Falja: Një çelës i rëndësishëm

376 falje një çelës vitalPër t'i ofruar asaj vetëm më të mirën, shkova me Tammy (gruan time) për drekë në Burger King (sipas shijes tuaj), pastaj tek Dairy Queen për ëmbëlsirë (diçka ndryshe). Ju mund të mendoni se duhet të turpërohem nga përdorimi i dukshëm i parullave të kompanisë, por siç thonë ata në McDonalds: "Unë e dua atë". Tani më duhet të kërkoj faljen tuaj (dhe veçanërisht Tammy!) Dhe ta lini mënjanë shakanë budallaqe. Falja është çelësi në ndërtimin dhe forcimin e marrëdhënieve që janë të qëndrueshme dhe gjallëruese. Kjo vlen për marrëdhëniet midis drejtuesve dhe punonjësve, burrave dhe grave, dhe prindërve dhe fëmijëve - për marrëdhëniet njerëzore të të gjitha llojeve.

Falja është gjithashtu një komponent jetik i marrëdhënies që Perëndia ka me ne. Zoti, i cili është dashuria, e ka mbuluar njerëzimin me një batanije faljeje që Ai e shtriu pa kushte mbi ne (d.m.th., që ne ta marrim faljen e Tij në mënyrë të pamerituar dhe pa konsideratë). Ndërsa marrim falje nga Fryma e Shenjtë dhe jetojmë në të, kuptojmë gjithnjë e më mirë se sa e lavdishme dhe e mrekullueshme është dashuria e Perëndisë, e shfaqur përmes faljes së tij. Kur Davidi mendoi për dashurinë e Perëndisë për njerëzimin, ai shkroi: «Kur të shoh qiejt, veprën e gishtërinjve të tu, hënën dhe yjet që ke përgatitur: çfarë është njeriu që ta kujtosh dhe biri i njeriut, se kujdesesh për të?" (Psalm 8,4-5). Edhe unë mund të habitem vetëm kur marr parasysh: fuqinë e madhe dhe bujarinë e bollshme të Zotit në krijimin dhe mirëmbajtjen e universit tonë të gjerë, i cili përfshin një botë që, siç e dinte, vdekja e djalit të tij, në vend të krijesave në dukje të parëndësishme dhe sigurisht mëkatare. si ju dhe unë, do të kërkonim.

Në Galatas 2,20 Pali shkruan sa i lumtur është që Jezu Krishti, i cili na deshi, dha veten për ne. Fatkeqësisht, kjo e vërtetë e lavdishme e ungjillit është mbytur nga "zhurma" e botës sonë me ritme të shpejta. Nëse nuk jemi të kujdesshëm, mund të humbasim vëmendjen ndaj asaj që shkrimet e shenjta kanë për të na thënë për dashurinë e Perëndisë të shprehur në falje të bollshme. Një nga mësimet më tërheqëse të shkruara në Bibël për dashurinë dhe hirin falës të Perëndisë është shëmbëlltyra e Jezusit për djalin plangprishës. Teologu Henry Nouwen tha se ai mësoi shumë për të gjatë studimit të pikturës së Rembrandt "Kthimi i djalit plangprishës". Ai portretizon pendimin e djalit të padëshiruar, ashpërsinë e pajustifikuar të xhelozisë së vëllait të zemëruar dhe faljen e pashmangshme të dashur të babait që përfaqëson Perëndinë.

Një shembull tjetër i thellë i dashurisë falëse të Perëndisë është shëmbëlltyra e inskenuar e ritreguar në librin e Hozesë. Ajo që i ndodhi Hozesë në jetën e tij është një shëmbëlltyrë e dashurisë së pakushtëzuar dhe faljes së madhe të Perëndisë për Izraelin shpesh kokëfortë dhe shërben si një demonstrim dërrmues i faljes së tij, që u jepet të gjithë njerëzve. Zoti e urdhëroi Hozenë të martohej me një prostitutë të quajtur Gomer. Disa besojnë se nënkuptohej një grua nga mbretëria veriore e Izraelit e kurorëshkelur shpirtërisht. Në çdo rast, nuk ishte martesa që do të donte normalisht, pasi Gomer e la vazhdimisht Hozean për të bërë një jetë në prostitucion. Në një moment thuhet se Hosea Gomer besohet të ketë blerë nga tregtarët e skllevërve, por ajo vazhdoi të vraponte te të dashuruarit e saj që i premtuan përfitime materiale. "Dua të vrapoj pas të dashurve të mi," thotë ajo, "që më japin bukën dhe ujin, leshin dhe lirin, vajin dhe pijen" (Hozea 2,7). Pavarësisht nga të gjitha përpjekjet e Hozesë për ta parandaluar, ajo vazhdoi të kërkonte shoqëri mëkatare me të tjerët.

