Prekja e Perëndisë

047 prekja e zotit

Askush nuk më preku për pesë vjet. Askush. Asnjë shpirt. Jo gruaja ime. Jo fëmija im. Jo miqtë e mi. Askush nuk më preku. Ata më pa. Ata biseduan me mua, ndjeva dashurinë në zërin e tyre. Pashë shqetësim në sytë e saj. Por unë nuk e ndjeva prekjen e saj. Unë kërkova atë që është e zakonshme për ju. Një shtrëngim duarsh. Një përqafim i ngrohtë. Një tap në shpatull për të rrëmbyer vëmendjen time. Një puthje në buzë. Nuk kishte momente të tilla në botën time. Askush nuk më goditi. Çfarë do të kisha dhënë nëse dikush do të më kishte sulmuar nëse do të kisha bërë të pamundurën të bëhesha në turmë, nëse shpatullat e mia kishin prekur një tjetër. Por kjo nuk kishte ndodhur që nga pesë vjet më parë. Si mund të ishte ndryshe? Unë nuk u lejua në rrugë. Edhe rabinët u larguan nga unë. Unë nuk u pranova në sinagogë. Unë nuk isha edhe i mirëpritur në shtëpinë time.

Një vit, gjatë korrjes, pata përshtypjen se nuk mund ta kapja draprin me forcën time tjetër. Gishtat e dorës më dukeshin të mpirë. Brenda një kohe të shkurtër unë ende mund të mbaja draprin, por vështirë se mund ta ndjeja atë. Nuk ndjeva më asgjë në fund të orarit kryesor të operimit. Dora që mban drapërin ashtu mund të i përkiste dikujt tjetër - unë nuk kisha asnjë ndjenjë. Unë nuk i thashë asgjë gruas time, por e di se ajo dyshonte për diçka. Si mund të kishte qenë ndryshe? Unë mbaja dorën të shtypur kundër trupit tim gjatë gjithë kohës, si një zog i plagosur. Një pasdite zhyta duart në një pishinë me ujë sepse doja ta laja fytyrën. Uji u kthye i kuq. Gishti më rridhte gjak, madje edhe mjaft dhunshëm. As që e dija që isha lënduar. Si e preva veten? Me thikë? A ishte dora ime në një teh të mprehtë metalik? Me shumë mundësi, por nuk kisha ndier asgjë. It'sshtë edhe në rrobat e tua, gruaja ime pëshpëriti butë. Ajo ishte pas meje. Para se ta shikoja, shikova njollat ​​me të kuqe të gjakut në mantelin tim. Për një kohë të gjatë qëndrova sipër pishinës dhe ia ngula sytë në dorë. Disi e dija që jeta ime kishte ndryshuar përgjithmonë. A duhet të shkoj te prifti me ty? Jo, psherëtiu. Shkoj vetem U ktheva dhe pashë lot në sytë e saj. Vajza jonë tre vjeçare rrinte pranë saj. Unë shtrëngova, vështrova fytyrën e saj dhe qetësisht i përkula faqes. Couldfarë mund të kisha thënë? Unë qëndrova atje dhe shikova përsëri gruan time. Ajo preku shpatullën time dhe me dorën time të shëndetshme e preka. Do të ishte prekja jonë e fundit.

Prifti nuk më kishte prekur. Ai shikoi dorën time, e cila tani ishte e mbështjellë me një lecke. Ai më vështroi në fytyrën time, e cila tani ishte e errët nga dhimbja. Unë nuk e kundërshtova atë që më tha. Ai kishte ndjekur vetëm udhëzimet e tij. Mbuloi gojën, mbante dorën, pëllëmbë përpara. Ju jeni i papastër, më tha. Me këtë deklaratë të vetme, unë humba familjen, fermën time, të ardhmen time, miqtë e mi. Gruaja ime erdhi tek unë te porta e qytetit me një thes bukë dhe monedha. Ajo nuk tha asgjë. Disa miq ishin mbledhur. Në sytë e saj pashë për herë të parë atë që kam parë në të gjitha sytë që nga atëherë: keqardhje nga frika. Kur hodha një hap, ata u larguan prapa. Tmerri i tyre për sëmundjen time ishte më i madh se shqetësimi i tyre për zemrën time - kështu që ata dhanë dorëheqjen, si të gjithë të tjerët që kam parë që nga ajo kohë. Sa i hodha poshtë ata që më panë. Pesë vjet lebrozë kishin deformuar duart e mia. Gishtat e gishtave mungonin dhe gjithashtu pjesë të një veshi dhe hunde. Kur i pashë, baballarët arritën për fëmijët e tyre. Nënat e mbuluan fytyrën. Fëmijët më drejtuan dhe më vështruan. Lecka mbi trupin tim nuk mund të më fshihte plagët. Dhe shamia në fytyrën time nuk mund ta fshehte zemërimin as në sytë e mi. As që u përpoqa ta fsheha. Sa netë shtrëngova grushtin tim të gjymtuar kundër qiellit të heshtur? Havefarë kam bërë për ta merituar këtë? Por përgjigja nuk erdhi kurrë. Disa mendojnë se kam mëkatuar. Të tjerë mendojnë se prindërit e mi kanë mëkatuar. Di vetëm se kisha mjaftueshëm gjithçka, nga gjumi në koloni, nga era e keqe. Kisha mjaftueshëm kambanë të mallkuara që duhej të vishja rreth qafës për të paralajmëruar njerëzit për praninë time. Sikur të më duhej. Një vështrim ishte e mjaftueshme dhe telefonatat filluan: Papastërtia! Papastër! Papastër!

