Kush është armiku im?

Nuk do ta harroj kurrë atë ditë tragjike në Durban, Afrikën e Jugut. Isha 13 vjeç dhe luaja në oborrin e shtëpisë në një ditë të bukur me diell të lumturisë që kapnin vëllezërit, motrat dhe miqtë e mi kur nëna ime e quajti familjen brenda. Lotët vraponin në fytyrë ndërsa mbante një artikull në gazetë duke treguar vdekjen tragjike të babait tim në Afrikën Lindore.

Rrethanat e vdekjes së tij ishin të mbushura me disa pikëpyetje. Megjithatë, gjithçka dukej se tregonte se ai ishte viktimë e Luftës Mao Mao, e cila u zhvillua nga 1952 në 1960 dhe u drejtua kundër sundimit kolonial të Kenisë. Grupi më aktiv në konflikt ishte Kikuyu, grupi më i madh etnik në Kenia. Edhe pse përplasjet u drejtuan kryesisht kundër pushtetit kolonial britanik dhe kolonëve të bardhë, pati edhe trazira të dhunshme midis Mao Maos dhe afrikanëve besnikë. Babai im ishte një i madh në një regjiment kenian në atë kohë dhe luajti një rol të rëndësishëm në luftë dhe kështu ishte në listën e vrasjeve. Unë isha emocionalisht i dëshpëruar, i hutuar dhe shumë i mërzitur si një adoleshent i ri. E vetmja gjë që unë e dija ishte humbja e babait tim të dashur. Kjo ishte pak pas përfundimit të luftës. Ai kishte planifikuar të shkonte në Afrikën e Jugut për disa muaj. Në atë kohë, unë nuk e kisha kuptuar arsyen e saktë për luftën dhe e dija që babai im po luftonte një organizatë terroriste. Ajo ishte armiku përmes të cilit shumë nga miqtë tanë kishin humbur jetën!

Jo vetëm që na është dashur të përballojmë humbjen traumatike, por kemi hasur edhe në faktin se mund të përballemi me një jetë me varfëri të madhe, sepse autoritetet shtetërore refuzuan të na paguajnë vlerën e pronës sonë në Afrikën Lindore. Nëna ime më pas u përball me sfidën e gjetjes së një pune dhe edukimin e pesë fëmijëve të moshës shkollore dhe sigurimin e tyre me një rrogë të vogël. Sidoqoftë, në vitet që pasuan, qëndrova besnik ndaj besimit tim të krishterë dhe nuk nxisja zemërimin dhe urrejtjen për njerëzit përgjegjës për vdekjen e tmerrshme të babait tim.

Asnje menyre tjeter

Fjalët që Jezusi foli si ai i varur në kryq, shikuar në njerëzit që denoncoi atë, tallin, ta fshikullojnë, kishte gozhduar në kryq dhe dukej si ai vdiq në agoni, ngushëlluar në dhimbjen time, "O Atë, fali ata sepse nuk e dinë se çfarë po bëjnë ".
Kryqëzimi i Jezuit u nxit nga udhëheqësit fetarë të vetëdijshëm të ditës, skribët dhe farisenjtë, të cilët u mbështjellën në botën e tyre të politikës, autoritetit dhe vetëkënaqësisë. Ata u rritën në këtë botë dhe ata ishin të rrënjosur thellë në psikikën e tyre dhe në traditat kulturore të kohës së tyre. Mesazhi që Jezusi shpalli ishte një kërcënim serioz për mbijetesën e kësaj bote, prandaj ata krijuan një plan për ta sjellë atë në drejtësi dhe e kryqëzuar atë. Ishte krejtësisht e gabuar të veprohej në këtë mënyrë, por nuk panë ndonjë mënyrë tjetër.


Ushtarët romakë ishin pjesë e një bote tjetër, pjesë e një rregulli imperialist. Ata thjesht iu bindën urdhrave të eprorëve të tyre ashtu siç do të bënin ndonjë ushtar besnik. Ata nuk panë ndonjë mënyrë tjetër.

Unë, gjithashtu, isha përballur me të vërtetën: rebelët Mao Mao u bllokuan në një luftë të egër që ishte rreth mbijetesës. Liria e saj ishte e dëmtuar. Ata u rritën duke besuar në çështjen e tyre dhe zgjodhën rrugën e dhunës për të siguruar lirinë e tyre. Ata nuk panë ndonjë mënyrë tjetër. Shumë vite më vonë, 1997, unë u ftua të jem një folës i ftuar në një mbledhje pranë Kibirichia në Meruregion lindore të Kenisë. Ishte një mënyrë emocionuese për të eksploruar rrënjët e mia dhe për t'i treguar gruas dhe fëmijëve tim natyrën frymëzuese të Kenisë dhe ata ishin shumë të kënaqur.

