Prekja e Perëndisë

047 prekja e zotit

Askush nuk më preku për pesë vjet. Askush. Asnjë shpirt. Jo gruaja ime. Jo fëmija im. Jo miqtë e mi. Askush nuk më preku. Ata më pa. Ata biseduan me mua, ndjeva dashurinë në zërin e tyre. Pashë shqetësim në sytë e saj. Por unë nuk e ndjeva prekjen e saj. Unë kërkova atë që është e zakonshme për ju. Një shtrëngim duarsh. Një përqafim i ngrohtë. Një tap në shpatull për të rrëmbyer vëmendjen time. Një puthje në buzë. Nuk kishte momente të tilla në botën time. Askush nuk më goditi. Çfarë do të kisha dhënë nëse dikush do të më kishte sulmuar nëse do të kisha bërë të pamundurën të bëhesha në turmë, nëse shpatullat e mia kishin prekur një tjetër. Por kjo nuk kishte ndodhur që nga pesë vjet më parë. Si mund të ishte ndryshe? Unë nuk u lejua në rrugë. Edhe rabinët u larguan nga unë. Unë nuk u pranova në sinagogë. Unë nuk isha edhe i mirëpritur në shtëpinë time.

Një vit, gjatë korrjes, pata përshtypjen se unë nuk mund të rrëmbyer me drapër tim të tjera motorike. Majat e gishtave të mi dukeshin të mpirë. Brenda një kohe të shkurtër unë ende mund të mbajë drapërin, por vështirë se e ndjejnë atë. Në fund të periudhës kryesore të punës, nuk ndjeva më asgjë. Dora që mbyllur drapërin, mund të bashkoheni me një tjetër po aq e mirë - kam pasur absolutisht asnjë ndjenjë. Unë nuk e kam treguar gruan time, por e di se ajo dyshon diçka. Si mund të ketë qenë ndryshe? Mbajta dorën time kundër trupit tim gjatë gjithë kohës, si një zog i plagosur. Një pasdite I zhytur duart e mia në një pishinë me ujë, sepse kam kërkuar për të larë fytyrën time. Uji u bë i kuq. Gishti im po gjakoshte, madje edhe mjaft dhunshëm. As nuk e dija se isha lënduar. Si e kam prerë veten? Në një thikë? Ishte dora ime e streaked mbi një teh të mprehtë metalike? Më shumë gjasa, por asgjë nuk kisha ndjerë. "Në rrobat tuaja është edhe" gruaja ime pëshpëriti me zë të ulët. Ajo qëndroi pas meje. Para se unë e shikoi atë, unë shikuar në spote gjak-kuqe në mantelin tim. Gjatë kam qëndruar mbi pellgun dhe filluar në duart e mia. Disi, unë e dija se Jeta ime ndryshoi përgjithmonë. "A duhet të shkoj te prifti me ju?" Pyeti ajo. "Jo," psherëtha, "po shkoj vetëm." U ktheva dhe pashë lot në sytë e saj. Pranë saj ishte vajza jonë tre-vjeçare. I strukur poshtë, ndezur në fytyrën e saj, stroking fytyrën e saj wordlessly. Çfarë mund të thosha? Unë qëndrova aty dhe shikoja përsëri gruan time. Ajo më preku shpatullën time dhe me dorën time të mirë prekja e saj. Do të ishte prekja jonë e fundit.

Prifti nuk më preku. Ai shikoi dorën time, e cila tani ishte e mbështjellur me një leckë. Ai shikoi në fytyrën time, tani errët me dhimbje. Unë nuk e kam fajësuar atë për atë që ai më tha. Ai sapo kishte ndjekur udhëzimet e tij. Ai e mbuloi gojën, duke shtrirë dorën, duke mbajtur dorën përpara. "Ju jeni të papastër", më tha ai. Me këtë deklaratë të vetme, humba familjen time, fermën time, të ardhmen time, miqtë e mi. Gruaja ime erdhi tek unë në portë me një qese me rroba bukës dhe monedha. Ajo tha asgjë. Disa miq kishte . .. u mblodhën në sytë e saj pashë për herë të parë, që kam që shihet në të gjitha sytë mëshirë plot ankth, kur mora një hap, ata u largua përsëri tmerrin tuaj të sëmundjes sime ishte më i madh se shqetësimi i tyre për zemrën time - si ka ndodhur ata, si gjithë të tjerët unë kam parë më parë, janë kthyer. Si takova ish që më pa. Pesë vjet lebra kishte deformuar duart e mia. majat e gishtërinjve mungonin dhe pjesë të veshit dhe hundë. në sytë sulmuar etërve të mi! për fëmijët e tyre. nënat mbuluar fytyrat e tyre. fëmijët treguar gishtat e tyre në mua dhe filluar në mua. me rrobat në trupin tim nuk mund të fshehin plagët e mia. dhe shall në fytyrën time ishte Mos mbulo zemërimin edhe në sytë e mi. Unë as nuk u përpoqa ta fshehja. Në sa net I shtrënguar grushtin tim gjymtë në qiell të heshtur? "Çfarë kam bërë për të merituar këtë?" Por përgjigja nuk ka ardhur. Mendoni Disa, Kam mëkatuar. Të tjerët mendojnë prindërit e mi mëkatuar. Unë vetëm e di se kam pasur mjaft e saj të gjithë, nga gjumi në koloni, . nga era e keqe kam pasur të mjaftueshme në mënyrë mjaft e këmbanës mallkuar që kam pasur për të veshin rreth qafës për të paralajmëruar njerëzit për praninë time si në qoftë se unë do të ketë nevojë për një vështrim, dhe tashmë ka filluar thirrjet .. "ndyrësia I papastër, i papastër! "