Disa javë më parë guxoja të ecja përgjatë rrugës për në fshatin tim. Unë nuk kam ndërmend të hyj në fshat. Doja vetëm të merrja një sy në fushat e mia. Shikoni shtëpinë time nga një distancë. Dhe ndoshta rastësisht shih fytyrën e gruas sime. Nuk e pashë. Por pashë disa fëmijë duke luajtur në një livadh. Mbeta fshehur prapa një pemë dhe pashë që ata u tundnin dhe u hodhën. Fytyrat e tyre ishin kaq të gëzuara dhe qeshja e tyre kaq ngjitëse, saqë për një moment, për vetëm një moment, nuk isha më lebroz. Isha fermer. Unë isha një baba. Unë isha një njeri. I infektuar me lumturi, dola nga prapa pemës, më shtrënguan shpinën, morra frymë thellë ... dhe më panë. Ata më panë para se të tërhiqesha. Dhe ata bërtitën, ikën. Një, megjithatë, ka mbetur prapa të tjerëve. Njëri u ndal dhe shikoi drejtimin tim. Unë nuk mund të them me siguri, por mendoj, po, me të vërtetë mendoj se ishte vajza ime. Mendoj se po kërkonte babanë e saj.

Ky vështrim më çoi në hapin që bëra sot. Sigurisht që ishte e pamatur. Sigurisht që ishte e rrezikshme. Por çfarë kam për të humbur? Ai e quan veten birin e Perëndisë. Ose ai do të dëgjojë ankesat e mia dhe do të më vrasë ose do të përgjigjet me kërkesën time dhe do të më shërojë. Këto ishin mendimet e mia. Unë kam ardhur tek ai si një njeri sfidues. Jo besimi më zuri, por zemërimi i dëshpëruar. Perëndia e ka sjellë këtë mjerim në trupin tim dhe ai ose do ta shërojë ose do ta përfundojë jetën time.
Por pastaj e pashë, dhe kur e pashë, u ndryshova. Unë mund të them vetëm se mëngjesi në Jude është nganjëherë kaq i freskët dhe dielli kaq i mrekullueshëm saqë as nuk mendon për ngrohjen e së kaluarës dhe dhimbjet e së kaluarës. Kur e shikoja në fytyrë, ishte sikur të pashë një mëngjes në Jude. Para se të thoshte diçka, e dija se ndihej me mua. Disi e dija që ai e urreu sëmundjen aq shumë sa unë - jo, madje më shumë se unë. Zemërimi im u kthye në besim, zemërimi im në shpresë.

I fshehur pas një shkëmbi, e pashë që ai zbriste në mal. Një turmë e madhe pasoi. Prita derisa ai të ishte disa hapa larg meje, pastaj dola jashtë. Master! Ai u ndal dhe shikoi në drejtimin tim, si edhe të tjerët të panumërt. Turma u kap nga frika. Të gjithë e mbuluan fytyrën me krahun e saj. Fëmijët u morën me prindërit e tyre. "E papastër!", Bërtiti dikush. Nuk mund të zemërohem me ta për këtë. Unë isha vdekja në këmbë. Por unë mezi e kam dëgjuar atë. Unë mezi e pashë. E kisha parë panikun e saj një mijë herë më parë. Unë kurrë nuk e kisha parë dhembshurinë e tij, megjithatë. Të gjithë dhanë dorëheqjen përveç tij. Ai erdhi tek unë. Nuk lëviza.

Thashë vetëm: Zot, ti mund të më shërosh nëse dëshiron. Nëse ai do të më kishte shëruar me një fjalë, do të isha i emocionuar. Por ai nuk po fliste vetëm me mua. Kjo nuk ishte e mjaftueshme për të. Ai erdhi më afër meje. Ai më preku. "Unë dua të!" Fjalët e tij ishin po aq të dashura sa prekja e tij. Bëhu i shëndetshëm! Fuqia rridhte nëpër trupin tim si ujë përmes një fushe të thatë. Në atë moment ndjeva ngrohtësi aty ku kishte mpirje. Ndjeva forcë në trupin tim të qetë. Zgjatja shpinën dhe ngrita kokën. Tani isha përballë tij, duke shikuar në fytyrën e tij, sy për sy. Ai buzëqeshi. Ai më kapi kokën me duar dhe më tërhoqi aq afër sa të ndjeja frymën e tij të ngrohtë dhe të shoh lotët në sytë e tij. Sigurohuni që nuk i thuani asgjë ndokujt, por shkoni te prifti, le ta konfirmojë shërimin dhe të bëjë sakrificën që ai e përshkroi Moisiu. Ata që janë përgjegjës duhet ta dinë që unë e konsideroj ligjin seriozisht. Tani jam duke shkuar për t'u bërë prift. Unë do t'i tregoj vetes dhe do ta përqafoj. Do i tregohem gruas sime dhe do ta përqafoj. Do ta marr bijën time në krahë. Dhe nuk do ta harroj kurrë atë që guxoi të më prekte. Me një fjalë ai mund të më kishte bërë mirë. Por ai nuk donte të më bënte mirë. Ai donte të më nderonte, të më jepte vlera, të më merrte në bashkësi me të. Imagjinoni të mos preken nga një qenie njerëzore, por të denjë për prekjen e Zotit.

Max Lucado (Kur Zoti ndryshon jetën tënde!)