Prekja e Perëndisë

047 prekja e zotit

Askush nuk më preku për pesë vjet. Askush. Asnjë shpirt. Jo gruaja ime. Jo fëmija im. Jo miqtë e mi. Askush nuk më preku. Ata më pa. Ata biseduan me mua, ndjeva dashurinë në zërin e tyre. Pashë shqetësim në sytë e saj. Por unë nuk e ndjeva prekjen e saj. Unë kërkova atë që është e zakonshme për ju. Një shtrëngim duarsh. Një përqafim i ngrohtë. Një tap në shpatull për të rrëmbyer vëmendjen time. Një puthje në buzë. Nuk kishte momente të tilla në botën time. Askush nuk më goditi. Çfarë do të kisha dhënë nëse dikush do të më kishte sulmuar nëse do të kisha bërë të pamundurën të bëhesha në turmë, nëse shpatullat e mia kishin prekur një tjetër. Por kjo nuk kishte ndodhur që nga pesë vjet më parë. Si mund të ishte ndryshe? Unë nuk u lejua në rrugë. Edhe rabinët u larguan nga unë. Unë nuk u pranova në sinagogë. Unë nuk isha edhe i mirëpritur në shtëpinë time.

Një vit, gjatë korrjes, pata përshtypjen se nuk mund ta kapja draprin me forcën time tjetër. Gishtat e dorës më dukeshin të mpirë. Brenda një kohe të shkurtër unë ende mund të mbaja draprin, por vështirë se mund ta ndjeja atë. Nuk ndjeva më asgjë në fund të orarit kryesor të operimit. Dora që mban drapërin ashtu mund të i përkiste dikujt tjetër - unë nuk kisha asnjë ndjenjë. Unë nuk i thashë asgjë gruas time, por e di se ajo dyshonte për diçka. Si mund të kishte qenë ndryshe? Unë mbaja dorën të shtypur kundër trupit tim gjatë gjithë kohës, si një zog i plagosur. Një pasdite zhyta duart në një pishinë me ujë sepse doja ta laja fytyrën. Uji u kthye i kuq. Gishti më rridhte gjak, madje edhe mjaft dhunshëm. As që e dija që isha lënduar. Si e preva veten? Me thikë? A ishte dora ime në një teh të mprehtë metalik? Me shumë mundësi, por nuk kisha ndier asgjë. "It'sshtë edhe në rrobat e tua", pëshpëriti gruaja ime butësisht. Ajo po qëndronte pas meje. Para se ta shikoja, shikoja njollat ​​e kuqe të gjakut në mantelin tim. Qëndrova gjatë pishinës për një kohë të gjatë dhe shikova në dorën time. Disi e dija që jeta ime kishte ndryshuar përgjithmonë. "A duhet të shkoj te prifti me ty?", pyeti ajo. "Jo", psherëtiu. "Unë jam duke shkuar vetëm". U ktheva dhe pashë lot në sytë e saj. Vajza jonë tre vjeçare rrinte pranë saj. Unë shtrëngova, vështrova fytyrën e saj dhe qetësisht i përkula faqes. Couldfarë mund të kisha thënë? Unë qëndrova atje dhe shikova përsëri gruan time. Ajo preku shpatullën time dhe me dorën time të shëndetshme e preka. Do të ishte prekja jonë e fundit.

Prifti nuk më kishte prekur. Ai shikoi dorën time, e cila tani ishte e mbështjellë me një lecke. Ai më vështroi në fytyrën time, e cila tani ishte e errët nga dhimbja. Unë nuk e kundërshtova atë që më tha. Ai kishte ndjekur vetëm udhëzimet e tij. Mbuloi gojën, mbante dorën, pëllëmbë përpara. "Ju jeni i papastër", më tha ai. Me këtë deklaratë të vetme, unë humba familjen time, fermën time, të ardhmen time, miqtë e mi. Gruaja ime erdhi tek unë te porta e qytetit me një thes me bukë dhe monedha. Ajo nuk tha asgjë. Disa miq kishin Unë pashë në sytë e mi për herë të parë atë që kam parë në të gjitha sytë që nga atëherë: dhembshuri të frikshme. Kur bëra një hap prapa, ata u larguan prapa. Tmerri i tyre nga sëmundja ime ishte më i madh se shqetësimi i tyre për zemrën time - kështu që ata shkuan ajo, si të gjithë të tjerët që kam parë që nga ajo kohë, sa shumë i shtyja ata që më panë. Pesë vjet lebrozë kishin deformuar duart. Gishtat e mi të gishtave mungonin, siç ishin pjesët e një veshi dhe hunda pasi fëmijët e tyre, nënat i mbuluan fytyrat, fëmijët i vunë në dukje dhe më hodhën shikimin, lecka mbi trupin tim nuk mund të më fshihte plagët, dhe shamia në fytyrën time mund të Mos e fshih zemërimin as në sytë e mi. As që u përpoqa ta fsheha. Sa netë shtrëngova grushtin tim të gjymtuar kundër qiellit të heshtur? "Didfarë bëra për ta merituar këtë?" Por përgjigjja nuk arriti të vinte. Disa mendojnë se kam mëkatuar. Të tjerë mendojnë se prindërit e mi kanë mëkatuar. Unë vetëm e di se kisha pasur gjithçka, nga fjetja në koloni, nga nuhatja e keqe.Unë isha aq e ngopur me kambanën e përhumbur saqë më duhej të vishja rreth qafës për të paralajmëruar njerëzit për praninë time. Sikur të më duhej. Një vështrim ishte e mjaftueshme dhe thirrjet filluan: "E paqartë ! E papastër! Papastër! "