Në fjalën time të hapjes, fola për fëmijërinë që kisha gëzuar në këtë vend të bukur, por nuk flisja për dobësitë e luftës dhe vdekjen e babait tim. Menjëherë pas performancës sime, një zotëri i moshuar me flokë të gjelbër erdhi tek unë në një këmbë në këmbë dhe me një qesh të madhe në fytyrën e tij. I rrethuar nga një grup entuziast i rreth tetë nipërve, më kërkoi të ulem për shkak se donte të më thoshte diçka.

Kjo u pasua nga një moment prekur i një befasi të papritur. Ai fliste hapur për luftën dhe se si ai ishte një anëtar i Kikuju në një luftë të tmerrshme. Kam dëgjuar nga ana tjetër e konfliktit. Ai tha se ishte pjesë e një lëvizjeje që donte të jetonte lirshëm dhe të punonte në tokat që u morën prej tyre. Mjerisht, ai humbi dhe mijëra njerëz të tjerë të dashur, duke përfshirë gratë dhe fëmijët. Ky zotëri i krishterë me zemër të ngrohtë më shikoi me sytë e mbushur me dashuri dhe i tha: "Më vjen keq për humbjen e babait tënd". Ishte e vështirë të shuaj lotët e mi. Këtu ishim dhe biseduam si të krishterë disa dekada më vonë, duke qenë më parë në anët e kundërta në një nga luftërat më mizore të Kenisë, edhe pse unë isha vetëm një fëmijë naiv gjatë kohës së konfliktit.

Ne u lidhëm menjëherë në miqësi të thellë. Edhe pse kurrë nuk kam takuar me hidhërim njerëzit përgjegjës për vdekjen e babait tim, ndjeva një pajtim të thellë me historinë. Filipianëve 4,7 pastaj erdhi në mendjen time: "Dhe paqja e Perëndisë, që ia tejkalon çdo zgjuarësie, do të ruajë zemrat tuaja dhe mendjet tuaja në Krishtin Jezus." Dashuria, paqja dhe hiri i Perëndisë na bashkuar në unitet në praninë e tij. Rrënjët tona në Krishtin na solli shërimin, duke thyer ciklin e dhimbjes që kishim kaluar në jetën tonë. Një ndjenjë e papërshkrueshme e lehtësimit dhe çlirimit na mbushi. Mënyra se si Perëndia na ka sjellë së bashku reflekton kotësinë e luftës, konfliktin dhe zhgënjimin. Në shumicën e rasteve, asnjëra palë nuk kishte fituar me të vërtetë. Ajo thyen zemrën tuaj për të parë të krishterët të luftojnë kundër të krishterëve në emër të çështjes së tyre. Në kohë lufte, të dyja palët luten Perëndisë dhe kërkoni atë që të qëndrojë në anën e tyre dhe në kohë paqeje, të njëjtat krishterët janë miq shumë të ngjarë me njëri-tjetrin.

Mësoni të leni të shkoni

Ky takim që ndryshoi jetën më ndihmoi të kuptoja më mirë vargjet biblike që flasin për dashurinë e armikut (Lk 6,27-36). Përveç një situate lufte, ajo gjithashtu kërkon pyetjen se kush është armiku dhe kundërshtari ynë? Po në lidhje me njerëzit që takojmë çdo ditë? A nxisim urrejtje dhe urrejtje ndaj të tjerëve? Ndoshta kundër boss ne nuk mund të trajtojë? Ndoshta kundër miqve të besuar që na lëndojnë thellë? Ndoshta kundër të afërmit me të cilin ne jemi në diskutim?

Teksti i Lukës nuk ndalon sjelljet e gabuara. Përkundrazi, ajo kërkon për të mbajtur foto të mëdha në mendje duke ushtruar falje, hiri, mirësinë dhe pajtimin e popullit për të cilën Krishti na thërret. Ka të bëjë me të mësuarit për të dashur atë që Perëndia e do duke u pjekur dhe duke u rritur si të krishterë. Hidhërimi dhe refuzimi mund të na kapin me lehtësi dhe të ushtrojnë kontroll mbi ne. Lejimi i mësimit duke vendosur në duart e Perëndisë rrethanat që ne nuk mund ta kontrollojmë dhe të ndikojmë, e bën dallimin real. Në John 8,31-32 Jezusi na inkurajon për të dëgjuar fjalët e tij dhe të veprojë në përputhje me rrethanat, "Në qoftë se ju qëndroni në fjalën time, jeni me të vërtetë dishepujt e mi, dhe ju do të dini të vërtetën, dhe e vërteta do t'ju bëjë të lirë." The është çelësi i lirisë në dashurinë e tij.

nga Robert Klynsmith


pdfKush është armiku im?