrova besnik besimit tim të krishterë dhe nuk zgjova zemërim ose urrejtje kundër njerëzve që ishin përgjegjës për vdekjen e tmerrshme të babait tim.

Asnje menyre tjeter

Fjalët që Jezusi tha ndërsa ishte varur në kryq, duke parë ata njerëz që kishin denoncuar, përqeshur, fshikulluar, gozhduar në kryq dhe e kishin parë atë të vdiste në agoni, më ngushëlluan në dhimbjen time: «Atë, të fal sepse ata nuk e dinë se çfarë po bëjnë ”.
Kryqëzimi i Jezusit u nxit nga udhëheqësit fetarë të vetë-drejtësisë të asaj kohe, skribët dhe Farisenjtë, të mbështjellë me politikë, autoritet dhe vetëkënaqësi në botën e tyre. Ata u rritën në këtë botë dhe ishin rrënjosur thellë në psikikën e tyre dhe traditat kulturore të kohës së tyre. Mesazhi që predikoi Jezusi përbënte një kërcënim serioz për ekzistencën e vazhdueshme të kësaj bote.Prandaj ata hartuan një plan për ta sjellë atë para drejtësisë dhe për ta kryqëzuar. Ishte krejtësisht e gabuar ta bësh këtë, por ata nuk panë rrugë tjetër.


Ushtarët romakë ishin pjesë e një bote tjetër, pjesë e një rregulli imperialist. Ata thjesht ndoqën urdhrat nga eprorët e tyre siç do të kishte bërë çdo ushtar tjetër besnik. Ata nuk panë rrugë tjetër.

Edhe unë duhej të përballesha me të vërtetën: rebelët Mao Mao u kapën në një luftë të egër që kishte të bënte me mbijetesën. Liria juaj është kompromentuar. Ata u rritën duke besuar në kauzën e tyre dhe zgjodhën rrugën e dhunës për të siguruar lirinë. Ata nuk panë rrugë tjetër. Shumë vite më vonë, në vitin 1997, unë u ftova të isha një folës i ftuar në një takim pranë Kibirichia, në rajonin lindor Meru të Kenisë. Ishte një mundësi emocionuese për të eksploruar rrënjët e mia dhe për t'i treguar gruas dhe fëmijëve të mi natyrën frikësuese të Kenisë, dhe ata ishin shumë të ngazëllyer për këtë.

Në fjalën time të hapjes fola për fëmijërinë që shijova në këtë vend të bukur, por nuk tregova për anën e errët të luftës dhe vdekjen e babait tim. Menjëherë pas paraqitjes sime, një zotëri i moshuar me flokë të thinjura erdhi tek unë, duke ecur me një patericë dhe me një buzëqeshje të madhe në fytyrë. I rrethuar nga një grup entuziast prej rreth tetë nipërve dhe mbesave, ai më kërkoi të ulesha sepse donte të më thoshte diçka.

Një moment prekës pasuar nga një surprizë e papritur. Ai foli sinqerisht për luftën dhe se si ishte në një betejë të tmerrshme si anëtar i Kikuju. Kam dëgjuar për anën tjetër të konfliktit. Ai tha se ishte pjesë e një lëvizje që donte të jetonte lirshëm dhe të punonte në tokat që u ishin marrë. Mjerisht, ai dhe shumë mijëra të tjerë të dashur humbën, përfshirë gratë dhe fëmijët. Ky zotëri i krishterë me zemër të ngrohtë më pa më parë me sy të mbushur me dashuri dhe tha: "Më vjen shumë keq për humbjen e babait tuaj". E kisha të vështirë të mbaja lotët. Këtu po flisnim si të krishterë disa dekada më vonë, pasi më parë isha në anët e kundërta në një nga luftërat më të ashpra të Kenisë, edhe nëse unë isha thjesht një fëmijë naiv gjatë kohës së konfliktit.
 
Ne u lidhëm menjëherë në miqësi të thellë. Edhe nëse nuk i kam trajtuar kurrë me hidhërim njerëzit përgjegjës për vdekjen e babait tim, unë ndjeva një pajtim të thellë me historinë. Filipianëve 4,7 atëherë më shkuan ndër mend: "Dhe paqja e Perëndisë, e cila është më e lartë se çdo arsye, mbaji zemrat dhe mendjet e tua në Krishtin Jezus". Dashuria, paqja dhe hiri i Zotit na bashkoi në unitetin në praninë e tij. Rrënjët tona në Krishtin na sollën shërimin, duke thyer ciklin e dhimbjes në të cilin kishim kaluar pjesën më të madhe të jetës sonë. Një ndjenjë e papërshkrueshme e lehtësimit dhe çlirimit na mbushi. Mënyra në të cilën Zoti na ka bashkuar pasqyron kotësinë e luftës, konfliktin dhe armiqësinë. Në shumicën e rasteve, asnjëra palë nuk kishte fituar me të vërtetë. Breshtë tronditëse të shohësh të krishterë të luftojnë të krishterët në emër të kauzës së tyre. Në kohë lufte, të dy palët i luten Zotit dhe i kërkojnë Atij që të qëndrojë në anën e tyre, dhe në kohë paqeje, të njëjtët të krishterë ka shumë të ngjarë të jenë miq me njëri-tjetrin.

Mësoni të leni të shkoni

Kjo takim që ndryshonte jetën më ndihmoi të kuptoja më mirë vargjet biblike që flasin për dashurinë për armikun (Lluka 6,27: 36). Përveç një situate lufte, ajo kërkon gjithashtu pyetjen se kush është armiku dhe kundërshtari ynë? Po me njerëzit që takojmë çdo ditë? A nxisim urrejtje dhe neveri ndaj të tjerëve? Ndoshta kundër shefit, me të cilin nuk merremi vesh? Ndoshta kundër mikut të besuar që na lëndoi thellë? Ndoshta kundër fqinjit me të cilin jemi në mosmarrëveshje?

Teksti nga Luka nuk ndalon sjelljen e gabuar. Përkundrazi, ka të bëjë me mbajtjen në dritë të pamjes së madhe duke ushtruar falje, hir, mirësi dhe pajtim dhe duke u bërë personi që Krishti na thërret. Bëhet fjalë për të mësuar të duash ashtu siç e do Zoti ndërsa pjekemi dhe rritemi si të krishterë. Hidhërimi dhe refuzimi lehtë mund të na marrin robër dhe të marrin kontrollin. Mësimi për të lënë të lirë, duke vënë në duart e Zotit rrethanat që ne nuk mund të kontrollojë ose të ndikojë bën ndryshimin e vërtetë. Tek Gjoni 8,31: 32, Jezusi na inkurajon të dëgjojmë fjalët e tij dhe të veprojmë në përputhje me rrethanat: «Nëse do t'i përmbaheni fjalës sime, ju me të vërtetë do të jeni dishepujt e mi dhe do të njihni të vërtetën, dhe e vërteta do t'ju lirojë. ” Ky është çelësi i lirisë në dashurinë e tij.

nga Robert Klynsmith


pdfKush është armiku im?