A jeni të butë?

465 ata janë të butëNjë fryt i Frymës së Shenjtë është butësia (Galatasve 5,22). Fjala greke për të është "praotes", që do të thotë i butë ose i vëmendshëm; ai shpreh atë që nënkuptohet me "një shpirt njerëzor". Butësia dhe konsiderata përdoren në mënyrë të ndërsjellë në disa përkthime të Biblës, si Përkthimi i Gjenevës së Re (NGÜ).

Bibla vë theks të madh te butësia ose konsiderata. Ai thotë: "Zoti do ta mbajë tokën si pronë" (Mateu 5,5). Megjithatë, butësia nuk është një fjalë shumë e njohur apo e përdorur gjerësisht sot. Shoqëria jonë është e fiksuar pas të qenit agresive. Për të ecur përpara duhet të notosh me peshkaqenët. Ne jetojmë në një shoqëri me bërryla dhe të dobëtit shtyhen shpejt mënjanë. Megjithatë, është një gabim i madh të lidhësh butësinë me dobësinë. Butësia ose konsiderata nuk është një dobësi. Jezusi e përshkroi veten si një person zemërbutë, larg nga një motër e dobët, pa kurriz, që shmangte të gjitha problemet (Mateu 11,29). Ai nuk ishte indiferent ndaj mjedisit të tij apo nevojave të të tjerëve.

Shumë figura historike legjendare, si Linkolni, Gandi, Ajnshtajni dhe Nënë Tereza, ishin të butë ose të vëmendshëm, por jo të frikësuar. Ata nuk kishin nevojë t'ua tregonin rëndësinë e tyre të tjerëve. Ata kishin synimin dhe aftësinë për të përballuar çdo pengesë që u vihej në rrugën e tyre. Kjo vendosmëri e brendshme është shumë e vlefshme për Zotin (1. Peter 3,4) Në fakt duhet shumë forcë e brendshme për të qenë vërtet i butë. Butësia përshkruhet si forcë nën kontroll.

Interestingshtë interesante se fjala "i butë" rrallë ishte dëgjuar para epokës së krishterë dhe fjala "zotëri" nuk ishte e njohur. Kjo cilësi e lartë e karakterit është në të vërtetë një nënprodukt i drejtpërdrejtë i epokës së krishterë. Të qenit zemërbutë ose i vëmendshëm tregohet në atë që mendojmë për veten dhe në atë që mendojmë për të tjerët.

Si mund të merremi me të tjerët kur kemi pushtet mbi ta? Bekuar është njeriu që nuk mban më shumë se sa duhet, kur të tjerët e lavdërojnë dhe e promovojnë atë, krahasuar me kohën në jetë, kur ai ende nuk ishte askush.

Duhet të jemi të kujdesshëm me fjalët që themi5,1; 25,11-15). Duhet të jemi të kujdesshëm se si i trajtojmë të tjerët (1 Thes 2,7). Ne duhet të jemi të sjellshëm në marrëdhëniet tona me të gjithë njerëzit (Filipianëve 4,5). Nuk është bukuria jonë ajo që Perëndia vlerëson tek ne, por natyra jonë e mirë dhe e ekuilibruar (1 Pjet 3,4). Një person i butë nuk është jashtë për konfrontim (1. Korintasve 4,21). Një indulgjent është i sjellshëm me ata që bëjnë gabime dhe ai e di se gabimi mund t'i ketë ndodhur edhe atij! (Galatasve 6,1). Perëndia na thërret të jemi të mirë dhe të durueshëm me të gjithë, dhe të jemi të butë dhe të dashur me njëri-tjetrin (Efesianëve 4,2). Kur i kërkohet të përgjigjet, një person i zotëruar nga butësia hyjnore e bën këtë me besim, jo ​​me një qëndrim ofendues, por me butësi dhe respekt të duhur (1 Pet 3,15).

Mbani mend, njerëzit me karakter të përulur nuk u nënkuptojnë motiveve të rreme të tjerëve derisa e justifikojnë sjelljen e tyre, siç ilustrohet në këtë tregim:

Një tjetër

  • Kur dikush ka nevojë për një kohë të gjatë, ai është i ngadalshëm.
    Nëse marr një kohë të gjatë, unë jam i plotë.
  • Nëse tjetri nuk ka, ai është dembel.
    Nëse nuk e bëj, jam i zënë.
  • Kur personi tjetër bën diçka pa u thënë, ai shkon përtej limiteve të tij.
    Kur bëj, marr iniciativën.
  • Nëse tjetri mbikëqyr një mirësi, ai është i pasjellshëm.
    Nëse i injoroj rregullat, jam origjinale.
  • Nëse njëri plotëson shefin, ai është një zhgënjim.
    Nëse më pëlqen shefi, unë bashkëpunoj.
  • Nëse dikush merr më shumë, ai është me fat.
    Nëse kam arritur të vazhdoj, është sepse kam punuar shumë.

Një shef i butë do t'i trajtojë stafin mënyrën se si ata duan të trajtohen - jo vetëm sepse është e drejtë, por sepse ai e di se mund të punojë një ditë për ta.

nga Barbara Dahlgren


A jeni të butë?