Jini të përqendruar në hirin e Perëndisë
Kohët e fundit pashë një video që parodionte një reklamë televizive. Në këtë rast, ishte për një CD fiktiv adhurimi të krishterë të titulluar "Gjithçka ka të bëjë me mua". CD-ja përfshinte këngët "Zot, e ngre emrin tim lart", "Unë më lartësoj" dhe "Nuk ka asnjë si unë". E çuditshme? Po, por ilustron një të vërtetë të trishtueshme. Ne njerëzit kemi tendencë të adhurojmë veten në vend të Zotit. Siç e përmenda së fundmi, kjo tendencë shkakton një qark të shkurtër në formimin tonë shpirtëror, i cili bazohet në besimin te vetja në vend të Jezusit, "autorit dhe përsosësit të besimit tonë" (Hebräer 12,2saj).
Nëpërmjet temave të tilla si "kapërcimi i mëkatit", "ndihma e të varfërve" ose "ndarja e ungjillit", shërbëtorët ndonjëherë pa dashje i ndihmojnë njerëzit të adoptojnë një këndvështrim të gabuar për çështjet e jetës së krishterë. Këto tema mund të jenë të dobishme, por jo kur njerëzit përqendrohen te vetja dhe jo te Jezusi – kush është Ai, çfarë ka bërë dhe çfarë po bën për ne. Është jetike t'i ndihmojmë njerëzit t'i besojnë Jezusit plotësisht për identitetin e tyre, si dhe për thirrjen e jetës dhe fatin e tyre përfundimtar. Me sytë e ngulur te Jezusi, ata do të shohin se çfarë duhet bërë për t'i shërbyer Perëndisë dhe njerëzimit, jo me përpjekjet e tyre, por me hirin për të marrë pjesë në atë që bëri Jezusi në përputhje me Atin dhe Frymën e Shenjtë dhe filantropinë e përsosur.
Më lejoni ta ilustroj këtë me biseda që pata me dy të krishterë të përkushtuar. Diskutimi i parë ishte me një burrë rreth vështirësisë së tij me dhënien. Për një kohë të gjatë, ai u përpoq t'i jepte kishës më shumë sesa kishte planifikuar, bazuar në idenë e gabuar se dhënia, që të jetë bujare, duhet të jetë e dhimbshme. Por pavarësisht sa shumë jepte (dhe sa dhimbje përjetonte duke e bërë këtë), ai prapë ndihej fajtor që mund të jepte më shumë. Një ditë, ndërsa shkruante një çek për ofertën javore, perspektiva e tij mbi dhënien ndryshoi, e mbushur me mirënjohje. Ai vuri re veten duke u përqendruar në atë që bujaria e tij nënkuptonte për të tjerët, në vend që të ndikonte tek ai. Në momentin që ndodhi ky ndryshim në të menduar, ndjenja e fajit u shndërrua në gëzim. Për herë të parë, ai e kuptoi një fragment nga shkrimi i shenjtë që shpesh citohet gjatë ofertave: "Secili prej jush duhet të vendosë vetë se sa dëshiron të japë, lirisht dhe jo sepse të tjerët po. Sepse Perëndia e do atë që jep me gëzim dhe me dëshirë." (2. Korinther 9, 7)Ai e kuptoi se Perëndia e donte jo më pak sepse ai nuk ishte një dhurues i gëzuar, por se Perëndia tani e përjetonte dhe e donte atë si një dhurues të gëzuar.
Diskutimi i dytë ishte në fakt dy biseda me një grua rreth jetës së saj në lutje. Biseda e parë kishte të bënte me vendosjen e orës për t'u falur për t'u siguruar që ajo po falej për të paktën 30 minuta. Ajo theksoi se mund të përballonte të gjitha lutjet në atë kohë, por u trondit kur shikoi orën dhe pa se nuk kishin kaluar as 10 minuta. Kështu që ajo do të lutej edhe më shumë. Por sa herë që ajo shikonte orën, ndjenjat e fajit dhe pamjaftueshmërisë vetëm sa do të rriteshin. I thashë me shaka se më dukej se ajo "adhuron orën." Në bisedën tonë të dytë, ajo më tha se komenti im kishte revolucionarizuar qasjen e saj ndaj lutjes (Zoti merr meritën për këtë - jo mua). Me sa duket, komenti im jashtë prangave e bëri të mendonte dhe kur u lut, filloi të fliste me Zotin pa u shqetësuar se sa kohë po lutej. Në një kohë relativisht të shkurtër, ajo ndjeu një lidhje më të thellë me Perëndinë se kurrë më parë.
E fokusuar në performancën, jeta e krishterë (përfshirë formimin shpirtëror, dishepullizimin dhe misionin) nuk është një domosdoshmëri. Në vend të kësaj, ka të bëjë me pjesëmarrjen me anë të hirit në atë që Jezusi po bën në ne, nëpërmjet nesh dhe rreth nesh. Përqendrimi në përpjekjet tuaja ka tendencë të rezultojë në vetë-drejtësi. Një vetë-drejtësi që shpesh krahason apo edhe gjykon njerëzit e tjerë dhe konkludon në mënyrë të rreme se ne kemi bërë diçka për të merituar dashurinë e Perëndisë. Megjithatë, e vërteta e ungjillit është se Zoti i do të gjitha qeniet njerëzore ashtu siç mundet vetëm Zoti pafundësisht i madhi. Kjo do të thotë se ai i do të tjerët po aq sa na do ne. Hiri i Perëndisë eliminon çdo qëndrim "ne kundrejt tyre" që e lartëson veten si të drejtë dhe i dënon të tjerët si të padenjë.