Ajo prek shumë se si Hozea vazhdimisht mori në gruan e tij të paduruar - ajo vazhdoi ta donte dhe ta falte pa kushte. Ndoshta Gomer ka provuar herë pas here për të marrë gjërat e duhura, por nëse ata vepruan, keqardhja e tyre ishte jetëshkurtër. Së shpejti ajo ra përsëri në rrugën e saj kurorëshkelëse të jetës për të kandiduar pas të dashuruarve të tjerë.

Trajtimi i dashur dhe falës i Hozesë ndaj Gomerit tregon besnikërinë e Perëndisë ndaj nesh edhe kur jemi të pabesë ndaj tij. Kjo falje e pakushtëzuar nuk varet nga mënyra se si ne lidhemi me Perëndinë, por nga kush është Zoti. Ashtu si Gomeri, ne besojmë se mund të gjejmë paqe duke hyrë në forma të reja skllavërimi; ne e refuzojmë dashurinë e Perëndisë duke u përpjekur të kundërshtojmë rrugët tona. Në një moment, Hosea Gomer duhet të blejë pasuri materiale. Perëndia, i cili është dashuri, pagoi një shpërblim shumë më të lartë - ai e dha Birin e tij të dashur Jezusin "për shëlbim për të gjithë" (1. Timote 2,6). Dashuria e palëkundur, e padështueshme, e pafund e Zotit "duron gjithçka, beson gjithçka, shpreson gjithçka, toleron gjithçka" (1. Kor. 13,7). Ajo gjithashtu fal gjithçka, sepse dashuria "nuk llogarit të keqen" (1. Kor. 13,5).

Disa që kanë lexuar historinë e Hozeas mund të argumentojnë se falja e përsëritur pa pendim inkurajon shkelësin në mëkatet e tij - ai shkon aq larg sa të miratojë sjelljen e mëkatarit. Të tjerë mund të pohojnë se falja e përsëritur provokon fajtorin që të mendojë se mund të përballojë gjithçka që ai dëshiron të bëjë. Megjithatë, marrja e faljes bujare domosdoshmërisht kërkon pranimin se dikush ka nevojë për këtë falje - dhe kjo është kështu, pa marrë parasysh se sa shpesh falja jepet. Kushdo që pretendon të përdorë faljen e Perëndisë për të justifikuar mëkatin e përsëritur, nuk do të marrë kurrë falje, sepse nuk kanë njohuri se duhet falje.

Përdorimi i ekzagjeruar i faljes sugjeron refuzimin dhe jo pranimin e hirit të Perëndisë. Një kapje e tillë kurrë nuk çon në një marrëdhënie të gëzueshme, të pajtuar me Perëndinë. Megjithatë, një refuzim i tillë nuk shkakton që Perëndia ta tërheqë ofertën e tij të faljes. Perëndia ofron falje në Krisht për të gjithë njerëzit, e cila është e pakushtëzuar, pavarësisht se kush jemi ose çfarë bëjmë.

Ata që kanë pranuar hirin e pakushtëzuar të Zotit (si djali plangprishës) nuk e supozojnë këtë falje. Duke e ditur se ata janë falur pa kushte, përgjigja e tyre nuk është supozim ose refuzim, por përkundrazi lehtësim dhe mirënjohje, e cila shprehet në dëshirën për t'iu përgjigjur faljes me mirësi dhe dashuri. Kur na falin, mendjet tona pastrohen nga blloqet që ndërtojnë shpejt mure midis nesh dhe ne pastaj përjetojmë lirinë për t'u rritur në marrëdhëniet tona me njëri -tjetrin. E njëjta gjë është e vërtetë kur falim pa kushte ata që kanë mëkatuar kundër nesh.

Pse duhet të dëshirojmë të falim pa kushte të tjerët që na kanë bërë padrejtësi? Sepse korrespondon me atë se si Perëndia na fal në Krishtin. Vini re deklaratat e Pavlit:

Por jini të sjellshëm dhe të përzemërt me njëri-tjetrin dhe falni njëri-tjetrin, sikurse edhe Zoti ju fali në Krishtin (Efesianëve 4,32).

Pra, tani tërhiqni si të zgjedhurit e Perëndisë, si shenjtorë dhe të dashur, mëshirë të përzemërt, mirësi, përulësi, butësi, durim; duroni njëri-tjetrin dhe falni njëri-tjetrin nëse dikush ankohet kundër tjetrit; siç të ka falur Zoti, fale edhe ti! Por mbi gjithçka mbështetet tek dashuria, e cila është lidhja e përsosmërisë (Kolosianëve 3,12-14)

Nëse ne marrim falje pa kushte që dhurova Perëndisë në Krishtin dhe të gëzojnë atë, atëherë ne me të vërtetë mund të vlerësojmë bekimin e dhënë në kalimin më të jetës, marrëdhëniet formimin, falja e pakushtëzuar është në krahasim me të tjerët në emër të Krishtit.

Në gëzimin se sa falje i ka bekuar marrëdhëniet e mia.

Joseph Tkach

Präsident
GRACE COMMUNION INTERNATIONAL


pdfFalja: Një çelës i rëndësishëm për marrëdhëniet e mira