Disa javë më parë guxoja të ecja përgjatë rrugës për në fshatin tim. Unë nuk kam ndërmend të hyj në fshat. Doja vetëm të merrja një sy në fushat e mia. Shikoni shtëpinë time nga një distancë. Dhe ndoshta rastësisht shih fytyrën e gruas sime. Nuk e pashë. Por pashë disa fëmijë duke luajtur në një livadh. Mbeta fshehur prapa një pemë dhe pashë që ata u tundnin dhe u hodhën. Fytyrat e tyre ishin kaq të gëzuara dhe qeshja e tyre kaq ngjitëse, saqë për një moment, për vetëm një moment, nuk isha më lebroz. Isha fermer. Unë isha një baba. Unë isha një njeri. I infektuar me lumturi, dola nga prapa pemës, më shtrënguan shpinën, morra frymë thellë ... dhe më panë. Ata më panë para se të tërhiqesha. Dhe ata bërtitën, ikën. Një, megjithatë, ka mbetur prapa të tjerëve. Njëri u ndal dhe shikoi drejtimin tim. Unë nuk mund të them me siguri, por mendoj, po, me të vërtetë mendoj se ishte vajza ime. Mendoj se po kërkonte babanë e saj.

Ky vështrim më çoi në hapin që bëra sot. Sigurisht që ishte e pamatur. Sigurisht që ishte e rrezikshme. Por çfarë kam për të humbur? Ai e quan veten birin e Perëndisë. Ose ai do të dëgjojë ankesat e mia dhe do të më vrasë ose do të përgjigjet me kërkesën time dhe do të më shërojë. Këto ishin mendimet e mia. Unë kam ardhur tek ai si një njeri sfidues. Jo besimi më zuri, por zemërimi i dëshpëruar. Perëndia e ka sjellë këtë mjerim në trupin tim dhe ai ose do ta shërojë ose do ta përfundojë jetën time.
Por pastaj e pashë, dhe kur e pashë, u ndryshova. Unë mund të them vetëm se mëngjesi në Jude është nganjëherë kaq i freskët dhe dielli kaq i mrekullueshëm saqë as nuk mendon për ngrohjen e së kaluarës dhe dhimbjet e së kaluarës. Kur e shikoja në fytyrë, ishte sikur të pashë një mëngjes në Jude. Para se të thoshte diçka, e dija se ndihej me mua. Disi e dija që ai e urreu sëmundjen aq shumë sa unë - jo, madje më shumë se unë. Zemërimi im u kthye në besim, zemërimi im në shpresë.

I fshehur prapa një shkëmbi, e pashë atë të zbriste malin. Një turmë e madhe e ndoqi. Kam pritur derisa ai ishte vetëm disa hapa larg prej meje, pastaj u largova. "Master!" Ai u ndal dhe shikoi në drejtimin tim, si dhe të tjerë të panumërt. Shuma ka qenë e zbuluar nga frika. Të gjitha të mbuluara fytyrën e saj me krahun e saj. Fëmijët shkuan pas prindërve të saj në mbulimin. "Papastër!" Bërtiti dikush. Kjo është arsyeja pse unë nuk mund të zemërohem me ta. Unë isha vdekja në këmbë. Por unë mezi e dëgjova. Mezi e pashë atë. E kisha parë tashmë panikun e saj një mijë herë. Megjithatë, kurrë nuk e kisha përjetuar dhembshurinë e tij. Të gjithë u larguan, përveç tij. Ai erdhi tek unë. Unë nuk kam lëvizur.

Unë vetëm tha. "Zot, ti mund të më të mirë, në qoftë se ju pëlqen," Nëse ai shëroi mua me një fjalë, unë do të kishte dashur atë. Por ai nuk fliste vetëm me mua. Kjo nuk ishte e mjaftueshme për të. Ai më afrohej. Ai më preku. "Unë dua." Fjalët e tij ishin aq të dashur sa prekja e tij. "Jini mirë!" Fuqia derdhi përmes trupit tim si uji në një fushë të thatë. Në të njëjtin moment ndjeva ngrohje ku ishte shurdhim. Ndjeva fuqinë në trupin tim të hidhur. E shtriva kurrizin dhe ngrita kokën. Tani isha përballur me të, duke e parë fytyrën, syrin për sy. Ai buzëqeshi. Me duart e tij ai i mbuluar kokën time dhe tërhoqi mua aq afër atyre që unë të ndjehen frymën e tij të ngrohtë dhe të mund të shohin lotët në sytë e tij. "Ruhu se i tregon gjë ndokujt, por shko te prifti, le të konfirmuar shërimin e tij dhe për të sjellë sakrificën që ka përcaktuar Moisiut. Ata që janë përgjegjës duhet të dini se unë marr seriozisht ligjin. "Unë tani jam në rrugën për priftërinë. Unë do t'i tregoj atij dhe përqafim atë. Unë do të tregojnë gruan time dhe përqafim e saj. Unë do të marrë vajzën time në krahët e saj. dhe unë kurrë nuk do ta harroj atë që guxuan për të prekur mua. ai mund të bëjë më të mirë, me një fjalë. Por ai nuk e ka bërë më të shëndetshëm. ai donte për të nderuar mua, më jep vlerësojnë më në bashkësi me të marrë.

Imagjinoni të mos preket nga një njeri, por i denjë për kontaktin e Perëndisë.