Disa javë më parë guxoja të ecja përgjatë rrugës për në fshatin tim. Unë nuk kam ndërmend të hyj në fshat. Doja vetëm të merrja një sy në fushat e mia. Shikoni shtëpinë time nga një distancë. Dhe ndoshta rastësisht shih fytyrën e gruas sime. Nuk e pashë. Por pashë disa fëmijë duke luajtur në një livadh. Mbeta fshehur prapa një pemë dhe pashë që ata u tundnin dhe u hodhën. Fytyrat e tyre ishin kaq të gëzuara dhe qeshja e tyre kaq ngjitëse, saqë për një moment, për vetëm një moment, nuk isha më lebroz. Isha fermer. Unë isha një baba. Unë isha një njeri. I infektuar me lumturi, dola nga prapa pemës, më shtrënguan shpinën, morra frymë thellë ... dhe më panë. Ata më panë para se të tërhiqesha. Dhe ata bërtitën, ikën. Një, megjithatë, ka mbetur prapa të tjerëve. Njëri u ndal dhe shikoi drejtimin tim. Unë nuk mund të them me siguri, por mendoj, po, me të vërtetë mendoj se ishte vajza ime. Mendoj se po kërkonte babanë e saj.

Ky vështrim më çoi në hapin që bëra sot. Sigurisht që ishte e pamatur. Sigurisht që ishte e rrezikshme. Por çfarë kam për të humbur? Ai e quan veten birin e Perëndisë. Ose ai do të dëgjojë ankesat e mia dhe do të më vrasë ose do të përgjigjet me kërkesën time dhe do të më shërojë. Këto ishin mendimet e mia. Unë kam ardhur tek ai si një njeri sfidues. Jo besimi më zuri, por zemërimi i dëshpëruar. Perëndia e ka sjellë këtë mjerim në trupin tim dhe ai ose do ta shërojë ose do ta përfundojë jetën time.
Por pastaj e pashë, dhe kur e pashë, u ndryshova. Unë mund të them vetëm se mëngjesi në Jude është nganjëherë kaq i freskët dhe dielli kaq i mrekullueshëm saqë as nuk mendon për ngrohjen e së kaluarës dhe dhimbjet e së kaluarës. Kur e shikoja në fytyrë, ishte sikur të pashë një mëngjes në Jude. Para se të thoshte diçka, e dija se ndihej me mua. Disi e dija që ai e urreu sëmundjen aq shumë sa unë - jo, madje më shumë se unë. Zemërimi im u kthye në besim, zemërimi im në shpresë.

I fshehur pas një shkëmbi, e pashë që ai zbriste në mal. Një turmë e madhe pasoi. Prita derisa ai të ishte disa hapa larg meje, pastaj dola jashtë. "Mjeshtër!" Ai ndaloi dhe shikoi në drejtimin tim, ashtu si edhe të tjerët të panumërt. Turma u kap nga frika. Të gjithë i mbuluan fytyrat me krahët. Fëmijët u morën me prindërit e tyre. "I papastër!" Dikush bërtiti. Nuk mund të zemërohem me ta për këtë. Unë isha vdekja në këmbë. Por unë mezi e kam dëgjuar atë. Unë mezi e pashë. E kisha parë panikun e saj një mijë herë më parë. Unë kurrë nuk e kisha parë dhembshurinë e tij, megjithatë. Të gjithë dhanë dorëheqjen përveç tij. Ai erdhi tek unë. Nuk lëviza.

Unë vetëm thashë: "Zot, ti mund të më shërosh nëse dëshiron." Nëse ai do të më kishte shëruar me një fjalë, unë do të isha i emocionuar. Por ai nuk po fliste vetëm me mua. Kjo nuk ishte e mjaftueshme për të. Ai erdhi më afër meje. Ai më preku. "Dua të." Fjalët e tij ishin aq të dashura sa prekja e tij. "Ji i shëndetshëm!" Fuqia rridhte nëpër trupin tim si ujë përmes një fushe të thatë. Në atë moment ndjeva ngrohtësi aty ku kishte mpirje. Ndjeva forcë në trupin tim të qetë. Zgjatja shpinën dhe ngrita kokën. Tani isha përballë tij, duke shikuar në fytyrën e tij, sy për sy. Ai buzëqeshi. Ai më kapi kokën me duar dhe më tërhoqi aq afër sa të ndjeja frymën e tij të ngrohtë dhe të shoh lotët në sytë e tij. «Sigurohuni që nuk i thuani asgjë askujt, por shkoni te prifti, le ta konfirmojë shërimin dhe të bëjë sakrificën që Moisiu përcaktoi. Ata që janë përgjegjës duhet ta dinë që unë e marr seriozisht ligjin. "Unë jam duke shkuar drejt priftit. Do t'i tregoj vetes dhe do ta përqafoj. Do t'i tregoj gruas time dhe do ta përqafoj. Do të përqafoj vajzën time. Dhe nuk do ta harroj kurrë atë që guxoi të më prekte.Ai mund të më kishte bërë të shëndetshëm me një fjalë.Por ai nuk donte të më bënte mirë të shëndetshëm.Ai donte të më nderonte, të më jepte vlera, të më futej në shoqëri me të marrë.

Imagjinoni të mos preket nga një njeri, por i denjë për kontaktin e Perëndisë.