«Por», mund të kundërshtojnë disa, «po njerëzit që kryejnë mëkate të mëdha? Sigurisht që Zoti nuk i do aq sa i do besimtarët besnikë». Për t'iu përgjigjur këtij kundërshtimi, mjafton të shohim heronjtë e besimit në Hebräer 11,1-40 të shikojnë. Këta nuk ishin njerëz të përsosur; shumë prej tyre përjetuan kohë dështimi kolosal. Bibla tregon më shumë histori për njerëz që Perëndia i shpëtoi nga dështimi sesa për njerëz që jetuan jetë të drejta. Ndonjëherë e keqinterpretojmë Biblën duke nënkuptuar se të shpenguarit bënë punën në vend të Shpëtimtarit! Nëse nuk e kuptojmë se jeta jonë stërvitet në disiplinë me anë të hirit, jo me përpjekjet tona, gabimisht arrijmë në përfundimin se qëndrimi ynë me Perëndinë bazohet në performancën tonë. Eugene Peterson e trajton këtë gabim në librin e tij të dobishëm mbi dishepullimin, "Një Bindje e Gjatë në të Njëjtin Drejtim".
Realiteti kryesor i krishterë është zotimi personal, i pandryshueshëm dhe këmbëngulës që Perëndia na vë mbi ne. Këmbëngulja nuk është rezultat i vendosmërisë sonë, por është rezultat i besnikërisë së Perëndisë. Ne nuk ekziston mënyra e besimit, sepse ne kemi fuqi të jashtëzakonshme, por sepse Perëndia është i drejtë. Dishepullizimi i krishterë është një proces që e bën vëmendjen tonë të drejtësisë së Perëndisë gjithnjë më të fortë dhe vëmendja jonë ndaj drejtësisë vetjake është më e dobët. Ne nuk e njohim qëllimin tonë në jetë duke eksploruar ndjenjat, motivet dhe parimet morale, por duke besuar vullnetin dhe qëllimet e Perëndisë. Duke theksuar besnikërinë e Perëndisë, jo duke planifikuar ngritjen dhe rënien e frymëzimit tonë hyjnor.
Perëndia, i cili gjithnjë është besnik ndaj nesh, nuk na dënon nëse jemi jobesnikë ndaj Tij. Po, mëkatet tona e shqetësojnë, sepse na lëndojnë neve dhe të tjerëve. Por mëkatet tona nuk vendosin nëse ose sa Perëndia na do. Perëndia ynë i trishtë është i përsosur, ai është dashuria e përsosur. Nuk ka asnjë masë më të vogël ose më të madhe të dashurisë së tij për secilin person. Sepse Perëndia na do, Ai na jep Fjalën dhe Shpirtin e Tij që të na lejojë të njohim qartë edhe mëkatet tona, t'i pranojmë ato te Perëndia dhe pastaj të pendohemi. Kjo është, duke u larguar nga mëkati dhe duke u kthyer te Perëndia dhe hiri i Tij. Në fund të fundit, çdo mëkat është një refuzim i hirit. Me gabim, njerëzit besojnë se mund të çlirohen nga mëkati. Është e vërtetë, megjithatë, se kushdo që heq dorë nga egoizmi i tij, duke u penduar dhe duke rrëfyer mëkatin, e bën këtë sepse ai e ka pranuar punën e mëshirshme dhe transformuese të Perëndisë. Në hirin e tij, Perëndia pranon të gjithë ku është, por vazhdon prej aty.
Kur e vendosim Jezusin në qendër dhe jo veten, e shohim veten dhe të tjerët ashtu siç na sheh Jezusi, si fëmijë të Perëndisë. Kjo përfshin shumë njerëz që ende nuk e njohin Atin e tyre qiellor. Meqenëse jetojmë një jetë që i pëlqen Perëndisë me Jezusin, ai na fton dhe na pajis për të marrë pjesë në atë që bën ai: duke u shtrirë me dashuri atyre që nuk e njohin. Ndërsa marrim pjesë me Jezusin në këtë proces pajtimi, shohim me qartësi më të madhe se çfarë bën Perëndia për t'i nxitur fëmijët e tij të dashur të kthehen tek ai në pendim, duke i ndihmuar ata të vendosin jetën e tyre plotësisht në kujdesin e tij. Meqenëse marrim pjesë me Jezusin në këtë shërbesë pajtimi, e përjetojmë shumë më qartë atë që donte të thoshte Pali kur tha se ligji dënon, por hiri i Perëndisë jep jetë (shih Apostelgeschichte 13,39 und Römer 5,17-20Prandaj, është thelbësisht e rëndësishme të kuptojmë se e gjithë shërbesa jonë, përfshirë mësimdhënien tonë rreth jetës së krishterë me Jezusin, kryhet në fuqinë e Frymës së Shenjtë, nën mbrojtjen e hirit të Perëndisë.
Qëndroj të ndezur në hirin e Perëndisë.
Joseph Tkach
Presidenti GRACE COMMUNION INTERNATIONAL
